හොරුවාදය - (එරන්ද ගිනිගේ)

“හොරා” යන චෝදනාව ගැන මට ඇති මුල්ම මතකය වන්නේ මොරටුවේ ජීවත් වූ මාගේ මාමලා සහ ඔවුන්ගේ මිතුරු සමාගම ඇසුරෙහි සිද්ධියකි. මාගේ මාමලා නිර්මාල් දේවසිරිගේ සමකාලීනයන්ය. එකම පාසලේය.

අනූව දශකයේ මුල රැකියා විරහිත තරුණයන් වූ ඔවුන් මාගේ සීයාට අයත්ව තිබූ නෙල්සන් ගරාජයේ නිතර කල්ලි ගැසී සිකරට් බොමින් විනෝද වෙනු මා දැක ඇත.

එකල ජනප්‍රියව තිබූ බොකුටු කොණ්ඩා වවාගෙන සිටි ඔවුන් අතර ඇඟපතින් කුඩා තරුණයෙකු විය. “ෂෝටා” ලෙස ඔලොක්කුවට ආමන්ත්‍රණය කළ ඔහු එම කල්ලියේ සිටි දුප්පත් කොල්ලෙකි. අනෙක් උන් කියාත් එහෙම පොහොසත්කමක් තිබුණේ නැත.

මොරටුවේ එකල තරමක් ධනවත් ව්‍යාපාරිකයන්ගේ පුතුන් එකෙකු හෝ දෙන්නෙකු හැරෙන්නට මාගේ මාමලා ඇතුළු අනෙක් සියලු දෙනා දුප්පතුන්ය. නමුත් අර තරුණ කාලයේ “කූල් කිඩ්ස්”ලා වැනි ගතියක් ඒ කල්ලියේ විය. ෂෝටා ඔවුන් අතර දැවටෙමින් සිටීමට ප්‍රිය කළ අයෙකි.

මේ අතර ඒ කල්ලියේ කිසිවෙකුගේ රත්තරන් මාලයක් නැති විය. කිසිදු පමාවකින් තොරව “හොරා” යන චෝදනාව එල්ල වූයේ ෂෝටාටය. කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැති වුවත් “ඇත්ත කියපන් උඹ නේද මාලේ ගත්තේ” කියා ඔහුගේ මිතුරන් ඔහුට පහර දී තිබේ. “මම ගත්තේ නැහැ මචං” කියා හඬා වැටුණු ෂෝටා එදින රාත්‍රියේ මොරටුව සහ ලුනාව අතර තැනක කෝච්චියට බෙල්ල තියා දිවි නසාගෙන තිබිණි.

එකල කුඩා මා හට එය මහත් කම්පනයක් ඇති කළ සිදුවීමකි. ෂෝටාගේ කෙසඟ රුව දැන් මාගේ මතකයෙන් ගිලිහෙමින් තිබේ. නමුත් කිසිවෙකුට “හොරා” යැයි චෝදනා කිරීමේදී මට වහාම මතකයට නැගෙන්නේ ෂෝටාවය.

මා හට පිළිගත හැකි සාක්ෂි නොමැතිව කිසිවෙකුටත් “හොරා” යැයි කියන්නට මම බිය වෙමි. මන්ද ඒ පුද්ගලයා අහිංසකයෙකු විය හැකි බැවිනි.

 

 

 

 

චන්න ජයසුමන විසින් වෛද්‍ය සාෆිට එරෙහිව ප්‍රෙස් කොන්ෆරන්ස් තියා චෝදනා කරන විට මා ඔහුට කීවේ “කාගේ හෝ කේලමක් ඇසූ සැනින් වීරයා මෙන් එය මාධ්‍ය ඉදිරියේ ප්‍රකාශ නොකොට, පැහැදිලි සාක්ෂි සාධක විද්‍යානුකූලව එකතු කර, අධිකරණයට ඉදිරිපත් කරන්න” කියාය. සාක්ෂි නැතිනම් කිසිදු පුද්ගලයෙකුට චෝදනා කිරීම අසාධාරණය. අන්තිමට එයින් චන්න චාටර් විය.