සමකාලීන දේශපාලනය තේමා කර ගත් වේදිකා නාට්‍ය බොහොමයක් වසරකට නිෂ්පාදනය වෙනවා. ඒවා බොහෝවිට සරල හාස්‍ය (comedy) වටා ගොනුවන ප්‍රේක්ෂකයා අරමුණු කර ගත් නාට්‍ය. ශාලාවේ සිටින ප්‍රේක්ෂකයා සිනහ ගස්වමින් නාට්‍යකරුවන් ද සිනාසෙන ඒවා. නරඹා ශාලාවෙන් එළියට එන විට නාට්‍යය පිළිබඳ මතකය ද ශාලාවෙ දමා පැමිණිය හැකි තරම්.
ඒ අතරතුර, ඉඳහිට දෙතුන් පාරක් නැරඹිය හැකි මතක හිටින නාට්‍ය ද නැතුවා නොවේ. මේ අවුරුද්ද එවැනි නාට්‍ය කිහිපයකින්ම පොහොසත් අවුරුද්දක්. ඩෙනිස් ගේ නේරංජනා තාමත් මතකයේ හොල්මන් කරනවා.
තමන් ගේ ම පිටපතක් කෙරෙහි තැබූ විශ්වාසය
මේ සති අන්තයේ නැරඹූ සරත් කරුණාරත්න ගේ ‘මේපාර ඉවරයි’ නාට්‍යය මේ අවුරුද්දේ නරඹන්නට ලැබුණු ඉහළ වේදිකා තාක්ෂණයෙන් පිරිපුන් නාට්‍යයක්. ඒ වගේම මේක සරත් ගේ ස්වතන්ත්‍ර නාට්‍යය රචනයක්. හොඳ නාට්‍යයක් අධ්‍යක්ෂණය කරන්න බොහෝ නාට්‍යකරුවන් විදෙස් නාට්‍යය පිටපතක් කෙරෙහි නිරායාසයෙන් ඇදී යනවා. ඒ වෙනුවට සරත් තමන්ගේ ම පිටපතක් කෙරෙහි විශ්වාසය තබනවා.
නාට්‍ය රසය ජනනය වන සිදුවීම් මාලාව
(2024 දී සිදුවුණු) ආණ්ඩු පෙරළියත් එක්ක එතෙක් බල දේශපාලනයේ රැකවරණ ලද දූෂිත ජාලයක බිඳවැටීම, ඒ එක්කම ඊට දැනුවත්ව හෝ නොදැනුවත්ව හෝ සම්බන්ධ වූවන් ගේ අනිවාර්ය ඉරණම මේ නාට්‍යයෙන් සාකච්ඡා වෙනවා කියල සරලව කෙටියෙන් කියන්න පුළුවන්. මෙහි අපූර්වත්වය තියෙන්නේ නාට්‍ය රසය ජනනය වන පරිදි එහි එන සිදුවීම් මාලාවේ පෙළ ගැස්මයි. නිරන්තරයෙන් මාරුවන වේදිකාවේ සැකැස්මයි. ඒ මත කෙරෙන රංගනයයි.
නාට්‍ය තවම අලුත් වැඩි හින්දා ඒ ගැන ඕනවට වඩා කියන්න මං යන්නේ නෑ. ලඟදි ම ආයේ කොහේ හරි වේදිකා ගතවේවි. ජූඩ් ශ්‍රීමාල් නේ කරන්නේ. ගිහින් බලන්න.
අශෝක හඳගම
උපුටා ගත්තේ Asoka Handagama ගේ face book පිටුවෙන්