ජ.වි.පෙ ශාන්ත බන්ඩාරලාගේ සිට වසන්ත සමරසිංහලා දක්වා.. | Ranjana Senanayake

ඇත්තටම ජවිපෙ එදා සිට අද දක්වා වූ ක්‍රියාධාරීන්ගේ පරිහානිය මේ විදියට ක්‍රියාත්මකවීමේ මට්ටමින්, සදාචාරාත්මක මට්ටමින් වගේම ඔවුන්ගේ අභිලාෂයන්ගේ මට්ටමින් විශ්ලේෂණාත්මකව ගෙනහැර දක්වන්න පුලුවන.

පූර්ණකාලීනව ජ.වි.පෙ ක්‍රියාධරයින් වුණු නායකත්ව භූමිකාවන් හසුරවපු එදා කාඩර්වරු ගත්තහම එයාල ඇත්තටම ජ.වි.පෙ ට  එකතු උනේ ඉතාම හර බර පරමාර්ථ තියාගෙන, ධනපති පංතිය කෙරෙහි සහ සූරාකෑම පිළිබඳ දැඩි වෛරයක් පෙරදැරි කරගෙන සහ විශේෂයෙන් ඔවුන්ගේම ඔවුන් සඳහාම තිබුනු වෙනම න්‍යාය පත්‍ර කිසිවක් ඔවුන් සඟවගෙනත් නෙවෙයි. ඔවුන් ජවිපෙ තුල වැඩකරද්දි තිබුන විශේෂම දෙයක් තමයි ඉහල නායක මංඩලයේ සාමාජිකයිනුත් පහල ෆුල් ටයිම් කරන ක්‍රියාදරයිනුත් අතර කිසිම පංති පරතරයක් නොතිබීම. එයාලගේ වත්කම් සහ ආදායම් ලෙස ෆුල් ටයිම් කරද්දි මොකුත්ම තිබුනෙ නැහැ.

මගේ මතකයට අනුව වසර 1995 මැදවියයුතුයි. ඒකාලෙ පක්ෂයට හිටියේ නිහාල් ගලප්පත්ති මන්ත්‍රී වරයා පමණයි මන්ත්‍රී කෙනෙකුට. ඒ කාලෙ පක්ෂ නායක සෝමවංශ සහෝදරයා දැනුම් දීමක් කරල තිබුනා පක්ෂ ලේකම් ටිල්වින් සිල්වා සහෝට ( ඒකාලෙ ටිල්වින් සිල්වාට කිව්වේ සුසිල් අයියා කියලයි) එංගලන්තයේ සති දෙකකට එන්න කියලා. එතකොට පක්ෂයට තිබුනේ එක නිල්පාට පික් අප් වාහනයක් පමණයි. ඒක මන්ත්‍රී වරයාට ලැබුනු එක. එදා මම තමයි බ්‍රිටිෂ් එම්බසි එකට ගියේ ටිල්වින් සිල්වා සහෝ සමඟ ඔහුට වීසා ඉල්ලන්න. ගිහිං කථාකරලා ෆෝම් පුරවලා දුන්නාම වීසා ඔෆිසර් කිව්වේ පක්ෂයක ලේකම් කිව්වට හරියන්නෙ නෑ, අයදුම්කරුගේ පෞද්ගලික ගිණූමක් සහ එහි තැම්පතු පෙන්විය යුතුයි කියලා කිව්වා. එතකොට ටිල්වින් සහෝදරයට එයාගෙ කියලා බැංකු ගිණුමක මුදල් තියා බැංකු ගිණූමක්වත් තිබුනෙ නෑ. ඉතින් එතනම ඒ වැඩේ අල්ලලා දාලා අපි ආපහු ආවා. මට කියන්න ඕන උනේ, ඔය විදියට තමයි ජවිපෙ නායකයෝ 90න් පස්සේ ජවිපේ ආරම්භ කළේ.

ඒ විතරක් නෙවේ මම දන්නවා තමන්ගෙ වත්තෙ තිබුනු එකම කොස්ගස් දෙක කපලා ඒවා 94 දි මැතිවරණයට වියදම් කරපු කාඩර්වරු හිටපු, තමන්ගේ පඩිපතින් බාගෙකට වැඩිය පක්ෂ මැතිවරණ වලට වියදම් කරපු කාඩර් වරු හිටපු පක්ෂයක් මේක. හැබැයි මුදල් තියෙන එක හෝ මුදල් තිබුන එකනම් වැරැද්දක් නෙවෙයි. මේ නායකයින් මේ හොයපු හෝ තිබුනයි කියන මුදල් හෙව්ව විදිහ ගැන කියන කථා ඇහුවමනම් ඇස් උඩ යනවා තමයි.

බුකියෙ යන එක තර්කයක් තමයි,”ඉස්සර ජෙප්පො කියන්නේ, හිඟන්නෝ කිය කියා අවමාන කලා, දැන් ජෙප්පෝ කියන්නේ යමක් කමක් තියෙන උදවිය කියලා හෙලිවූ එක හොඳයි කියලා” තියෙන අදහස. ඇත්තටම බැලූ බැල්මට මේක ඇත්ත වගේ නමුත් ඔය කියන ජෙප්පෝ අතරින් නායකයෝ විතරයි නේද කෝටි ගණන් ධනයක් හොයාගෙන තියෙන්නෙ.(උරුමවූ දේපල ඇරුනාම). එතකොට අපිට සතුටු වෙන්න පුලුවනි ඈත ගම්වල පූර්ණකාලීනව වැඩකරපු ජවිපෙ සහෝදරයින්ගේ බැංකු ගිණුම් වලත් ඔයවගේ මුදල් තිබුනානම්, ඔයවගේ සමාගම්වල කොටස් ආයෝජනය කරලා තිබුනානම්. එතකොටනම් අපි කාටත් සතුටු වියහැකියි දැන් ජවිපෙ ඉන්නෙ හිඟන්නො නෙවේ කියලා. නමුත් වෙලා තියෙන්නේ ග්‍රාමීය ජවිපෙ කාඩර්වරු, සාමාජිකයෝ සහ හිතවතුන් අන්ත දුප්පත් වෙලත් මේ නායකයෝ අතලොස්සක් විතරක් ෆුල් ටයිම් කරනගමන් මෙසේ විශාල ධනස්කන්ධයක් හොයාගැනීම. අඩුගානෙ මුලු ජීවිත කාලෙම වැඩකරලා පෙන්ෂන් යන කම්කරුවෙකුටවත් මේ වගේ ධනස්කන්දයකට වඩා තමාගෙ කියලා නිවසක්වත් හදාගන්න බැරි තත්වයක් යටතේදි.

මෙසේ සිතීමට නොහැකිනම් සහ තමන් පෞද්ගලික ධනය සෙවීමට යම් ආශාවක් සහ හැකියාවක් දක්වන්නේනම් ඊට ඇති හොඳම විසඳුම නිර්ධන පංති සංවිධනයෙන් ඉවත්වී ව්‍යවසායකයෙක් වීම සහ ලිබරල් දේශපාලණය තෝරාගැනීමය. ලිබරල් දේශපාලනය තුල ධනය ඉපැයීම් එහි මුඛ්‍ය පරමාර්ථයයි. එහෙත් ජවිපෙ ආරම්භයේ සිටම න්‍යායාත්මකව ස්ථානගතව ඇත්තේ ප්‍රාග්ධනයට සහ මුදල් ඉපැයීමට සපුරා විරුද්ධ පැත්තේය. එබැවින් දැන් ජවිපෙ කලයුත්තේ මෙතෙක් කාලයක් ජවිපෙ ජීවගුණයන් ලෙස පවත්වාගෙන පැමිණි අරමුණු  වලින් ඉවත්වී මුල් අරමුණුවල හැව ඇරීමෙන් ලෝකයේ අනෙකුත් මුල් වාමාංශික පක්ෂ “කම්කරු පක්ෂ” බවට පත්වූ අයුරින් ලෝක ධනවාදයේ ආඛ්‍යාන සමග සමපාතවන කම්කරු පක්ෂයක් බවට පත්වීමය.

දේශපාලණය තුලදී සදාචාරාත්මක භාවිතාවන් නීතියට ඌණනය කොට දැක්විය නොහැක. මන්ද නීතිය යනුම පාලකයාගේ කැමැත්ත බැවිනි. ඒ ඒ යුගයේ රජයන නීතීන් වනාහී ඒ ඒ යුගයන් වල පාලක පංතිවල අභ්‍යාසයන්‍ මිස වෙනත් කිසිවක් නොවේ. රාජපක්ශලා බලයේ සිටි විටදීද ඕනෑම චෝදනාවකදී කියන්නේ කැමති කෙනෙක්  උසාවි ගොස් චෝදනා ඇත්නම් නඩු දමන ලෙසය. ඒ කථාවම විවිධ පාලකයින් බලයට පැමිණි විට අපිට අසන්නට ලැබිනි. මහින්ද රාජපක්ශ බලයේ සිටිනවිට සරත් ෆොන්සේකා හිරේ විලංගුවේ සිටිය යුතු වැරදි කරුවෙකි. රනිල් බලයට පැමිණි විට සරත් ෆොන්සේකා එසේ වරදකරුවෙක් නොවේ. රනිල් ජනාධිපති වූවානම් මහින්දානන්ද අළුත්ගමගේ කැබිනට්ටුවේ ප්‍රධාන ඇමති කෙනෙක් මිස අද හිරගෙයක සිටින්නේ නැත. ඒ අනුව නීතියේ බලයට වඩා දේශපාලණ බලය ක්‍රියාකරන්නේ වෙනස් ආකාරයකටය.

එබැවින් මේ වසන්ත සමරසිංහලාගේ මුදල් ඉපැයූ හැටි ප්‍රශ්න කලයුත්තේ ඔවුන් පෙනීසිටි සහ නියෝජනය කල දේශපාලන සදාචාරය හමුවේදීය. එතැනදී ඔවුන් පූර්ණකාලිකයෙක් ලෙස ජවිපෙ තුල පෙනී සිටිමින් පූර්ණකාලීනව දේශපාලනයේ නියැලී සිටි තරුන ජීවිත දහස් ගණනක් සොහොන් නොමැතිව වළලාදැමූ පොළොවක ඔවුන්ගේ ලේ, කඳුලු සහ දහඩිය වෙනුවෙන් පෙනී සිටිමින්‍ ය. ප්‍රශ්නකල යුත්තේ එවන් පසුබිමක ඔවුන්ගේ සදාචාරාත්මක වැහැරීම ගැන මිස ඒවා කෙස් පැලෙන තර්ක මගින් උසාවිවල නඩුකාරයන් ඉදිරියේදී ඒ උපයාගත් ධනය නීතියට අනුකූලවද, නැද්ද යන්න තීරණය කිරීමෙන් නම් නොවේ.

එසේම ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ දේශපාලණ සදාචාරය ප්‍රශ්න කලයුතුවන්නේ ලියොන් ට්‍රොස්කි සහෝදරයා පැවසුවාක් මෙන්ම ” සදාචාරයට පංති ස්වභාවයක් ඇත” යන්න සිහියේ තබාගෙනය. එයට හේතුව වන්නේද ජනතා විමුක්ති පෙරමුනේ සාමාජිකයින් සහ නායකයින්ගේ පංති ස්වභාවය වෙනස් තලවල ස්ථානගතවී ඇතිබැවිනි.

කෙසේ වෙතත් මේ සියලු විවේචන හමුවේ වැරදි නිවැරදි කරගනිමින් ජාතික ජනබලවේගය තම ඉදිරි ගමන සැලසුම් කලයුතුයි. ඉදිරියේ ඔවුන් හමුවේ ඇති අභියෝග විශාලයි. ඒවාට මුහුණ දීමට තරම් දේශපාලන පරිනතභාවය ඇති අය ජාතික ජන බලවේගය තුල ඉතාම අඩුයි. මා මීට පෙර ලියූ අයුරින්ම ජාතික ජනබලවේගය තුල ඇති ස්වභාවය නම්, එහි හිස කුඩාවට දේහය ඉතා විශාලව ඇති බලවේගයක් වීමයි. ඒ පිළීබඳව ජාතික ජනබලවේගය නායකයින් අවධානය යොමුකිරීම වැඳගත් වෙන්නේ ඉදිරියේදී මුහුණදීමට ඇති අභියෝග බරපතල නිසාමයි.

(සටහන | රන්ජන සේනානායක)
සමාජ හා දේශපාලන විශ්ලේශක
(අද්‍යයන කවය) "89-සහෝදරත්වය"

kaya4842@gmail.com

උපුටා ගැනීම | LPN