ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර හිමියන් සිරගත කිරීම, උන්වහන්සේ අධිකරණයට ඉදිරිපත් වූ අවස්ථාවේ සිවුර වෙනුවට සාමාන්‍ය ඇඳුමකින් පෙනී සිටීම සහ ඒ ආශ්‍රිතව මතු වූ “සිවුරට යුක්තිය” පිළිබඳ විරෝධතා, ශ්‍රී ලංකාවේ සමකාලීන දේශපාලනය තුළ ආගමික සංකේත, ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය සහ දේශපාලන බලය එකිනෙක සම්බන්ධ වන ආකාරය පිළිබඳ වැදගත් නිදසුනක් බවට පත්ව තිබේ. මේ සංසිද්ධිය තුළ වස්කවියක් දේශපාලන ප්‍රකාශනයක් බවට පත්වීම විශේෂ අවධානයට ලක් කළ යුතුය.
සාම්ප්‍රදායිකව වස්කවිය යනු යම් පුද්ගලයකුට, පාර්ශ්වයකට හෝ සිදුවීමකට අහිතකර ප්‍රතිඵල ඇතිවේවා යන අරමුණින් නිර්මාණය කරන ජනශ්‍රැතිමය කාව්‍ය ප්‍රකාශනයක් ලෙස සැලකිය හැකිය. එහෙත් වස්කවියක සමාජීය හා දේශපාලන වැදගත්කම එහි අද්භූත බලය පිළිබඳ විශ්වාසයෙන් පමණක් තීරණය නොවේ. එය කාට එරෙහිව යොමු කරන්නේද, කවුරුන් එය බෙදාහරින්නේද, කුමන සමාජීය හැඟීම් අවදි කරන්නේද සහ එමඟින් කුමන දේශපාලන අර්ථයක් නිර්මාණය කරන්නේද යන ප්‍රශ්න ද මෙහිදී වැදගත් වේ.
එබැවින් වස්කවියක් පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් යනු ජනශ්‍රැතිය හෝ ආගමික විශ්වාස පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් පමණක් නොවේ. එය භාෂාව, සංකේත, සාමූහික අනන්‍යතාව සහ දේශපාලන බලය අතර පවතින සම්බන්ධතාව විමසා බැලීමක් ද වේ.
ආගමික සංකේත සහ 'අපි එදිරිව ඔවුන්' බෙදීම
මෙම සංසිද්ධියේ මූලික ලක්ෂණයක් වන්නේ සිවුර හුදෙක් ආගමික ඇඳුමක් ලෙස නොව, බෞද්ධ ශාසනය, සංස්කෘතික උරුමය සහ සිංහල බෞද්ධ අනන්‍යතාව නියෝජනය කරන සංකේතයක් ලෙස ඉදිරිපත් කිරීමයි. ඒ අනුව, සිවුරට සිදුවූ බව කියන අගෞරවයක් පුද්ගලයකුට එරෙහි ක්‍රියාවක් ලෙස පමණක් නොව, සමස්ත ආගමික හා සංස්කෘතික ප්‍රජාවකට එල්ල වූ අභියෝගයක් ලෙස අර්ථකථනය විය හැකිය.
දේශපාලනය තුළ සංකේතවලට මෙවැනි බලයක් ලැබෙන්නේ ඒවා ජනතාවගේ ඓතිහාසික මතකය, ආගමික විශ්වාස, අභිමානය සහ සාමූහික අනාරක්ෂිතභාවය සමඟ සම්බන්ධ වන නිසාය. මෙහිදී සිදුවන්නේ සංකීර්ණ නීතිමය හෝ දේශපාලන ගැටලුවක් සරල සදාචාරාත්මක ගැටුමක් ලෙස ඉදිරිපත් කිරීමයි. එක් පාර්ශ්වයක් ආගමික ගෞරවය ආරක්ෂා කරන්නන් ලෙසත්, අනෙක් පාර්ශ්වය එයට අගෞරව කරන්නන් ලෙසත් නිරූපණය විය හැකිය.
මෙවැනි “අපි vs ඔවුන්” බෙදීම දේශපාලන බලමුළු ගොඩනැගීම සඳහා ප්‍රබල මෙවලමකි. එහෙත් එමඟින් නීතියේ ක්‍රියාකාරිත්වය, අධිකරණ ක්‍රියාමාර්ගවල සාධාරණත්වය සහ පුද්ගල වගකීම වැනි ප්‍රශ්න අනන්‍යතාමය ගැටුමක ස්වරූපයක් බවට පත්වීමේ අවදානමක් ද පවතී.
මෙහිදී වැදගත් වන්නේ සිවුරට හෝ බෞද්ධ ආගමික හැඟීම්වලට ඇති ගෞරවය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නොවේ. ඒ වෙනුවට, ආගමික සංකේතයක් දේශපාලන අර්ථයක් ලබාගන්නා ආකාරයත්, එම අර්ථය මඟින් සමාජය තුළ සහයෝගය, විරෝධය සහ බලමුළු නිර්මාණය වන ආකාරයත් විමසා බැලීමයි.
වස්කවිය/විශ්වාසය දේශපාලන භාෂාවක් ලෙස
වස්කවියක විශේෂත්වය වන්නේ එය තර්කානුකූල විවේචනයකට හෝ සාක්ෂි මත පදනම් වූ දේශපාලන තර්කයකට පමණක් සීමා නොවීමයි. එය යම් පුද්ගලයකුට හෝ පාර්ශ්වයකට අහිතකර ප්‍රතිඵල අත්වේවා යන ප්‍රාර්ථනාවක්, ශාපයක් හෝ ආගමික-අද්භූත බලයක් පිළිබඳ විශ්වාසයක් සමඟ සම්බන්ධ විය හැකිය. එහි දේශපාලන බලය පවතින්නේ එම ප්‍රාර්ථනාව සැබෑවක් වනු ඇතැයි සියලු දෙනා විශ්වාස කිරීම තුළම නොවේ. එය විශ්වාස කරන පිරිසක් තුළ කෝපය, බලාපොරොත්තුව, විරෝධය හෝ සාමූහික අරමුණක් නිර්මාණය කිරීමේ හැකියාව තුළ ද පවතී.
වස්කවියක් යම් පුද්ගලයකුට එරෙහිව නිර්මාණය කරන විට, එම පුද්ගලයා දේශපාලනිකව හෝ සදාචාරාත්මකව දඬුවමට ලක්විය යුතු අයකු ලෙස සංකේතවත් කළ හැකිය. ඒ අනුව, නීතිය මඟින් ලබාදෙන දඬුවමට වෙනස් ආකාරයක සංකේතාත්මක දඬුවමක් ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ නිර්මාණය වේ. එය නීතිමය තීන්දුවක් නොවුණත්, මහජන මතය තුළ පුද්ගලයකු හෝ දේශපාලන පාර්ශ්වයක් පිළිබඳ අර්ථකථනයක් ගොඩනැඟීමට දායක විය හැකිය.
එසේම, වස්කවියක් නිර්මාණය කිරීම සහ එය සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ ප්‍රචාරය කිරීම අතර ද වෙනසක් තිබේ. පළමු ක්‍රියාව නිර්මාණයකි; දෙවැන්න එම නිර්මාණය සමාජීය වශයෙන් සංසරණය කරමින් එහි අර්ථය තවත් පුළුල් කිරීමකි. එම නිසා වස්කවියක දේශපාලන බලය එහි පද පෙළට පමණක් සීමා නොවී, එය නැවත බෙදාහැරීම, ඒ පිළිබඳ අදහස් දැක්වීම සහ එයට ප්‍රතිචාර නිර්මාණය කිරීම හරහා ද වර්ධනය විය හැකිය.
ප්‍රතිවස්කවි: ජනප්‍රිය සංස්කෘතියේ තරගකාරී අවකාශය
මෙම සංසිද්ධියේ තවත් වැදගත් වර්ධනයක් වන්නේ මුල් වස්කවියට ප්‍රතිචාර වශයෙන් වෙනත් වස්කවි ගීත ගණනාවක් නිර්මාණය වීමයි. ජනාධිපතිවරයාට සහ ආණ්ඩුවට පක්ෂව නිර්මාණය වන වස්කවි මෙන්ම, විරුද්ධ දේශපාලන පාර්ශ්ව විවේචනය කරන හෝ ඔවුන්ට එරෙහිව අහිතකර ප්‍රතිඵල ප්‍රාර්ථනා කරන වස්කවි ද මෙම සංවාදයේ කොටසක් බවට පත්විය හැකිය. ඒ අනුව, වස්කවිය එක් පාර්ශ්වයකට පමණක් අයත් දේශපාලන ප්‍රකාශන මාධ්‍යයක් නොව, එකිනෙකට විරුද්ධ අදහස් හා දේශපාලන අර්ථකථන ගැටෙන අවකාශයක් බවට පත්වෙයි.
මෙහිදී අප දකින්නේ වස්කවියකින් ඉදිරිපත් කරන දේශපාලන පණිවුඩයට තවත් වස්කවියකින් පිළිතුරු සැපයීමේ ක්‍රියාවලියකි. එක් පාර්ශ්වයක් තමන්ගේ දේශපාලන හෝ සදාචාරාත්මක අර්ථකථනය තහවුරු කිරීමට උත්සාහ කරන විට, තවත් පාර්ශ්වයක් එම අර්ථකථනයට අභියෝග කරයි. එබැවින් වස්කවි අතර ඇති මෙම තරගය හුදෙක් කාව්‍යමය හෝ විනෝදාත්මක තරගයක් ලෙස පමණක් නොව, මහජන අවධානය දිනාගැනීමේ සහ දේශපාලන අර්ථ නිර්මාණය කිරීමේ තරගයක් ලෙස ද විමසා බැලිය හැකිය.
මෙම ක්‍රියාවලිය තුළ දේශපාලන විවේචනයට පිළිතුරු දෙනු ලබන්නේ ප්‍රතිපත්තිමය තර්කයකින් හෝ සාක්ෂි මත පදනම් වූ ප්‍රකාශයකින් පමණක් නොවේ. එය සරදමකින්, ශාපයකින්, ආශීර්වාදයකින් හෝ ජනප්‍රිය ගීතයක ස්වරූපයෙන් ද ඉදිරිපත් විය හැකිය. මෙය සමකාලීන දේශපාලන සංවාදය තුළ තර්කය සහ හැඟීම, සාක්ෂිය සහ විශ්වාසය, විවේචනය සහ සංකේතාත්මක ප්‍රතිචාරය එකිනෙක සමඟ ක්‍රියා කරන ආකාරය පිළිබඳ වැදගත් නිදසුනකි.
කෙසේ වෙතත්, මෙවැනි ප්‍රතිචාරාත්මක වස්කවි නිර්මාණය වීමෙන් ඒවායේ දේශපාලන අරමුණු හෝ බලපෑම් සෑම අවස්ථාවකදීම එක හා සමාන යැයි නිගමනය කළ නොහැකිය. ඒවායේ අන්තර්ගතය, ඉලක්කගත පාර්ශ්වය, ප්‍රචාරණය වන සන්දර්භය සහ ජනතාව ඒවාට දක්වන ප්‍රතිචාර අනුව ඒවායේ අර්ථය වෙනස් විය හැකිය.
ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය සහ ක්‍රීඩාවේ සෙත් පැතුම්
වස්කවිය අද දේශපාලන විවාදයෙන් ඔබ්බට ගොස් ජනප්‍රිය සංස්කෘතියේ ද කැපී පෙනෙන ප්‍රකාශන මාධ්‍යයක් බවට පත්වෙමින් තිබේ. ක්‍රිකට් කණ්ඩායම්වලට සෙත් පතමින් නිර්මාණය කරන වස්කවි, ක්‍රීඩාව හා ජනතා අපේක්ෂා සම්බන්ධ කරගන්නා නිර්මාණ සහ විවිධ සමාජීය සිදුවීම් ආශ්‍රිතව බිහිවන වස්කවි මෙයට නිදසුන් ලෙස සැලකිය හැකිය. මෙවැනි නිර්මාණ තුළ වස්කවිය ආගමික විශ්වාසයක් හෝ දේශපාලන විරෝධයක් පමණක් නොව, ජනප්‍රිය විනෝදාස්වාදය, සාමූහික හැඟීම් සහ ජනතා සහභාගීත්වය ප්‍රකාශ කරන මාධ්‍යයක් බවට ද පත්වෙයි.
ක්‍රිකට් වැනි ක්‍රීඩාවක් සම්බන්ධයෙන් සෙත් පැතීමේදී, වස්කවියක අරමුණ අනිවාර්යයෙන්ම විරුද්ධ පාර්ශ්වයකට හානි පැමිණවීම නොවේ. එය තම කණ්ඩායම ජයග්‍රහණය කරනු ඇතැයි යන බලාපොරොත්තුව, සාමූහික අභිමානය සහ ක්‍රීඩාව සමඟ බැඳුණු ජනතා හැඟීම් ප්‍රකාශ කිරීමක් විය හැකිය. එම නිසා සියලු වස්කවි එකම දේශපාලන හෝ සදාචාරාත්මක කාණ්ඩයකට ඇතුළත් කිරීම සුදුසු නොවේ. ඒවායේ අරමුණු සහ භාවිතය සන්දර්භය අනුව වෙනස් වේ.
එහෙත් මෙහිදී සැලකිල්ලට ගත යුතු තවත් කරුණක් තිබේ. වස්කවිය ජනප්‍රිය ගීතයක, කෙටි වීඩියෝවක හෝ සමාජ මාධ්‍ය ප්‍රකාශනයක ස්වරූපයෙන් සංසරණය වන විට එහි සාම්ප්‍රදායික ස්වරූපය නූතන සන්නිවේදන රටාවන් සමඟ මුසු වෙයි. එවිට වස්කවිය එය නිර්මාණය කළ පුද්ගලයාගේ හෝ මුල් ප්‍රේක්ෂක කණ්ඩායමේ සීමාව ඉක්මවා, විශාල ජනකායක් අතරට ගමන් කළ හැකිය. එහි අර්ථය ද මුල් නිර්මාණකරු අපේක්ෂා කළ අර්ථයෙන් වෙනස් වී, විවිධ කණ්ඩායම් විසින් නැවත අර්ථකථනය කරනු ලැබිය හැකිය.
මේ අනුව, වස්කවිය ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ අත්පත් කරගන්නා ස්ථානය විමසා බැලීමෙන් ජනශ්‍රැතිය නූතන සමාජය තුළ අතුරුදහන් නොවී, නව තාක්ෂණය සහ සමාජීය අවශ්‍යතා සමඟ අනුවර්තනය වන ආකාරය ද තේරුම් ගත හැකිය. මෙය සම්ප්‍රදාය සහ නූතනත්වය අතර සරල විරුද්ධතාවක් නොව, සම්ප්‍රදායික ප්‍රකාශන නව සමාජීය අවකාශ තුළ නව අර්ථ ලබාගන්නා ක්‍රියාවලියකි.
සමාජ මාධ්‍ය සහ හැඟීම් දේශපාලනය
සමාජ මාධ්‍ය තුළ කෙටි, හැඟීම්බර සහ පහසුවෙන් බෙදාහැරිය හැකි අන්තර්ගතයන්ට විශේෂ දෘශ්‍යතාවක් ලැබිය හැකිය. වස්කවියක් ද එවැනි ආකෘතියකට ගැළපෙන විට, එය සංකීර්ණ දේශපාලන සිදුවීමක් පිළිබඳ සාකච්ඡාවක් සරල පණිවුඩයකට සංකේන්ද්‍රණය කිරීමට උපකාරී වෙයි. එහෙත් සරල වීම යනු සෑම විටම නිවැරදි වීම නොවේ. කෙටි නිර්මාණයකින් නීතිමය සන්දර්භය, සිදුවීමේ සංකීර්ණත්වය හෝ එකිනෙකට වෙනස් අර්ථකථන සියල්ල නිරූපණය කළ නොහැකිය.
එවැනි අන්තර්ගතයක් ජනප්‍රිය වන විට, එහි සත්‍යතාව පිළිබඳ ප්‍රශ්නයට වඩා එය අවදි කරන හැඟීම ප්‍රමුඛ විය හැකිය. කෝපය, සරදම, භීතිය, ආගමික අභිමානය හෝ දේශපාලන විරෝධය වැනි හැඟීම් අන්තර්ගතය බෙදාහැරීමට හේතු විය හැකිය. එහෙත් එවැනි ප්‍රතිචාරයක් දක්වන සෑම පුද්ගලයකුම එහි දේශපාලන පණිවුඩය සම්පූර්ණයෙන් පිළිගන්නා බව හෝ එය සත්‍යයක් ලෙස විශ්වාස කරන බව නිගමනය කළ නොහැකිය. සමහරු විනෝදාස්වාදය සඳහා, තවත් සමහරු විවේචනයක් ලෙස හෝ සමාජීය සංවාදයක කොටසක් ලෙස එය බෙදාහැරිය හැකිය.
ඒ නිසා වස්කවියක ජනප්‍රියත්වය එහි දේශපාලන බලපෑමට සමාන කර දැක්වීම ද නිවැරදි නොවේ. එහි සැබෑ බලපෑම තේරුම් ගැනීමට එය කවුරුන් අතර සංසරණය වන්නේද, කුමන අර්ථකථන සමඟ බෙදාහැරෙන්නේද සහ එය මහජන අදහස් හෝ ක්‍රියාකාරකම් කෙරෙහි යම් බලපෑමක් ඇති කරන්නේද යන්න විමසා බැලිය යුතුය.
බ්‍රහ්මජාල සූත්‍රය සහ ආගමික භාවිත
මෙම සංසිද්ධිය විමසා බැලීමේදී බෞද්ධ සම්ප්‍රදාය තුළ අද්භූත බල, පේන කීම සහ විවිධ ශාස්ත්‍ර පිළිබඳ දක්වන ආකල්ප ද සැලකිල්ලට ගත හැකිය. බ්‍රහ්මජාල සූත්‍රය තුළ සඳහන් වන ඇතැම් ක්‍රියා සහ විශ්වාස පිළිබඳ සාකච්ඡාව මෙයට අදාළ කරගත හැකි නමුත්, එම සූත්‍රයේ සියලු සඳහන් කිරීම් වස්කවියට සෘජුව සමාන කිරීම හෝ වස්කවි නිර්මාණය කරන සියලු දෙනා එකම ආගමික කාණ්ඩයකට ඇතුළත් කිරීම යෝග්‍ය නොවේ.
මෙහිදී අවශ්‍ය වන්නේ ආගමික සම්ප්‍රදාය තුළ පවතින විවිධ ඉගැන්වීම්, ජනප්‍රිය විශ්වාස සහ නූතන සමාජ භාවිත අතර ඇති වෙනස්කම් හඳුනාගැනීමයි. ජනප්‍රිය ආගමික භාවිතයක් සමාජය තුළ පැවතීම පමණින් එය ආගමික ඉගැන්වීමක සෘජු ප්‍රකාශනයක් බවට පත් නොවේ. එසේම, යම් භාවිතයක් පිළිබඳ විවේචනාත්මක ප්‍රශ්නයක් මතු කිරීම ආගමික විශ්වාසයන්ට හෝ ආගමික ප්‍රජාවකට සමස්තයක් ලෙස අගෞරව කිරීමක් ද නොවේ.
වස්කවිය පිළිබඳ විවේචනාත්මක අධ්‍යයනයක් කළ යුත්තේ එහි ආගමික පදනම පිළිබඳ සරල විනිශ්චයන්ට සීමා නොවී, එය සමාජය තුළ ඉටු කරන කාර්යය විමසීමෙනි. එය බලාපොරොත්තුවක් නිර්මාණය කරනවාද? විරුද්ධ පාර්ශ්වයක් සදාචාරාත්මකව හෙළා දකිනවාද? දේශපාලන අරමුණක් සඳහා ජනතා හැඟීම් ඒකරාශී කරනවාද? නැතහොත් ජනප්‍රිය විනෝදාස්වාදයක කොටසක් බවට පත්වෙනවාද? මේ සියල්ල සන්දර්භය අනුව විමසා බැලිය යුතු ප්‍රශ්න වේ.
2022 අරගලය සහ ජනප්‍රිය විරෝධතා සංස්කෘතිය
2022 අරගලය සහ “සිවුරට යුක්තිය” වැනි පසුකාලීන විරෝධතා එකම දේශපාලන සංසිද්ධියක් ලෙස සරලව සමාන කළ නොහැකිය. ඒවායේ පසුබිම, ඉදිරිපත් කරන ඉල්ලීම්, සහභාගී වන කණ්ඩායම් සහ භාවිත කරන සංකේත වෙනස් විය හැකිය. අරගලය ආර්ථික අර්බුදය, පාලන අසාර්ථකත්වය සහ දේශපාලන වගවීම පිළිබඳ පුළුල් විරෝධතා අවකාශයක් නිර්මාණය කළ අතර, ආගමික සංකේතයක් වටා ගොඩනැගෙන විරෝධතාවක් වෙනත් ආකාරයක අනන්‍යතාමය හා සදාචාරාත්මක අර්ථයක් මත පදනම් විය හැකිය.
එහෙත් මේ දෙක අතර සැසඳිය හැකි පැතිකඩක් ද තිබේ. දේශපාලන අතෘප්තිය ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා ජනතාව විවිධ සංකේත, ගීත, සටන් පාඨ සහ ජනප්‍රිය සංස්කෘතික ආකෘති භාවිත කරති. ඒවා ජනතාවගේ අත්දැකීම් සහ හැඟීම් මහජන අවකාශයට ගෙන එන මාර්ග වේ. ඒ අතරම, එම ආකෘති විවිධ දේශපාලන කණ්ඩායම් විසින් තම අරමුණු සඳහා නැවත අර්ථකථනය කරගැනීමට ද ඉඩ තිබේ.
එබැවින් ජනප්‍රිය විරෝධතා සංස්කෘතියක් යනු ස්වයංක්‍රීය ආකාරයෙන් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී හෝ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයට විරුද්ධ අවකාශයක් වන දෙයක් නොවේ. එහි අර්ථය තීරණය වන්නේ එය ඉදිරිපත් කරන ඉල්ලීම්, එහි ක්‍රියාකාරීත්වය, විරුද්ධ මතවලට දක්වන ප්‍රතිචාර සහ රාජ්‍ය බලය සමඟ පවත්වන සම්බන්ධතාව අනුවය.
නීතිය, රාජ්‍ය බලය සහ ආගමික අනන්‍යතාව
වස්කවිය වටා ගොඩනැඟෙන දේශපාලන සංවාදයේදී අවසානයේ මතුවන වැදගත්ම ප්‍රශ්නය නීතියේ ආධිපත්‍යය සහ රාජ්‍ය බලය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයයි. පුද්ගලයකුගේ ආගමික තත්ත්වය, ජනප්‍රියත්වය හෝ දේශපාලන සම්බන්ධතා නොසලකා නීතිය ක්‍රියාත්මක විය යුතුය යන මූලධර්මය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයක මූලික අංගයකි. ඒ සමඟම, නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන රාජ්‍ය ආයතන ද නීතියට, සාධාරණ ක්‍රියාපටිපාටිවලට සහ වගවීමේ මූලධර්මවලට යටත් විය යුතුය.
එබැවින් නීතිමය ක්‍රියාමාර්ගයක් පිළිබඳ විවේචනයක් ඉදිරිපත් කිරීමත්, නීතියට ඉහළින් යම් පුද්ගලයකු හෝ කණ්ඩායමක් තැබීමත් එකිනෙකට වෙනස් කරුණු වේ. එසේම, ආගමික ගෞරවය ආරක්ෂා කිරීමේ නාමයෙන් නීතියේ ක්‍රියාකාරිත්වය ප්‍රශ්න කිරීම තහනම් කළ නොහැකි සේම, නීතියේ නාමයෙන් රාජ්‍ය ආයතනවල ක්‍රියාමාර්ග විවේචනය කිරීම වැළැක්වීම ද සුදුසු නොවේ.
ජනාධිපති සමාව, ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PTA), අත්අඩංගුවට ගැනීම් සහ විරෝධතා පාලනය වැනි කරුණු පිළිබඳ සාකච්ඡා කරන විට ද මෙම මූලධර්මය වැදගත් වේ. එවැනි කරුණු එක් එක් අවස්ථාවේ නීතිමය හා සාක්ෂිමය පදනම මත විමසා බැලිය යුතුය. එහෙත් දේශපාලන බලය සහ ආගමික අනන්‍යතාව එකිනෙක සම්බන්ධ වන විට, නීතියේ සාධාරණත්වය පිළිබඳ ප්‍රශ්නය දේශපාලන පක්ෂපාතීත්වය මත පමණක් තීරණය කිරීමේ අවදානමක් පවතී.
සිවුරට ගෞරවය දැක්වීමේ අවශ්‍යතාව සහ නීතියේ ආධිපත්‍යය අතර අනිවාර්ය ගැටුමක් තිබිය යුතු නැත. ඒ වෙනුවට, ආගමික ගෞරවය, පුද්ගල අයිතිවාසිකම්, සාධාරණ නීතිමය ක්‍රියාපටිපාටි සහ රාජ්‍ය වගවීම එකිනෙක ආරක්ෂා වන ආකාරයේ සමාජයක් ගොඩනැඟීම ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ අභියෝගයකි.
(සටහන | ආචාර්ය අතුලසිරි සමරකෝන්)
Digital creator
Lecturer at Open University of Sri Lanka
Former Teaching assistant at University of Colombo
(උපුටා ගැනීම - Athulasiri Samarakoon ගේ ෆේස්බුක් පිටුවෙන්)
