උවිඳු,
නොදන්වා ගියත්, එයා ඇවිත් මාව හොඳින් පිළිගත්ත. කතාකරන ගමන් පින්තූරු කීපයක් ගන්නම් කිව්වම, එයාගෙ මුහුණ ලැජ්ජාවෙන් පිරුන. ඒ ගත්ත පින්තූරු මේ සමග තියෙනව.
මේ ඡායාරූප ස්වයං සිද්ධි වන අතර, ඒවා හුදු පිංතූරයකින් ඔබ්බට ඔබත් මාත් අප දෙදෙනාටම පමණක් නොව, මානවල සබඳතාවල “අම්මා” යන්න පිළිබඳ අප එකිනෙකාට කියා ගත නොහැකි පොදු කතාවක් තියෙන නිසා, මෙසේ පොදු අවකාශය තුල කෘතියක් ලෙස මුදා හරිනව. ආදරය, ඔරොත්තු දීමේ හැකියාව සහ කාලය සහ දුර හරහා අපව බැඳ තබන අදෘශ්‍යමාන නූලකින් හැමෝවම ගැටගසා ඇත.
උඹ සමග වට්ස්ඇප් එකෙන් කතා කරන විට, උඹට නොපෙන්වා සඟවා ගැනීමට උත්සාහ කල ඇගේ මුහුනේ ප්‍රකාශණයත්, ඇගේ දෑස්වල තිබූ මුදු මොළොක් බව සහ වෙන්ව ගියත් ඇය තුල තවමත් තැන්පත් ඇති පුත්‍ර සෙනෙහසේ ප්‍රීතියත්, කලකට පෙර උඹ කිවූ තරුණ කල දනහිසෙන් පහලට වැවුනු අසූ විය ඉක්මවූ අම්මාගේ ඒ කොණ්ඩයේ නශ්ඨාවශේෂ දරා සිටි මුහුණ මත තවමත් ඇති බව උඹ මේ පින්තූරු වල දකිනු ඇත.
උඹේ මව බලන්න යාමෙන් සහ ඇගේ ස්වාභාවික චලනයන් මගේ කැමරාවෙන් ග්‍රහණය කරගනිමින්, වසරකට පෙර මිය ගිය මගේ මවට දිය නොහැකි වූ සතුට උඹේ මවට හෝ දීමට හැකි වූ ප්‍රීතිය මම වින්දෙමි. දැවැන්ත ගසක් වන්නට තිබෙන මී පැලයකට වසරක් පුරා පොහොර වෙමින් තිබෙන මගේ අම්මා අවසන් වරට දැකීමේ මගේ ආශාව කවදාවත් ඉටුනොවුනද, උඹට තවමත් එය මගහැරී නැති බව මතක තියා ගනින්. උඹේ මවගේ උණුසුම සහ ඇගේ කටහඬේ ඇති ශක්තිය මට මතක් කර දුන්නේ අප දෙදෙනාටම අහිමි වූ දේ සහ අපේ මව්බිමේ පිටුවහල් වූ පුතුන් ලෙස අප දිගටම රැගෙන යන දේ ය.
වසර ගණනාවක හැඟීම අප මත බර වී ඇත, නමුත් මෙවැනි අවස්ථා අපට ජීවය දුන් අය සමඟ අප බෙදා ගන්නා නොබිඳුණු සම්බන්ධය හෙළි කරයි. මා විසින් ගත් පින්තූර හුදෙක් ඡායාරූප නොවේ - ඒවා අපගේ මව්වරුන්ගේ කැපකිරීම්, දුරස්ථ වේදනාව සහ සියලු බාධක මධ්‍යයේ පවතින ප්‍රේමයේ කල්පවත්නා බලයේ කවුළු වේ.
උඹේ මවගේ මෙම අවංක චලනයන් හැඟීම් සමඟ ජීවමානයි. ඇගේ මෘදු සිනහව, පරාවර්තනයේ විරාමය සහ එම කුඩා දුරකථණ තිරය මත උඹව දැකීමේ ප්‍රීතිය විශ්වීය නමුත් ගැඹුරු පෞද්ගලික දෙයක් සංකේතවත් කරයි - දුර සිට පවා අපව නඩත්තු කරන මාතෘ ප්‍රේමයේ ශක්තිය පිළිබඳ එය සාක්ෂියකි.
උඹේ ඇස් මේ වන විට කඳුලින් බොඳව ඇති බව මම දන්නව. කමක් නැහැ උඹේ හිතේ බර යනකම් අඬපන්. හෙට මට කතා කරපන්.
(අනුරුද්ධ)
(උපුටා ගැනීම - Uvindu Kurukulasuriya ගේ ෆේස්බුක් පිටුවෙන් ..)