“ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතාගේ ආණ්ඩුව විසින් ඉහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම වයස දීර්ඝ කිරීම සඳහා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ගෙන ඒමට නියමිත බව වාර්තා වෙමින් තිබේ.
මෙම සංශෝධනයෙන් වර්තමාන අගවිනිසුරු ප්‍රීති පද්මන් සූරසේන මහතාට තවත් වසර දෙකක කාලයක් අගවිනිසුරු ධුරයේ රැඳී සිටීමට හැකියාව ලැබෙනු ඇති අතර, එය 1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට කෙරෙන 22 වැනි සංශෝධනය ලෙස සැලකිය හැකිය. මෙම යෝජනාව රටේ අධිකරණ ස්වාධීනත්වය සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාපිත සම්ප්‍රදාය ගැන සැලකිලිමත් වන නීතිඥවරුන් අතර බලවත් විරෝධයට ලක්ව තිබේ.”
ඉහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම වයස දීර්ඝ කිරීමේ ජනාධිපතිවරයාගේ උත්සාහය, වර්තමාන අගවිනිසුරු ප්‍රීති පද්මන් සූරසේන තවත් වසර දෙකක් එම ධුරයේ තබාගැනීම ඉලක්ක කරගත් එකක් බව දැන් පැහැදිලි වෙමින් පවතියි. සූරසේන අගවිනිසුරුවරයාගේ වයස අවුරුදු 65ක් වීම නිසා, එළැඹෙන දෙසැම්බරයේදී ඔහු විශ්‍රාම ගත යුතු අතර, ඊට පෙර විශ්‍රාම වයස දීර්ඝ කළහොත්, තවත් වසර දෙකක කාලයක් අගවිනිසුරු හැටියට කටයුතු කිරීමට ඔහුට හැකිය.
ඉහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම වයස නියම කර ඇත්තේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 107 ව්‍යවස්ථාවෙනි. ඒ අනුව, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ විනිසුරුවරයකු අවුරුදු 65දී විශ්‍රාම යා යුතු අතර, අවුරුදු 63දී අභියාචනාධිකරණ විනිසුරුවරයකු විශ්‍රාම යා යුතුය. මේ වයස් සීමා වෙනස් කිරීමට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් අවශ්‍ය වෙයි.
22 වැනි සංශෝධනය එයි
දැනගන්නට තිබෙන ආකාරයට, ජනාධිපතිවරයා ස්ථිරවම එම ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය කිරීමට පියවර ගනිමින් සිටියි. එය සිදුවුවහොත්, එය 1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට කෙරෙන 22 වැනි සංශෝධනය වනු ඇත.
වැදගත් කාරණය වන්නේ, මෙම 22 වැනි සංශෝධනය, හුදෙක් එක් පුද්ගලයකු වෙනුවෙන් කරන එකක් බවට පෙනීයාමයි. එනම්, අගවිනිසුරුවරයා තවත් වසර දෙකක් ධුරයේ තබාගැනීම වෙනුවෙන් එය කිරීමයි.
පුද්ගලයන් හෝ පුද්ගලික අරමුණු වෙනුවෙන් සංශෝධන
ලංකාවේ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධන පිළිබඳ තිත්ත ඇත්තක් වන්නේ, ඒවායින් කිහිපයක් හුදු පුද්ගලයන්ගේ වුවමනාව මත හෝ පෞද්ගලික අරමුණු මුදුන් පමුණුවා ගැනීම සඳහා කරන ලද සංශෝධනය වීමයි.
1978 නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ඇතිකරන්නේම ජේ ආර් ජයවර්ධන මහතාගේ, විධායක ජනාධිපතිධුරය පිළිබඳ අරමුණ සාක්ෂාත් කරගැනීම සඳහාය.
විකාරරූපී සංශෝධන
එකී ජයවර්ධන ආණ්ඩුව, 1 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය ගෙනෙන්නේ, විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවල තීරණවලට එරෙහිව රිට් නිකුත් කිරීමට අභියාචනාධිකරණයට තිබුණු බලතල අහෝසි කර එය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයට පමණක් ලබාදීමටය. ජනාධිපති ජයවර්ධන විසින් පත්කරන ලද විශේෂ ජනාධිපති කොමිෂන් සභාවක් මගින් හිටපු අගමැතිනි සිරිමා බණ්ඩාරනායකගේ ප්‍රජා අයිතිවාසිකම් අහෝසි කරන ලෙස තීරණය කර තිබුණු අතර, ඊට එරෙහිව රිට් ඉල්ලීමක් අභියාචනාධිකරණයට ඉදිරිපත් වීම වැළැක්වීම එම සංශෝධනයේ අරමුණ විය.
ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ අගවිනිසුරු වූයේ නෙවිල් සමරකෝන්ය. ඔහු, 1978 ව්‍යවස්ථාව පැනවීමෙන් පසුව, අගවිනිසුරු ධුරයට පත්කරන ලද, ජේ ආර් ජයවර්ධනගේ සමීපතම මිතුරෙකු මෙන්ම පෞද්ගලික නීතිඥවරයාද විය. බලාපොරොත්තු වුණු පරිදිම, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය 1 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයට අවසර දුන්නේය. එමගින් අභියාචනාධිකරණයේ බලතල යටපත් කරන ලදි.
ජයවර්ධන ජනාධිපතිවරයා විසින් ව්‍යවස්ථාවට ගෙනෙන ලද 2 වැනි සංශෝධනය මඟින්, විපක්ෂයේ සිට ආණ්ඩු පක්ෂයට මන්ත්‍රීවරුන් මාරුවීමට අවසර දුන්නේය. එහෙත්, ආණ්ඩු පක්ෂයෙන් ඉවත්වී විපක්ෂයට යාමට ඉඩ නොදුන්නේය. නෙවිල් සමරකෝන්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය එම සංශෝධනයද අනුමත කළේය.
ජයවර්ධනගේ 3 වැනි සංශෝධනය (එහෙත් සම්මත කරගන්නට බැරිවූ) විකාරරූපී, ලජ්ජාසහගත හා හාස්‍යජනක එකක් විය. තුනෙන් දෙකක බලයක් ඇතිව සිටින ආණ්ඩුවකට ව්‍යවස්ථාව සමග කෙතරම් භයානක හා සාහසික ලෙස සෙල්ලම් කළ හැකිදැයි එම සිදුවීම මොනවට පැහැදිලි කරයි.
පිලපිටිය නාඩගම හා 3 වැනි සංශෝධනය
1977 මහා මැතිවරණයෙන් එක්සත් ජාතික පක්ෂයෙන් කලවාන ආසනය සඳහා අබේරත්න පිලපිටිය තේරී පත් විය. එම මැතිවරණ ප්‍රතිඵලයට එරෙහිව කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ සරත් මුත්තෙට්ටුවේගම මැතිවරණ පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කළේය. 1980දී අභියාචනාධිකරණය පිලපිටියගේ මන්ත්‍රීධුරය අවලංගු කරමින් තීන්දුව දුන්නේය.
ආසනය අහිමි වුවද, පාර්ලිමේන්තුවේ තිබූ 5/6ක බලය රැකගැනීමට ජයවර්ධනට අවශ්‍ය විය. පිලපිටිය දිගටම පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයෙකු ලෙස තබාගැනීමට උපක්‍රමයක් ඉදිරියට ගත්තේය.
මේ අතර, අධිකරණ තීන්දුවෙන් පසු කලවානට අතුරු මැතිවරණයක් පැවැත්වීමට මැතිවරණ කොමසාරිස් කටයුතු සූදානම් කළේය. ඊට පෙර ජනාධිපති ජයවර්ධන කළේ, කලවාන ආසනය සඳහා අබේරත්න පිලපිටියම නැවත වරක් පාර්ලිමේන්තුවට නම් කිරීමයි. පාර්ලිමේන්තුව තුළ ඔහු “පත්කළ මන්ත්‍රීවරයෙකු” ලෙස දිවුරුම් දුන්නේය.
මැතිවරණ කොමසාරිස් අතුරු මැතිවරණය නතර කළේ නැත. 1981 ජනවාරි කලවාන අතුරු මැතිවරණයෙන් සරත් මුත්තෙට්ටුවේගම විශිෂ්ට ජයක් ලැබීය. එයින්, කලවාන ආසනය සඳහා මන්ත්‍රීවරුන් දෙදෙනෙකු ලැබිණි.
මෙම අර්බුදයෙන් ගැලවීමට ජයවර්ධන කළේ, කලවාන ආසනය සඳහා මන්ත්‍රීවරුන් දෙදෙනෙකුට ඉඩ ලබාදීමට 3 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කිරීමයි.
“දැන් ඉතින් ඇති”
1981 වන විට ජයවර්ධනගේ පෞද්ගලික නීතිඥයා වූ සහ ඔහු විසින්ම තෝරා පත් කර ගන්නා ලද අගවිනිසුරු වූ නෙවිල් සමරකෝන්ට පවා “දැන් ඉතින් ඇති” යන හැඟීම ඇතිවීමට තරම් වැඩේ දුරදිග ගියේය.
අගවිනිසුරු නෙවිල් සමරකෝන් ප්‍රමුඛ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය, මෙම සංශෝධනය මඟින් ජනතාවගේ සර්වජන ඡන්ද බලයට සෘජු බලපෑමක් එල්ල වන බැවින්, පාර්ලිමේන්තුවේ 2/3 ක බහුතරයකින් පමණක් සම්මත කළ නොහැකි බවත් ජනමත විචාරණයක් පැවැත්විය යුතු බවත් ප්‍රකාශ කළේය. එක් මන්ත්‍රී ධුරයක් රැකගැනීම වෙනුවෙන් රට පුරා ජනමත විචාරණයක් පැවැත්වීම විකාරසහගත සහ දේශපාලනිකව අවාසිදායක වූ බැවින්, ජයවර්ධනට 3 වැනි ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය අතහැර දැමීමට සිදු විය.
එහෙත්, පාර්ලිමේන්තුවේ එකම ආසනයට මන්ත්‍රීවරු දෙදෙනෙකි. මෙම දේශපාලන හිරවීමෙන් රජය බේරා ගත්තේ එවකට පාර්ලිමේන්තු මහලේකම් විසිනි. ඔහු උපදෙස් දුන්නේ අබේරත්න පිලපිටියට ඉල්ලා අස්වන ලෙසයි. රජයේ පාර්ශ්වයෙන් ප්‍රශ්න කෙරුණේ, ඔහු ඉල්ලා අස්වුවහොත් ව්‍යවස්ථාව අනුව නැවතත් “පුරප්පාඩුවක්” ඇති වන බැවින්, මැතිවරණ කොමසාරිස්ට නැවතත් නාම යෝජනා කැඳවීමට සිදු නොවේද යන්නයි.
නැති දෙයක් අයින් වූ විට හිස්තැනක් ඉතිරි නොවේ
ඊට මහලේකම් දුන් පිළිතුර ප්‍රකටය. “පිලපිටිය මහතා අස්වුවද එහි හිස්තැනක් හෝ පුරප්පාඩුවක් හෝ ඇති නොවේ. මන්ද, ඔහු කලවාන මන්ත්‍රී ලෙස පත්කිරීම මුල සිටම කථානායකගේ ‘පරිකල්පනයෙන් මැවූ’ නීති විරෝධී පත්වීමක් බැවිනි. නැති දෙයක් අයින් වූ විට හිස්තැනක් ඉතිරි නොවේ.”
ඒ අනුව, අබේරත්න පිලපිටිය මාස තුනක් පිට පිට පාර්ලිමේන්තු නොපැමිණීම මගින් ආසනය අහිමි කරගත්තේය. සරත් මුත්තෙට්ටුවේගම කලවාන එකම නීත්‍යනුකූල මන්ත්‍රී ලෙස පාර්ලිමේන්තුවේ අසුන් ගත්තේය.
එයින් පසුව 3 වැනි සංශෝධනය ලෙස ඉතිහාසයට එක් වූයේ ජනාධිපතිවරයකුගේ පළමු ධුරකාලය අවසන්වීමට කලින් ඊළඟ ජනාධිපතිවරණය පැවැත්වීමට හැකි වන සේ ගෙන ආ සංශෝධනයයි. එයින්ද කළේ, ජනාධිපතිධුරයේ සිටින අයට, ඉතාම වාසිදායක අවස්ථාවකදී, විපක්ෂය දුර්වල අවස්සථාවකදී ඊළඟ ජනාධිපතිවරණය කැඳවීමට අවස්ථාව ලබාදීමයි. එයද ජේආර් ජයවර්ධනගේ පෞද්ගලික වුවමනාවකි.
සමරකෝන්ගේ ඉරණම
මේ සිදුවීම් හේතුවෙන් වසර කිහිපයකට පසු අගවිනිසුරු නෙවිල් සමරකෝන් පාර්ලිමේන්තු කටයුතු සභාව (Bar of Parliament) ඉදිරියට කැඳවීම පවා සිදුවිය. ඔහුට විරුද්ධව දෝෂාභියෝග යෝජනාවක්ද සූදානම් කෙරුණු අතර, එය ක්‍රියාත්මක වීමට පෙර අගවිනිසුරු සමරකෝන්ගේ විශ්‍රාම වයස එළඹිණ.
බලය රැකගන්න 17
17 වැනි ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය, ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංගගේ පාලනය කඩා නොවැටී රැකගැනීම සඳහා ඇයට සහාය දීමට නම්, ඉටුකළ යුතු කොන්දේසියක් හැටියට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ වුවමනාව මත ගෙනෙන ලද්දකි. එදා චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගේ පාලනය රැකගැනීමේ ප්‍රශ්නයක් ඇති නොවිණි නම්, 17 වැනි සංශෝධනයක් ඉතිහාසයේ නැත.
මැරෙනකං ඉන්න 18
18 වැන්න, ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂට ධුර කාල දෙකකට වැඩියෙන් ධුරය දැරීමට ඉඩ සැලසීම සඳහා කරන ලද ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයයි. එමගින් ජනාධිපතිවරයකුට ධුර කාල දෙකකට වඩා ධුරය දැරීමට නොහැකි වන සේ තිබුණු මුල් ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කරන ලදි. එනම් දැරිය හැකි ධුර කාල පිළිබඳ සීමාව නැතිකරන ලදි. ඒ අනුව, ජනාධිපතිවරයකුට (3 වැනි සංශෝධනයේ පරිදි) ඉතාම වාසිදායක අවස්ථාවලදී ඊළඟ ජනාධිපතිවරණය කැඳවමින් සිය මරණය තෙක්ම බලයේ සිටීමට ඉඩ සැලසිණි.
බැසිල්ට සලකන්න 20
20 වැනි සංශෝධනය, සිය සහෝදරයා වන බැසිල් රාජපක්ෂ මහතාට, වෙනත් රටක පුරවැසිභාවය තිබියදී, ලංකාවේ පාර්ලිමේන්තුවට පත්වීමට ඉඩ සැලසීම සඳහා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ ජනාධිපතිවරයා විසින් ගෙනෙන ලද්දකි. එම සංශෝධනයෙන්, ද්විත්ව පුරවැසියකුට පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරයකු ලෙස පත්වීමට තිබුණු ව්‍යවස්ථාපිත බාධාව ඉවත් කරන ලදි. 19 වැනි සංශෝධනයෙන්, ද්විත්ව පුරවැසියකුට පාර්ලිමේන්තුවේ ආසනයක් දැරීමට නොහැකි බවට අශක්නුතාවක් පනවා තිබිණි.අනුර යන්නේත් ජේආර්ගේ මහින්දගේ පාරේ
දැන්, අනුර කුමාර දිසානායක ජනාධිපතිවරයා ප්‍රමුඛ ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුවෙන් ගෙනඑන්නට නියමිත 22 වැනි සංශෝධනයෙන් කරනු ඇත්තේද, ඉහත මාර්ගයේම යමින්, වර්තමාන අගවිනිසුරු ප්‍රීති පද්මන් සූරසේනට තවත් වසර දෙකක කාලයක් සඳහා සේවා දීර්ඝයක් ලබාදීමයි.
ඉහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ ධුර කාලය දික්කිරීමෙන් සියලු විනිසුරුවරුන්ගේ ධුර කාලය දිගුවීමක් කෙරෙතත්, එහි මුල් අරමුණ එය නොවේ. මුල් අරමුණ නම්, අගවිනිසුරුවරයා තවදුරටත් එම ධුරයේ තබාගැනීමයි.
වර්තමාන අගවිනිසුරුවරයා තවදුරටත් එම ධුරයේ තබාගැනීමට අවශ්‍ය වී ඇත්තේ, ජාතික ජන බලවේග ආණ්ඩුවේ එක් මැතිවරණ පොරොන්දුවක් වවන ‘දූෂිතයන්ට දඬුවම් කිරීම’ තීරණාත්මක අවසානයක් කරා ගෙන යාමට බව, ජනාධිපතිවරයා වරින් වර මේ සම්බන්ධයෙන් පවසා ඇති කරුණුවලින් පැහැදිලි වෙයි. පසුගිය දිනවල වරින් වර අධිකරණ නිලධාරින් මෙන්ම ජාජබ නීතිඥවරුන් හමුවූ අවස්ථාවලදී ජනාධිපතිවරයා පවසා ඇත්තේ, ‘මේ වැඩේ (දූෂිතයන්ට දඬුවම් කිරීම) කරගන්න නම් වත්මන් අගවිනිසුරුවරයා තව අවුරුදු දෙකක් වත් එම ධුරයේ සිටිය යුතු බව’යි.
අනුර කැමති අය තියාගන්න
එම අදහස්වලින් පැහැදිලි වන්නේ, ජනාධිපතිවරයා තමන් කැමති අගවිනිසුරුවරයකු තවදුරටත් අවුරුදු දෙකක් ධුරයේ තබාගැනීමට බලාපොරොත්තු වන බවත්, මේ වසරේ අග ඔහු විශ්‍රාම ගතහොත් අගවිනිසුරුධුරයට පත්වන වෙනත් අයකු ගැන ජනාධිපතිවරයාට විශ්වාසයක් නැති බවත්ය. එය පැහැදිලිවම, අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වයට බලපෑමකි. තමන් අකමැති තීන්දුවක් දුන් හිටපු අගවිනිසුරු ශිරානි බණ්ඩාරනායක ධුරයෙන් ඉවත් කිරීමට මහින්ද රාජපක්ෂ ආණ්ඩුව ගත් ලජ්ජාසසහගත පියවර හා මෙයද හැම අතින්ම සමාන වෙයි.
වඩාත්ම භයානක වන්නේ, මෙවැනි පුද්ගල වුවමනාවන් සඳහා රටේ උත්තරීතර නීතිය වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව හිතුමනාපයේ සංශෝධනය කිරීමට වර්තමාන ආණ්ඩුවද ගන්නා උත්සාහයයි. එමගින් වර්තමාන ජනාධිපතිවරයා ජේ ආර් ජයවර්ධන, මහින්ද රාජපක්ෂ හා ගෝඨාභය රාජපක්ෂ යන හිටපු ජනාධිපතිවරුන්ට සමාන වෙයි. පසුගිය වසර 76ක සාපයක් ගැන කියමින් එම සිස්ටම් එක වෙනස් කිරීමට බලය ගත් ජනාධිපතිවරයා අතින් එවැන්නක් සිදුවීම ඉතාම කනගාටුදායකය.
ඊටත් වඩා, පුද්ගලික අරමුණු වෙනුවෙන් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් කළ හැකි බවට පරණ ආණ්ඩු මෙන්ම, අනුර කුමාර දිසානායක ආණ්ඩුවද දෙන පූර්වාදර්ශය, ඉතාම නරක එකකි. එය තවත් බැරෑරුම් වන්නේ, තම මැතිවරණ පොරොන්දුවලින්, විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය නැති අලුත් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවක් ගෙනැවිත්, සමස්තයක් ලෙස ලංකාවේ රාජ්‍ය ව්‍යුහය වෙනස්කරන බවට ජාතික ජන බලවේගය පොරොන්දු වූ බව සලකන විටය. එලෙස රටේ මුළු ආණ්ඩුක්‍රමයම වෙනස් කරන්නට ආ ජනාධිපතිවරයෙක්, දැන් ඒ පොරොන්දුව කුණු කූඩයට දමා, තනි පුද්ගලයකු තවත් ධුරයේ තබාගැනීමට ‘ව්‍යවස්ථා ටිංකරින්’ කිරීමකට සැරසෙයි.
නීති වෘත්තිකයන්ගේ විරෝධය
ජනාධිපතිවරයාගේ මේ වෑයමට දිසා හා මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගෙන් සමන්විත අධිකරණ නිලධාරින්ගේ සංගමය, සිය කනස්සල්ල ප්‍රකාශ කර තිබේ. ශ්‍රී ලංකා නීතිඥ සංගමය තම විරෝධය දැනටමත් ප්‍රකාශ කොට ඇත. කොළඹ මහාධිකරණ නීතිඥ සංගමය, කොළඹ මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණ නීතිඥ සංගමය, නිදහස් නීතිඥ සංගමය ඇතුළු නීතිඥ සංගම් ගණනාවක් මෙන්ම, රටේ ප්‍රකට, ජ්‍යෙෂ්ඨ හා ජනාධිපති නීතිඥවරුන් රාශියක්ම ජනාධිපතිවරයාගේ මේ උත්සාහයට සිය විරෝධතාව දැනටමත් පළකර තිබේ.
පසුගියදා මේ ගැන නිවේදනයක් නිකුත් කළ, රටේ ප්‍රවීණතම නීතිඥවරුන්ගෙන් මෙන්ම නීති අධ්‍යාපනඥයන්ගෙන්ද සමන්විත නීතිඥ සාමූහිකය පෙන්වා දෙන්නේ, මේ ක්‍රියාව මගින් අධිකරණය දැන් තිබෙන තත්වයෙන්ම අගුළුලෑමක් සිදුකරන බවයි. ඉහළ අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ට උසස්වීම් අහිමිවනවා පමණක් නොව, අධිකරණ ක්ෂේත්‍රය එක තැන පල්වීමක්ද එයින් සිදුවන බව නීතිඥ සාමූහිකය පෙන්වා දෙයි.
අධිකරණයත් අල්ලාගැනීම
වර්තමාන ආණ්ඩුවට විධායක ජනාධිපති බලයත්, පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක බලයත් හිමිය. එහෙත් එයින් පමණක් තමන්ගේ දේශපාලන වුවමනා ඉටුකිරීමට නොහැකි බව දන්නා ආණ්ඩුව, අධිකරණයේ බලයත් තමන්ට වුවමනා හැටියට තබාගැනීමට ගන්නා විනාශකාරී උත්සාහයක් හැටියට මෙය සැලකිය හැකිය.
යෝජිත සංශෝධනයෙන් පසුව, තවත් අවුරුදු දෙකක් යන තුරු සිටිනු ඇත්තේ, විධායකය විසින් වරදානයක් ලෙස වසර දෙකක සේවා දීර්ඝයක් ලබාදුන් අගවිනිසුරුවරයෙකි. එවැනි අගවිනිසුරුවරයකු හා ඉහළ අධිකරණයකින් ආණ්ඩුවට විරුද්ධ තීන්දු ලැබෙතැයි සිතීම උගහටය.
උදාහරණයක් හැටියට, මැතිවරණයක් නොතබා, වර්තමාන ආණ්ඩුවේ ධුර කාලය තවත් අවුරුදු පහකට දීර්ඝ කරන ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් ගෙනෙන්නට වර්තමාන ආණ්ඩුවට වුවමනා යැයි සිතමු. එම සංශෝධන කෙටුම්පත පහසුවෙන් පාර්ලිමේන්තුවේදී සම්මත වනු ඇත. ඊළඟට යා යුත්තේ අධිකරණයටය. එවැනි සංශෝධනයක් සඳහා ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය නොවන බවටත්, පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක සම්මතයක් ප්‍රමාණවත් බවටත්, ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කළහොත් කළ හැක්කේ කුමක්ද? අභියාචනය කළ හැකි වෙනත් අධිකරණයක් තිබේද? නැත.
මේ ආණ්ඩුව හැසිරෙන්නේ ලංකාව සුද්ද කිරීමට මහා ජනවරමක් ලැබුණු එකම ආණ්ඩුව තමන් හැටියටය. එවැනි ආණ්ඩුවකට, ‘රට පිරිසිදු කිරීමේ’ අරමුණ පෙන්වා නීතිය වුවමනා පරිදි අවභාවිත කිරීමටත්, විවිධ මර්දනකාරී නීති ගෙනඒමටත් හැකිය.
කියන්නේ මොන දෙයියන්ටද?
අනෙක් වැදගත් කාරණය, මේ ආණ්ඩුව ඇත්තටම පාලනය වන්නේ බත්තරමුල්ල, පැලවත්තේ පිහිටි බොල්ෂේවික් පන්නයේ පක්ෂයකින් බවයි. පළාත් සභා මැතිවරණ පැවැත්වීම ගැනත්, ගල් අඟුරු කොමිසමේ තීන්දුව ගැනත් එම පක්ෂයේ ලේකම්වරයා දැනටමත් පූර්ව නිගමන ප්‍රකාශ කොට තිබේ. ඉදිරියේ අධිකරණය මගින් එළියට එනු ඇත්තේ, මේ ආකාරයටම පැලවත්තේ පක්ෂ කාර්යාලයෙන් ගන්නා තීන්දු තීරණ වීමට භයානක ඉඩක් නොමැත්තේද? එවිට කියන්නේ මොන දෙයියන්ටද?
( අනිද්දා | anidda.lk)
June 10, 2026
