ආලෝකය තුළින් තමයි අපට අඳුර සාපේක්ෂව අත්දකින්න පුළුවන් වෙන්නේ. තිමිරය විනිවිද දකින්න පුළුවන් නම් අඳුරේ ආලෝකය වගේම ආලෝකයේ අඳුරත් කියන දෙකම දකින්න පුළුවන්.
මේ පොතට නමක් හොයන්න වෙහෙසෙද්දී මගේ සළායතන ලෝකයට ආවේ Unveiling Mao කියන අදහස. එය වචනෙට තනි සිංහල වචනයක් හොයාගන්න බැරි වුණා. අන්තිමේ දී මට ඔය වචනය එක්ක සටන් කරන්න සිද්ධ වුණා. සටන් විතරක් නොවෙයි, අදහස්, සාකච්ඡා වාද විවාද එක්ක තමයි ‘තිමිර විනිවිද මාවෝ’ කියන 2025 ට එළිදක්වන මේ නම තීරණය වුණේ.
මේක පරිවර්තනයක් ද...? නෑ... ඒ විතරක් නොවෙයි විප්ලවීය සාහිත්‍යයක් සහ කලාව සම්බන්ධ කතිකාවතක්. මාවෝ නම් වූ සාහිත්‍යවේදියා දෙස සවිචාරාත්මක කෝණයකින් බලා කරන විදර්ශනාවක්. 1942 දී චීනයේ යෙනාන් නුවරට රැස්වූ සියලුම සාහිත්‍යය සහ කලා නිර්මාණ ශීල්පීන් අමතා මාවෝ සේතුං කළ කතාවේ නව පරිවර්තනයක් සහ එම කතාව අනුසාරයෙන් අද අපේ සාහිත්‍යය සහ කලා ක්ෂේත්‍රය දෙස එබී බැලීමක්; අපේ සමාජයට අවශ්‍ය සංස්කෘතික මිනිසා නිර්මාණය කිරීම සඳහා සාහිත්‍යය සහ කලාව උපයෝගී කරගැනීමට නිර්මාණ කරුවන් පෙළ ගැස්සවීම සඳහා කරන පූර්ව විදර්ශනාවක්. ඔව් ඒක තමයි ආඛ්‍යානය, ප්‍රස්තුතය එහෙම නැත්නම් පොතේ අරමුණ.
හැබැයි ඒ විතරක්ම නොවෙයි, තාවෝ වාදය, චෙන් බුදු දහම, කොන්ෆියුසියස් දහම කොටින්ම මාවෝ ගේ දර්ශනය සහ ඒවායේ ගැළපීම් ගැනත් ස්පර්ශ කරනවා. ඒ කියන්නේ ද්වීඝටනාත්මක භෞතිකවාදය සහ පටිච්චසමුප්පාදය වගේ දේවල්.
(සුමනා විජේරත්න)
