අකාබනික පොහොර සඳහා කාබනික පොහොර යෙදීම මෙම මාරුව නිවැරදි දිශාවට ගත් එකක් ලෙස දැකිය හැකිය. .
කෙසේ වෙතත්, රට පුරා කාබනික කෘෂිකර්මාන්තය හඳුන්වා දීම සහ නිසි මාර්ග සිතියමක් හඳුන්වා නොදී රසායනික පොහොර තහනම් කිරීම ආහාර සුරක්ෂිතතා ගැටළු වලට විශාල වශයෙන් බලපානු ඇත.
රට පුරා කාබනික කෘෂිකර්මාන්තය හඳුන්වා දීම සහ නිසි මාර්ග සිතියමක් හඳුන්වා නොදී රසායනික පොහොර තහනම් කිරීම ආහාර සුරක්ෂිතතා ගැටළුවලට විශාල වශයෙන් බලපානු ඇත.
විවිධ ද්‍රව්‍ය වලින් නැවත ප්‍රතිනිර්මාණය කරන ලද කාබනික ද්‍රව්‍ය භාවිතයෙන් පුනර්ජනනය කරන ලද පසෙහි තිරසාර ආහාර නිෂ්පාදන වැඩීම මෙහි අරමුණ වන අතර, එය හුදෙක් ආනයනික කාබනික පොහොර පසට දැමීම මගින් සිදු නොවේ.
එක් පුද්ගලයෙකු තුළ ඇති බැක්ටීරියා තවත් කෙනෙකුට හානිකර විය හැකිය; ඒ හා සමානව සෑම රටකම පස වෙනත් තැනක භාවිතයට නොගන්නා ලක්ෂණ වලින් අද්විතීය වේ. මේ නිසා ආනයන කබනික පොහොර බාවිතය වෙනත් ගැටලු ගණනාවක අරම්භය විය හැක. සමහර පස් සෘතු තුනක් තුළ පහසුවෙන් පරිවර්තනය කළ හැකිය. කෙසේ වෙතත්, ඕනෑම ජාත්‍යන්තර කාබනික ගොවිතැනක දී, පරිවර්තන කාලය සඳහා අවම වශයෙන් වසර දෙකක් වේ. ගොවියෙකුට රසායනික පොහොරවලින් ලැබෙන අස්වැන්න අපේක්ෂා කළ හැක්කේ ඉන් පසුවය.
රටක් සාම්ප්‍රදායික කෘෂිකර්මාන්තයේ සිට පූර්ණ කාබනික රටක් බවට පරිවර්තනය කිරීම එක කන්නයකින් කළ නොහැක. එය ක්‍රමයෙන් වසර 10-20 ක් හෝ ඊට වැඩි කාලයක් ගත විය හැකි ක්‍රියාවලියක් විය යුතුය. ලෝකයේ කිසිම රටක් එවැනි ආශ්චර්යමත් සංක්‍රාන්තියක් සිදු කර නැති අතර අනාගතයේදී පවා එය සිදු නොවනු ඇත. භූතානය මේ ආකාරයේ අසාර්ථකත්වයට හොඳ උදාහරණයක් ය. 2012 දී ඔවුන් 2020 වන විට සම්පූර්ණයෙන්ම කාබනික වීමට තීරණය කළා. අදටත් ඔවුන්ගේ කාබනික කෘෂිකර්මාන්තයේ කොටස සියයට 1.3 ක් පමණක් වෙ.
ලෝකයේ කිසිම රටක් එවැනි ආශ්චර්යමත් සංක්‍රාන්තියක් සිදු කර නැති අතර අනාගතයේදී පවා එය සිදු නොවනු ඇත. භූතානය මේ ආකාරයේ අසාර්ථකත්වයට හොඳ උදාහරණයක් ය. 2012 දී ඔවුන් 2020 වන විට සම්පූර්ණයෙන්ම කාබනික වීමට තීරණය කළා. අදටත් ඔවුන්ගේ කාබනික කෘෂිකර්මාන්තයේ කොටස සියයට 1.3 ක් පමණක් වේ.
රසායනික පොහොර කාබනික පොහොර මගින් සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතිස්ථාපනය කළහොත් වී වලින් ලැබෙන සාමාන්‍ය අස්වැන්න 25% -30% කින් පහත වැටෙනු ඇතැයි කෘෂි විද්‍යාත්මක අධ්‍යයනවලින් හෙළි වී තිබේ. මෙය වී ගොවිතැනේ ලාභය 33% කින් අඩු විය හැකිය.
රසායනික පොහොර නොමැතිකම නිසා තේ අස්වෙන්න 35% පමණ අඩු කරයි. මෙලෙස පහත වැටීමක් සමඟ තේ අපනයන පරිමාව කිලෝග්‍රෑම් මිලියන 285 සිට 183 දක්වා පහත වැටෙනු ඇති අතර එමඟින් Rs.බිලියන 85 ක ආදායමක් අහිමි වේ. තේ කුඩා වතු හිමියන්ට සාපේක්ෂව වතු අංශයට සැලකිය යුතු අලාභයක් සිදුවනු ඇත. විශාල කාබනික පොහොර යෙදීම සඳහා ශ්‍රම පිරිවැය වැඩිවීම හේතුවෙන් මෙම පාඩු තවදුරටත් උග්‍ර විය හැකිය.
රසායනික පොහොර හා පළිබෝධනාශක යොදන්නේ නැත්නම් පොල් අස්වැන්න 25%-30% කින් පහත වැටෙනු ඇත. මෙම තත්වය පොල්තෙල්, වියළන ලද පොල් සහ වෙනත් පොල් නිෂ්පාදන සඳහා නැවුම් පොල් ලබා ගැනීමට අහිතකර ලෙස බලපානු ඇත. විදේශ විනිමය ඉපැයීම්වල අලාභය රු. බිලියන 18.5 ක් වන අතර, පොහොර යෙදෙන්නේ මුළු පොල් ප්‍රමාණයෙන් 27% ක් පමණි. ආහාරයට ගත හැකි තෙල් ආනයනය සඳහා වන අතිරේක පිරිවැය සලකා බලන විට, විදේශ විනිමය ඉපැයීම් අහිමි වීම ඊටත් වඩා වැඩි වනු ඇත.
කෘෂිකාර්මික උප අංශ තුනකට ක්ෂණික බලපෑම් සැලකිල්ලට ගනිමින් ඉහත ප්‍රතිඵල රටට ලැබෙනු ඇත. සාමාන්‍ය කෘෂිකාර්මික ඵලදායිතාව 22% කින් අඩු කිරීමෙන් දළ දේශීය නිෂ්පාදිතය 3.2% කින් අඩුවීමට හේතු විය හැකි බව මධ්‍ය කාලීනව හා දිගු කාලීනව ආර්ථිකයේ වෙනස්වීම් වලට අනුකූලව සිදු වන බව මා කරන ලද විශ්ලේෂණයකින් හෙළි වේ.
අපෙ රටේ වර්තමාන ගොවිතැන් ක්‍රම බොහොමයක් තිරසාර නොවන බවා අපගෙ අදහසයි. එබැවින් ඒවා දිගු කාලීනව කාබනික ගොවිතැන් ක්‍රම බවට පරිවර්තනය කිරීම ජනතාවගේ සෞඛ්‍යය ප්‍රවර්ධනය කිරීමට සහ ජාතියේ පරිසරයේ අඛණ්ඩතාව පෝෂණය කිරීමට උපකාරී වේ. මෙම දිගුකාලීන අරමුණු සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා බොහෝ රටවල් දැනට ක්‍රමානුකූල හා ප්‍රායෝගික ප්‍රවේශයන් අනුගමනය කරන බව ප්‍රකට කරුණකි. පළමුව ඉලක්ක, ප්‍රමිති සකස් කිරීමෙන් අනතුරුව ගොවීන් ආයෝජනය කිරීම හා ප්‍රවර්ධනය කිරීම තුළින් හොඳ පුරුදු ඇති කර ගත හැකිය.
එසේ නොමැතිව මෙලෙස ගහෙන් ගෙඩි එන්නක් මෙන් මෙවනි ප්‍රතිපත්ති ගැනීම මගින් රටේ ආර්ථිකයට කරන බලපාම භයානක විය හැක. දීර්ඝ කාලීන සැලසුම් කිරීමකින් තොරව, මෙම ආකාරයේ තාවකාලික ප්‍රතිපත්තිමය තීරණ, රටේ ආර්ථික ස්ථාවරත්වයට අහිතකර ලෙස බලපානු ඇත.
ගහෙන් ගෙඩි එන්නක් මෙන් මෙවනි ප්‍රතිපත්ති ගැනීම මගින් රටේ ආර්ථිකයට කරන බලපාම භයානක විය හැක. දීර්ඝ කාලීන සැලසුම් කිරීමකින් තොරව, මෙම ආකාරයේ තාවකාලික ප්‍රතිපත්තිමය තීරණ, රටේ ආර්ථික ස්ථාවරත්වයට අහිතකර ලෙස බලපානු ඇත.
ඔබ සැවොම දන්නා පරිදි, ශ්‍රී ලංකා ආර්ථිකය දැන් විශාල විදේශ සංචිත ගැටලුවලට මුහුණ දී සිටී. මේ අවස්ථාවේ දී, මේ ආකාරයේ ප්‍රතිපත්තිමය තීරණයක් ගැනීම විශ්වාස කළ නොහැකි ය. අපට සහල් පිටරටින් ආනයනය කිරීමට සිදුවුවහොත් එය විදේශ සංචිත හිඟය තවදුරටත් ඉහළ නංවනු ඇත. වඩාත්ම භයානක දෙය නම් අප ආනයනය කළ යුත්තේ අකාබනික සහල් මිස කාබනික සහල් නොවේ. එය යළිත් මුල් තත්වයට පැමිණ ඇති අතර ව්‍යාපෘතියේ අපේක්ෂිත ප්‍රතිලාභ ජනනය නොකරයි.
මෙම අදහස් පිටුපස කිසිදු දේශපාලන න්‍යාය පත්‍රයක් නොමැත. 
මහාචාර්ය අරුණ ශාන්තආරච්චි
(මුහුණු පොතේ පලකළ සටහනකි)