සති ගෙවී මාස වෙමින්, දැන් ඒවා වසර බවට පෙරළෙමින් පැවතියද, මා ඔහු ගැන නොසිතන එකදු දිනයක්වත් ගත නොවේ. ජීවිතයේ දුෂ්කර අවස්ථාවලදී, "මේ වෙලාවේ තාත්තා මොනවා කරයිද?" කියා මම අදටත් මගෙන්ම අසාගනිමි. බොහෝ විට ඊට පිළිතුර මනසට නැගෙන්නේ ඉතා ස්වභාවිකවය. ඊට හේතුව වන්නට ඇත්තේ ඔහු අපට දේශනා කරනවා වෙනුවට, තමන්ගේම ආදර්ශයෙන් දේවල් කියා දීමට තෝරා ගැනීම විය හැකිය.
මාගේ පියා අතිශය විනයගරුක මිනිසෙකි. ඔහු කළ සෑම දෙයකින්ම ක්‍රමවත් බව, කැපවීම සහ අරමුණක් ඇති බව පිළිඹිබු විය. විනය යනු අන් අය විසින් අප මත පටවනු ලබන දෙයක් නොව, අප විසින්ම අපට ගෙවිය යුතු ණයගැති භාවයක් බව ඔහු විශ්වාස කළේය. ඔහුගේ වෘත්තීය ජීවිතය, පවුල් ජීවිතය මෙන්ම පෞද්ගලික හැසිරීම දෙස බැලුවද, ඔහු ජීවිත කාලය පුරාම එම වටිනාකම්වලට අවංකව ලැදිව සිටියේය.
එලෙසම ඔහු දැඩි හා නොසැලෙන භක්තියකින් යුත් මිනිසෙකි. දැඩි කතෝලික භක්තිකයෙකු වූ ඔහු, සෞඛ්‍ය තත්ත්වය අයහපත් වන තෙක්ම පාහේ සෑම දිනකම වාගේ ශුද්ධ වූ පූජාවට සහභාගී විය. දෙවියන් වහන්සේ සමග ඔහුට තිබුණේ ඉතාමත් පෞද්ගලික සබැඳියාවකි. යමෙකු අවංකව ජීවත් වන්නේ නම්, තමන්ගේ වගකීම් නිසි ලෙස ඉටු කරන්නේ නම් සහ දෙවියන් වහන්සේ ඉදිරියේ පමණක් වගකීමට බැඳී සිටින්නේ නම්, අන් කිසිවෙකුගෙන් ඇගයීම් හෝ අනුමැතිය සෙවීමට අවශ්‍ය නොවන බව ඔහු තරයේ විශ්වාස කළේය.
මාගේ පියා සතු වූ ශ්‍රේෂ්ඨතම ගුණාංගයක් වූයේ ඉවසීමයි. අද, හැරී බලන විට, ඒ ඉවසීම කෙතරම් අසාමාන්‍ය එකක්දැයි මට වැටහේ. ඔහු මිනිසුන් කෙරෙහි සැබවින්ම සැලකිලිමත් වූ නමුත්, කිසිවිටෙකත් ප්‍රශංසාවන් හමුවේ උදම් වූයේවත්, විවේචන හමුවේ අධෛර්යමත් වූයේවත් නැත. ඔහු කතා කළාට වඩා අන් අයට සවන් දුන් අතර, තමන් නිවැරදි යැයි විශ්වාස කළ දේ නිහඬවම ඉටු කළේය. තමන් කළ යුත්තේ නිවැරදි දේ කර ඉහළින්ම සිටින දෙවියන් වහන්සේට පමණක් වගකීම මිස අන් කිසිවෙකුට නොවන බව ඔහු විශ්වාස කළේය.
කේලාම් කීමට හෝ ඕපදූප සෙවීමට ඔහු දැඩි ලෙස අකමැති වූ අතර, අනවශ්‍ය වාද විවාද සඳහා කාලය වැය කළේ නැත. එකිනෙකට වෙනස් අදහස් දරන මිනිසුන් ලෝකයේ සැමදා සිටින බව ඔහු තේරුම් ගෙන සිටියේය. සෑම විවේචනයකටම පිළිතුරු දිය යුතු යැයි ඔහු කිසිවිටෙකත් විශ්වාස කළේ නැත. ඒ වෙනුවට ඔහු තෝරා ගත්තේ අන් අයට උපකාර කිරීමටත්, තමන්ගේ වගකීම් ඉටු කිරීමටත්, තමන් යටතේ රැකවරණය ලැබූවන් ආදරයෙන් බලා ගැනීමටත් තම කාලය වැය කිරීමට ය.
මා වයසින් මුහුකුරා යද්දී, එදා ඔහු කියා දුන් පාඩම් අදට කෙතරම් ගැලපෙන්නේ දැයි මට වැටහේ. අප ජීවත් වන්නේ ක්ෂණිකව අදහස් ප්‍රකාශ කරන, කරුණාවට වඩා විවේචනවලට වැඩි අවධානයක් ලැබෙන ලෝකයක ය. ගෞරවාන්විත බව රැඳී තිබෙන්නේ සන්සුන්ව සිටීම, අන් අයට ගෞරවයෙන් සැලකීම සහ නිවැරදි මාවතෙන් බැහැර වීමට බලපාන බාහිර බලපෑම් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම මත බව මගේ පියා අපට කියා දුන්නේය. කිසිදු සෘණාත්මක සිතුවිල්ලකට තමා පාලනය කිරීමට ඔහු ඉඩ දුන්නේ නැත. ඔහු කළේ තමන් නිවැරදි යැයි විශ්වාස කළ දේ අඛණ්ඩව කරගෙන යාම පමණි. තමන් වැදගත් අයෙකු ලෙස පෙනී සිටීමට ඔහුට කිසිදු වුවමනාවක් තිබුණේ නැත. ඔහුට අවශ්‍ය වූයේ යහපත් මිනිසෙකු වීමට පමණි. ඔහු සැමවිටම මනාව ඇඳ පැළඳ සිටි, යහපත් සිරිත් විරිත්වලින් හෙබි, කාරුණික පුද්ගලයෙකු විය. බලපුළුවන්කාරයෙකු වුවද, නිහතමානී තරාතිරමක අයෙකු වුවද ඔහු සැමට සැලකුවේ එකම ගෞරවයකිනි.
ඔහු උපත ලැබුවේ සාමාන්‍ය පවුලක වුවද, පසුව එතුමා අතිවිශිෂ්ට පවුල් ජීවිතයක් ගත කළ ආදර්ශමත් පියෙකු විය. ඔහු ආදරණීය සැමියෙක්, සෙනෙහෙබර පියෙක්, සහ සියල්ලටමත් වඩා සැබවින්ම යහපත් මිනිසෙක් විය.
අද දින මගේ පියාණන්ව ස්මරණය කරන විට, හුදෙක් වෛද්‍යවරුන්ගේ භූමිකාවට එහා යමින් අපේ පවුලට බෙහෙවින්ම සමීපව සිටින අතිශයින්ම අපූරු වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනෙකුව ද මම ඉතාමත් කෘතඥ පූර්වකව සිහිපත් කරමි. ඒ වෛද්‍ය උපුල් දිසානායක මහතා සහ මහාචාර්ය අර්ජුන ද සිල්වා මහතා යි. ඔවුහු තමන්ගේ වෘත්තීය සීමාවන්ගෙන් ඔබ්බට ගොස් අප වෙනුවෙන් කැප වූහ. නිරන්තරයෙන් අපේ නිවසට පැමිණෙමින්, මගේ පියාණන් දෙස අතිමහත් කැපවීමකින් සහ දයාවකින් යුතුව බලාගත් ඔවුහු, අපට අවශ්‍ය වූ සෑම මොහොතකම අප අසලින්ම සිටිය හ. ඔවුන්ගේ ඒ කරුණාවන්තකම සහ මිත්‍රත්වය, ඉතා දුෂ්කර කාල පරිච්ඡේදයකදී මගේ පියාට පමණක් නොව අපේ මුළු පවුලටම විශාල සැනසීමක් ගෙන දුන්නේය. අප සැමදා ඔවුන්ට ණයගැති වන අතර, අපගේ හදවත් තුළ ඔවුන්ට සැමවිටම සුවිශේෂී ස්ථානයක් හිමිවනු ඇත.
අද දින මගේ පියාණන්ව ස්මරණය කරන විට, හුදෙක් වෛද්‍යවරුන්ගේ භූමිකාවට එහා යමින් අපේ පවුලට බෙහෙවින්ම සමීපව සිටින අතිශයින්ම අපූරු වෛද්‍යවරුන් දෙදෙනෙකුව ද මම ඉතාමත් කෘතඥ පූර්වකව සිහිපත් කරමි. ඒ වෛද්‍ය උපුල් දිසානායක මහතා සහ මහාචාර්ය අර්ජුන ද සිල්වා මහතා යි. ඔවුහු තමන්ගේ වෘත්තීය සීමාවන්ගෙන් ඔබ්බට ගොස් අප වෙනුවෙන් කැප වූහ. නිරන්තරයෙන් අපේ නිවසට පැමිණෙමින්, මගේ පියාණන් දෙස අතිමහත් කැපවීමකින් සහ දයාවකින් යුතුව බලාගත් ඔවුහු, අපට අවශ්‍ය වූ සෑම මොහොතකම අප අසලින්ම සිටිය හ. ඔවුන්ගේ ඒ කරුණාවන්තකම සහ මිත්‍රත්වය, ඉතා දුෂ්කර කාල පරිච්ඡේදයකදී මගේ පියාට පමණක් නොව අපේ මුළු පවුලටම විශාල සැනසීමක් ගෙන දුන්නේය. අප සැමදා ඔවුන්ට ණයගැති වන අතර, අපගේ හදවත් තුළ ඔවුන්ට සැමවිටම සුවිශේෂී ස්ථානයක් හිමිවනු ඇත.
පියාණන් අපෙන් සමුගෙන වසර දෙකක් ගතවන මෙවන් මොහොතක, ඔහු අප තුළ නිහඬව වගා කළ ඒ උදාර වටිනාකම් දෙස මම නැවත හැරී බලමි. එතුමා අපට ඉතිරි කර ගිය ශ්‍රේෂ්ඨතම දායාදය නම් ඔහුගේම චරිතය තුළින් පෙන්නුම් කළ ඒ උදාර ආදර්ශය බව මට පෙරටත් වඩා අද ගැඹුරින්ම වැටහේ. ඔහුගේ අවංකභාවය, නිහතමානීකම, විනයගරුක බව, ඉවසීම සහ නොසැලෙන භක්තිය අදටත් අපේ පවුලට දිනපතා මග පෙන්වයි.
ජීවිතයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම පාඩම් ඉගෙන ගත හැක්කේ පන්ති කාමරවලින් හෝ පොත්පත්වලින් නොවන බව මම නිතරම පවසමි. ඒවා ඉගෙන ගත හැක්කේ අප ආදරය කරන මිනිසුන් ගෞරවාන්විතව ජීවත් වන ආකාරය දෙස බලා සිටීමෙනි. මාගේ පියා ගත කළේ එවැනි උදාර ජීවිතයකි. මා තුළ අඩුපාඩුකම් තිබුණද, මගේ පියා ජීවත් වූ ඒ වටිනාකම් අනුව ජීවත් වීමට මම උපරිමයෙන් උත්සාහ කරමි. එමෙන්ම, මගේ දරුවන්ටද ඒ උදාර උරුමයෙන් බිඳක් හෝ දායාද කිරීමට හැකි වෙතොත්, එය මා එතුමාට පුදන ශ්‍රේෂ්ඨතම උපහාරය වනු ඇතැයි මම මටම කියාගනිමි.
ඔහුගේ 89 වැනි ජන්ම දිනය යෙදෙන අද දින, මම, ඔහු නොමැතිකමේ අඩුව පිළිබඳ සියුම් සිත් තැවුලකින්, නමුත් ඊටත් වඩා ඉමහත් කෘතඥතාවයකින් යුතුව සිහිපත් කරමි. අද මම සමරන්නේ ඔහු නොමැතිවීම ගැන දුක්වන උපන්දිනයක් නොව, අපේ හදවත් තුළ සදාතනික ගෞරවයට හා ආදරයට පාත්‍ර වූ ඒ ශ්‍රේෂ්ඨ ජීවිතයයි.
(සටහන | ක්‍රිශාන්ත ප්‍රසාද් කුරේ)
දේශපාලන හා සමාජ විශ්ලේෂක සහ ක්‍රියාකාරික
kpcooray@hotmail.com
(සටහන | ක්‍රිශාන්ත ප්‍රසාද් කුරේ)දේශපාලන හා සමාජ විශ්ලේෂක සහ ක්‍රියාකාරික
kpcooray@hotmail.com
