එය ඩිජිටල් වත්කම් සහ බ්ලොක්චේන් නවෝත්පාදනයන්හි ගෝලීය ප්‍රමුඛයා ලෙස එක්සත් ජනපදය ස්ථානගත කිරීම අරමුණු කරගත් ජාතික මුලපිරීමකි. අනෙකුත් රටවල් තමන්ගේ අපනයන වලට වාසිවන සේ මුදල් අවප්‍රමාණය කර ඇති බවට චෝදනා කරන ට්‍රම්ප්ගේ පරිපාලනය මීට පෙර චීනය, වියට්නාමය සහ ජර්මනියට මුදල් හැසිරවීම සම්බන්ධයෙන් චෝදනා කළ අතර 2019 දී චීනයට විධිමත් ලෙස චෝදනා ගොනු කලේය.
එක්සත් ජනපදය ගැඹුරු ආර්ථික අර්බුදයකට මුහුණ දුන් පළමු අවස්ථාව මෙය නොවේ. දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු මිත්‍ර රටවල් 44 ක් විසින් 1944 දී බ්‍රෙට්න්වුඩ්ස් ගිවිසුම අත්සන් කරන විට, එක්සත් ජනපදය සුවිශේෂී ලෙස ශක්තිමත් ආර්ථික හා මිලිටරි ස්ථානයක සිටියේය.
මෙම ආධිපත්‍යය එක්සත් ජනපද ඩොලරයට ලෝකයේ සංචිත මුදල් ඒකකය බවට පත්වීමට ඉඩ දුන් අතර ඇමරිකාව පශ්චාත් යුධ ගෝලීය පාලනයේ කේන්ද්‍රස්ථානයේ තැබීය. ඒ වන විට, එක්සත් ජනපදය ගෝලීය දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් 50% කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් හිමිකරගෙන සිටි අතර යුධ සමයේ විනාශයෙන් බේරුණු එකම ප්‍රධාන කාර්මික බලවතා ලෙස පැවතුනි, එමඟින් එයට දැවැන්ත නිෂ්පාදන වාසියක් ලබා දුන්නේය.
මෙම තීරණයට හේතු වූයේ වියට්නාම් යුද්ධය සදහා වූ අධික වියදම් සහ දේශීය වැඩසටහන් සදහා විශාල වශයෙන් වියදම් වැඩි වීමයි. ගෝලීය වශයෙන් ඇතිවූ අවිශ්වාසය නිසා විදේශීය රටවල් විශාල වශයෙන් ඇමරිකන් ඩොලර් රත්තරං සදහා හුවමාරු කිරීම නිසා ඇමරිකානු රත්තරං සංචිත විශාල ලෙස හීනවිය. ඒ නිසා පුළුල් වන වෙළඳ හිඟයන් සහ ආර්ථික ආතතීන් මධ්‍යයේ බ්‍රෙටන් වුඩ්ස් ක්‍රමය යටතේ ස්ථාපිත කරන ලද රත්තරං අවුන්සයකට ඩොලර් 35 ක ස්ථාවර මිල පවත්වා ගැනීම තිරසාර නොවීය.
1973 වන විට, එක්සත් ජනපදය සහ අනෙකුත් ප්‍රධාන ආර්ථිකයන් පාවෙන විනිමය අනුපාතවලට සංක්‍රමණය වූ අතර, බ්‍රෙටන් වුඩ්ස් බිඳවැටීම සහ නූතන ෆියට් මුදල් යුගයේ උදාව සනිටුහන් කරමින්, රත්තරං වැනි භෞතික භාණ්ඩ මගින් මුදල් වලට තවදුරටත් සහාය දැක්වීම නැවතුනි.
ප්ලාසා එකඟතාවය
1980 සහ 1985 කාලය අතර, ඇමරිකානු ඩොලරය 50% කින් පමන ඉහල ගොස් තිබුනි. එය සිදු වුණේ ඇමරිකාවේ පැවති ඉහළ පොලී අනුපාත, දැඩි මූල්‍ය ප්‍රතිපත්තිය සහ රේගන් යුගයේ ආයෝජන සදහා පැවති විශාල විශ්වාසයයි. ඩොලරය ඉහළ යෑම නිසා ඇමරිකානු අපනයන භාණ්ඩ ලෝක වෙළඳපොළේ මිල අධික විය. මේ නිසා විශේෂයෙන් ජපානය සහ බටහිර ජර්මනිය සමඟ වෙළඳ පරතරය ඉහළ ගියා.
මේ තත්වය නිසා ඇමරිකානු කර්මාන්තකරුවන්ට සහ සේවකයන්ට දැඩි පීඩනයක් එල්ල වුණා. ඊට පිළිතුරු ලෙස, 1985 සැප්තැම්බර් 22 වනදා නිව්යෝර්ක් නුවර ප්ලාසා හෝටලයේදී හමුවූ, ලොව ආර්ථික වශයෙන් ප්‍රධානම රටවල් පහ වූ ඇමරිකාව, ජපානය, බටහිර ජර්මනිය, ප්‍රංශය සහ එක්සත් රාජධානිය එක්ව ප්ලාසා එකඟතාවයට (Plaza Accord) අත්සන් කලේය.
මේ ගිවිසුමේ අරමුණවූයේ ඇමරිකානු ඩොලරය අවප්‍රමාණය කරමින් ලෝක වෙළදාම තුල ඇතිවතිබූ වෙළද අසමතුලිතතාවයන් නිවැරැදි කිරීමයි. මෙම ගිවිසුම යටතේ, සහභාගී වන රටවල මහ බැංකු, එක්සත් ජනපද ඩොලර් විකිණීමෙන් සහ තමන්ගේම මුදල් ඒකක මිලදී ගැනීමෙන් මුදල් වෙළෙඳපොළවල සම්බන්ධීකරණ මැදිහත්වීම් සඳහා කැපවී සිටි අතර, එමඟින් ඩොලරය දුර්වල විය. ඊළඟ දෙවසර තුළ, ඇමරිකානු ඩොලරය ජපාන යෙන්(Yen) මුදල් ඒකකයට සහ ජර්මන් මාර්ක් (Deutsche Mark) මුදල් ඒකකයන්ට එරෙහිව 50% ක් පමණ පහළ වැටුනි.
මෙය ඇමරිකානු අපනයන භාණ්ඩවල තරගකාරිත්වය වැඩි කිරීමට උපකාරී විය. ජපාන යෙන්(Yen) එක ඉහලයැම නිසා අපනයන ක්ශේත්‍රයේ සිදුවූ බලපෑම් මඟහරවා ගැනීමට, ජපාන රජය දේශීය ආර්ථිකය නංවාලීමේ උත්සාහයකට යොමුවිය.
මෙම දැවැන්ත සාර්ව ආර්ථික උත්තේජනයේ අවාසනාවන්ත ප්‍රතිඵලක් වුණේ 1980 දශක අවසානයේදී ජපානයේ විශාල වත්කම් බුබුලයක් (asset bubble) ඇතිවීමයි. එය ජපාන ආර්ථික වර්ධනය මන්දගාමී කිරීමට හේතුවිය.
1987 වන විට, ප්ලාසා ගිවිසුම මගින් බොහෝ දුරට එහි අපේක්ෂිත බලපෑම ලබා ගෙන තිබූ අතර, එක්සත් ජනපද රජය ඩොලරය තවදුරටත් දුර්වල කිරීමට කැමති නොවීය. ඩොලරයේ අඛණ්ඩ පහත වැටීම නැවැත්වීමට සහ විනිමය අනුපාත ස්ථාවර කිරීමට 1987 දී ලුවර් ගිවිසුම අත්සන් කරන ලදී.
ප්ලාසා ගිවිසුම යටතේ ක්‍රියාත්මක කරන ලද ප්‍රතිපත්ති අර්ධ වශයෙන් ආපසු හැරවීම සඳහා ලුවර් ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කරන ලදී.
මාර්-අ-ලාගෝ ගිවිසුම: ගෝලීය අසමතුලිතතාවයට ට්‍රම්ප්ගේ පිළිතුර ඇමෙරිකා ආර්ථිකය නැවතවරක් විශාල අර්බුදයකට මුහුනදී සිටී.
නැවත බලයට පැමිනි ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප් 2025 ජනවාරි මාසයේ ඔහුගේ දෙවන දූරය ආරම්භ කරමින්, ඔහුගේ උපදේශකයන් සමග එක්ව ඇමරිකානු ආධිපත්‍යය තහවුරු කිරීමට විවිධ පියවර ගන්නා ලදී. ඒ සදහා මාර්-අ-ලාගෝ නමින් නව වැඩසටහනක් ආරම්භ කොට ඇත.
ට්‍රම්ප්ගේ නිවස සහ දේශපාලන මූලස්ථානය වන මාර්-අ-ලාගෝ නමින් මේ වැඩසටහන නම්කොට ඇත්තේ 1985 ප්ලාසා හෝටලයේදී අත්සන් කල එකඟතාවයට සමානව යමින් ඊට ට්‍රම්ප්ගේ නායකත්වය සංකේතවත් කිරීමටයි.
මෙම මූලස්ථානය ට්‍රම්ප්ගේ ප්‍රධාන ආදාරකරුවන්, උපදේශකයන්, සහ රිපබ්ලිකන් වරුන්, එක්ව ප්‍රචාරක උපාය මාර්ග සහ ප්‍රතිපත්ති සැලසුම් කරන මධ්‍යස්ථානයයි. ප්ලාසා එකඟතාවය මිත්‍ර රටවල් සමග සහයෝගීතාවයෙන් කරන ලද්දක් වුවත් මාර්- අ-ලාගෝ යෝජනාව ඒකපාර්ශ්විකව ගැටුම්කාරී ලෙස දියත් කරන වැඩපිලිවෙලක්.
මෙම ගිවිසුම 2024 අවසානයේ සහ 2025 ආරම්භයේ ට්‍රම්ප් පාලනයේදී සකස් කරන ලද එකක් වන අතර මෙහි පරමාර්ථය ඇමරිකානු ඩොලරය අවප්‍රමානය කිරීම සහ වෙළඳ හිඟය (trade deficit) අවම කර ගැනීමයි. මේ සැලැස්ම ගොඩනගල තියෙන්නෙ ට්‍රම්ප්ගේ ආර්ථික උපදේශක කමිටුවේ ප්‍රධානියා වන ස්ටීවන් මිරාන් විසිනි.
ඊට භාණ්ඩාගාර ලේකම්වන ස්කොට් බෙසෙන්ට් සහ උප ජනාධිපති ජේ ඩී වාන්ස් ගේ සහය ලැබිල තියෙනව. මිරාන් විසින් 2024 වසරේ නොවැම්බර් මාසයේදී නිකුත් කළ වාර්තාවක සඳහන් වූයේ, ශක්තිමත් ඩොලරය වෙළඳ අසමතුලිත බාවය නැවත තුලනය කිරීමට ඇති ව්‍යුහාත්මක බාධකයක් ලෙසයි.
මිරාන්ගේ සවිස්තරාත්මක ප්‍රතිපත්ති පත්‍රිකාවට අනුව ඔහු ඇමරිකානු වෙළඳ හවුල්කරුවන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ ඇමරිකන් ඩොලරය අවප්‍රමාණය කිරීමට උදව්දෙන ලෙසයි. ඒ වෙනුවට ඔවුන්ට ඇමරිකානු වෙළඳපොළට යළි ප්‍රවේශවීමට අවස්ථාව ලබාදීමට සහ අඩු පිරිවැයෙන් යුතු දිගුකාලීන මූල්‍ය පහසුකම් ලබාදීමට එකඟතාවය ප්‍රකාශ කරල තියෙනව.
මෙම යෝජනා ප්‍රතික්ශේප කරන්නේ නම්, ඒ රටවලට විශාල තීරුබදු පැනවීමට සහ ආරක්ශාව පිලිබඳව සහතික නොවන බවට තර්ජනය කරල තියෙනව.
අපේක්ෂාවන් සහ අභියෝග
මේ යෝජනාව යතාර්ථයක් බවට පත් විය හැකිද? බ්ලූම්බර්ග් වැනි මූල්‍ය මාධ්‍ය හවුල්කරුවන් පවසන්නේ නිව්යෝර්ක් නගරයේ වෝල් ස්ට්‍රීට්හි කොටස් වෙළදපොල හා මූල්‍ය විශ්ලේෂකයන් මෙය ගැඹුරු ලෙස අධ්‍යයනය කරමින් සිටින බවයි. ප්‍රධාන බැංකු සහ විශ්ලේෂකයින් වෙළඳපල කෙරෙහි එහි විභව බලපෑම් ක්‍රියාකාරීව ආකෘතිකරණය කරමින් සිටින අතර, මේ යෝජනාව දේශපාලනික මවාපෑමකට වඩා වැඩි යමක් ඇති වැඩපිලිවෙලක් බව බවසයි.
ට්‍රම්ප්ගේ ආසන්නම කවයේ සිටින උපදේශකයන්, යෝජිත වැඩපිලිවෙල සවිස්තරාත්මක එකක් නොවූවත්, එය උපායමාර්ගික රාමුවකට මාර්ගෝපදේශකයක් ලෙස ක්‍රියා කරන බව පවසා ඇත.
එලෙසම මේ වැඩපිලිවෙලට විශාල උනන්දුවක් තිබුනත් එය ක්‍රියාත්මක කිරීමට විශාල බාධාවන් තිබෙන බව පවසා ඇත.
ප්ලාසා ගිවිසුම අත්සන්කලේ දීර්‍ර්ඝ කාලයක් තිස්සේ ඇමරිකාව සමග වෙළද කටයුතුකල පැරණි හවුල්කරුවන් (එසේම ඇමරිකාව සමග ආරක්ෂක ගිවිසුම් ඇති රටවල්) සමග වූවත් අද දවසේ එකගතාවයකට පැමිනීමට සිදුව ඇත්තේ තමන් සමග එවැනි මිත්‍රත්වයක් හෝ ආරක්ශක ගිවිසුම් නැති චීනය, මෙක්සිකෝව සහ වියට්නාමය වැනි රටවල් සමගයි. මේ නිසා මේ වැඩසටහන සාර්ථක වීමට ඇති ඉඩකඩ අඩුයි.
ඒවාගේම ආර්ථික විද්‍යාඥයින් පවසන්නේ, මේ වැඩපිලිවෙල ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් ඇමරිකාව තුල උද්ධමනය ඉහලයෑමටත් (භාණ්ඩ මිල ඉහළ යාම නිසා), ඇමරිකානු ඩොලරය පිලිබඳව ඇති මූල්‍ය විශ්වාසය අඩුවියහැකි බවයි.
එය ඇමරිකන් ඩොලරය ලෝකයේ මුදල් ඒකකය ලෙස ඇති තත්වයට බලපා හැකි බවයි. තවද මේ වැඩපිලිවෙලේ ඇති ප්‍රධාන පරස්පරතා පෙන්වාදෙන විවේචකයින් ඩොලරය අවප්‍රමාණය කරන ගමන් එහි ගෝලීය ආධිපත්‍යය රැකගත හැකිද යන්න ප්‍රශ්න කරයි.
ඒ සමගම පොලී අනුපාත අඩුකිරීම හෝ පොලී වියදම් අඩුකිරීම යන සියල්ල එකවර කල නොහැකි බව පවසයි. මෙම ආතතිය පහසු විසඳුමක් නොමැති ප්‍රතිපත්තිමය ප්‍රහේලිකාවක් නිර්මාණය කර ඇත.
මාරලාගෝ ගිවිසුම තවමත් සමපේක්ෂණීය (speculative) උපාය මාර්ගයක් ලෙස පවතී, එය ක්‍රියාත්මක කල හැකි ප්‍රතිපත්තියකට වඩා ඉහළ මට්ටමේ සංකල්පයකි. එය ක්‍රියාත්මක කිරීමට නම් ඒ සඳහා අසාමාන්‍ය ජාත්‍යන්තර සහයෝගීතාවයක් අවශ්‍ය වනු ඇත. බොහෝ විශ්ලේෂකයින් එය දකින්නේ පුළුල් එකඟතාවයක් හෝ පූර්ණ සම්මත කිරීමක් ලබා ගැනීමට ඇති ඉඩකඩ අඩු, දේශපාලනික වශයෙන් අභිලාෂකාමී සහ මූල්‍යමය වශයෙන් අවදානම් සහගත වැඩපිලිවෙලක් ලෙසය.
එක්සත් ජනපද-චීන ආර්ථික පටලැවිල්ල සහ උපායමාර්ගික එදිරිවාදිකම්
ට්‍රම්ප්ට තම අභිලාෂයන් සාර්ථක කර ගත හැකිද යන්න පුරෝකථනය කිරීමට අපහසුයි. ඔහුට වෙළද පරතරය අඩුකරගැනීමට, ණය පාලනය කිරීමට හා පද්ධතිය තාවකාලිකව හෝ ස්ථායී කරගතහැකි වූවත් ගෝලීය ධනවාදයේ යටින් පවතින ව්‍යුහාත්මක දෝෂ සහ පරස්පරතා දිගටම පවතී.
ධනවාදී ක්‍රමයට ආවේණික වූ දෙයක් නම්, ලාභදායී ශ්‍රමය සහ සම්පත් සොයා කර්මාන්ත වෙනත් ස්ථාන කරා යොමු වීමේ ප්‍රවණතාවයයි. පසුගිය දශක කිහිපය තුල ඇමරිකානු කර්මාන්ත විශාල වශයෙන් චීනයට ගෙනයෑමෙන් අති විශාල ලාබ උපයා ගත්තේය.
ඒ වගේම විශාල ඩොලර් අතිරික්තයක් උපයාගත් චීනය මිලියන ගනනක ජනතාවක් දුප්පත්කමෙන් මුදවාගෙන තිබේ. මේ නිසා දෙපාර්ශවයේම පැවැත්ම එකිනෙකා මත රඳා පවතී. චීනය උපයාගත් ඩොලර් විශාල වසයෙන් නැවත ආයෝජනය කර ඇත්තේත් ඇමරිකාව තුලමයි.
චීනය සතු මේ ඩොලර් අතිරික්ත විශාල වශයෙන් ඇමරිකන් භාණ්ඩාගාර බිල්පත් සහ වෝල් ස්ට්‍රීට් වෙළදපොල තුල ආයෝජනය කරලයි තියෙන්නෙ. ඒ නිසා ඇමරිකානු සහ චීන ආර්ථික සම්බන්ධතා ඉතා ගැඹුරු ලෙස ගැටගැහිලයි තියෙන්නෙ.
ඇමරිකාව සහ චීනය පසුගිය වසර ගණනාව තුල වෙළද සහයෝගීතාවයෙන් එකිනෙකාට විශාල වාසි ලබාගත්තත් චීනයේ ආර්ථික සහ යුධ ශක්තියේ විශාල වර්ධනය අමරිකාවේ නොසන්සුන්තාවයට හේතු වී ඇත.
මෙලෙස ආර්ථික සහ යුධමය වශයෙන් ඇමරිකානු ආධිපත්‍යයට අභියෝග කල හැකි තවත් රටක් මතුව ආ පලමු අවස්ථාව මෙයයි.
ඇමරිකන්-චීන ආර්ථික සබඳතාවල මූලයන්
ඇමරිකාව සහ චීනය අතර රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික සබදතා ආරම්භවූයේ1972 වසරේදී ඇමරිකන් ජනාධිපතිවරයා වූ රිචඩ් නික්සන් චීනයේ සංචාරය කිරීමත් සමගයි. චීන අගමැති මාවෝ සේතුං මුණ්ගැසුනු ඔහු රටවල් දෙක අතර මිත්‍රතාවය ආරම්භකලා. ඔහුගේ අරමුණ වූයේ රුසියාව සමග ආරවුලක සිටි චීනයේ සහය රුසියාව මෙල්ල කිරීමට උපයෝගී කරගැනීමයි.
ඉන් පසු 1979 වසරේදී ඇමරිකාවට සංචාරයකල චීන අගමැති ඩෙන් ෂියාවෝපිං එවකට ඇමරිකානු ජනාධිපතිවරයා වූ ජිමී කාටර් සමග සමීප මිත්‍රත්වයක් ගොඩනගා ගනු ලැබීය. මේ මිත්‍රත්වය කාටර් සහ ඩෙන් ෂියාවෝපිං ගේ පවුල් දෙක අතර ලොකු මිත්‍රත්වයක් දක්වා වර්ධනය විය. එහි ප්‍රතිපලයක් ලෙස ජිමී කාටර් විසින් චීනයට තම ආර්ථිකය වර්ධනය කරගැනීමට සුවිශේෂ අවස්ථාවක් ලබාදුන්නා. ඇමරිකන් කර්මාන්ත චීනයට ගෙනයෑමත් චීනයට ඇමරිකානු වෙළදපොල විවුර්ත වන්නේත් මේ සම්බන්ධතාවයේ ප්‍රතිපලයක් ලෙසයි.
එමගින් විශාල වශයෙන් රක්ශා සැපයීමටත් ආර්ථිකය වර්ධනය කිරීමටත් චීනයට හැකිවිය.
බහුධ්‍රැවීය අනාගතයක් කරා: බ්‍රික්ස්, ගෝලීය දකුණ සහ නව පෙළගැස්ම
චීනයේ ආරෝහණය ඇමරිකාවේ දැඩි කාංසාවට හේතු වී තිබේ. ඊට හේතුව මේ දක්වා ලෝකයේ කිසිම රටකට ඇමරිකානු ආර්ථික සහ යුධමය ශක්තියට සමීපවීමට නොහැකිවූවත් චීනය ඒ ආසන්නයටම පැමින සිටීමයි. 1944 වසරේ බ්‍රෙටන් වුඩ් ගිවිසුම අත්සන් කරන විට ලෝකයේ සියලුම රටවලට වඩා ඇමරිකාව ඉතා ශක්තිමත් තැනකයි සිටියෙ. බ්‍රිතාන්‍යය ඇතුලු යුරෝපය විශාල ආර්ථික අර්බුදයකට මුහුනපාලයි සිටියෙ.
නමුත් අද තත්වය ඊට වඩා වෙනස්. ඇමරිකන් ආර්ථිකය අර්බුදයට යද්දී චීනය ඉදිරියට ඇවිත් තියෙනව. තවමත් ඇමරිකාව ලෝකයේ විශාලතම ආර්ථිකය හා යුධමය වසයෙන් බලවත්ම රාජ්‍යය වූවත් ඊට විශාල අභියෝගයක් ලෙස බ්‍රසීලය, රුසියාව, ඉංදියාව, චීනය, සහ දකුණු අප්‍රිකාව විසින් ගොඩනගා ඇති බ්‍රික්ස් (BRICS) සංවිධානය ගොඩනැගී තිබේ.
2024 සහ 2025 වසරවලදී එම සංවිධානයට තවත් බලවත් රටවල් කිහිපයක් වන ඊජිප්තුව, ඉතියෝපියාව, ඉරානය, සෞදි අරාබිය, එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යය සහ ඉන්දුනීසියාව ද එකතුවෙලා තියෙනවා. ඉදිරියේදී මේ සංවිධානය තවත් පුලුල්වීමට නියමිත අතර මේ නිසා BRICS සංවිධානය ලෝක ආර්ථික සහ දේශපාලන බලයට දැඩි බලපෑමක් ඇතිකිරීමට හැකි සංවිධානයක් ලෙස පුළුල්වීමේ විභවයක් තිබේ.
ආර්ථික විශේෂඥයන් පෙන්වාදෙන ආකාරයට අනාගතයේදී ලෝක ආර්ථික වර්ධනය කේන්ද්‍රගත වන්නේ ගොලීය දකුනේයි. ඒ නිසා ගෝලීය උතුරේ රටවල්වලට, ඒ කියන්නේ ඇමරිකාව ඇතුලු ඔවුන්ගේ හවුල්කරුවන්ට මේ යතාර්ථයට මුහුන දීමට සිදුවනු ඇත.
ඒ නිසා තනි රාජ්‍යයක ආධිපත්‍යය වෙනුවට බහු ධ්‍රැවීය සහ බලය ඒකාකාරීව බෙදීයන ලෝකයක් සමග කටයුතු කිරීමට සූදානම් වීම අත්‍යාවශ්‍ය වී ඇත. අනාගතයේදී මතුවන ගෝලීය ගැටලු වලට මුහුණ දීමටත්, ගැටුම් අවම කිරීමට සහ අස්තාවරබාවය වැලක්වීමට නම් ලෝක නායකයින් සාමය සහ සහයෝගීතාව පදනම් කරගත් ආකෘතියක් වෙත යෑම අත්‍යාවශ්‍ය කාරනයක් වී ඇත.
එය ආධිපත්‍යයට වඩා අන්‍යෝන්‍ය ප්‍රතිලාභයට ප්‍රමුඛත්වය දිය යුතුයි. ලෝක ජනයාට සෞභාග්‍යවත් සහ සාමකාමී ජාත්‍යන්තර පද්ධතියක් ඇති කළ හැක්කේ එසේ ක්‍රියාකලහොත් පමනි.
(සටහන | අජිත් රාජපක්ෂ)ajith823@gmail.comවිදුලි ඉංජිනේරු (ඔස්ට්‍රේලියාව)
