අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය සහ මහජන අයිතිවාසිකම් සුරැකීමට පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටත බලවේගයක් ගොඩනැගීමට ඇරයුම්
ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සහ පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ මතය
අධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම යෑමේ වයස් සීමාව ඉහළ නැංවීම සඳහා ආණ්ඩුව විසින් ගෙන ඒමට සූදානම් වන නව ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය සම්බන්ධයෙන් පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය (FSP) සිය නිල ස්ථාවරය ප්‍රකාශ කර තිබේ. පක්ෂ කාර්යාලයේදී අද (05) පැවැති මාධ්‍ය හමුවක් අමතමින් එම පක්ෂයේ අධ්‍යාපන ලේකම් පුබුදු ජයගොඩ පෙන්වා දුන්නේ, නඩු ප්‍රමාදය වැළැක්වීම සහ මූල්‍ය අක්‍රමිකතා පිළිබඳ නඩු විභාග වේගවත් කිරීම යන කරුණු පදනම් කරගනිමින් මෙම සංශෝධනය ගෙන ඒමට ආණ්ඩුව උත්සාහ කළද, එම තාර්කික පදනම ප්‍රායෝගික යථාර්ථයට එකඟ නොවන බවයි.
විශේෂයෙන්ම, දුෂණ හා මූල්‍ය අක්‍රමිකතා සම්බන්ධ නඩු විභාග වන්නේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ නොව මහාධිකරණ සහ මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණ මට්ටමින් බවත්, එහි සේවය කරන විනිසුරුවරුන්ගෙන් බහුතරය වයස අවුරුදු 30ත් 50ත් අතර පසුවන බැවින් ඔවුන් විශ්‍රාම යාම නිසා නඩු කටයුතු අඩාල වන බව පැවසීම පදනම් විරහිත බවත් ඔහු සඳහන් කළේය.
අධිකරණ පද්ධතියේ පුරප්පාඩු සහ ව්‍යුහාත්මක ගැටලු
නඩු කල්යාම සහ පද්ධතියේ පවතින ප්‍රමාදයන්ට විසඳුම් සෙවිය යුත්තේ දැනට සිටින විනිසුරුවරුන්ගේ සේවා කාලය දීර්ඝ කිරීමෙන් නොව, විනිසුරුවරුන් සහ කාර්ය මණ්ඩල අලුතින් බඳවා ගනිමින් අධිකරණ පද්ධතිය පුළුල් කිරීමෙන් බව පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය පෙන්වා දෙයි.
ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ සහ අභියාචනාධිකරණයේ පවතින පුරප්පාඩු පූර්ණය නොකිරීම මෙන්ම පූර්ව නඩු විභාග අධිකරණ සහ සුළු හිමිකම් අධිකරණවල පවතින පුරප්පාඩු 100කට ආසන්න සංඛ්‍යාවකට සාපේක්ෂව මහේස්ත්‍රාත්වරුන් 33 දෙනෙකු පමණක් බඳවා ගැනීම වැනි ව්‍යුහාත්මක ගැටලු පද්ධතිය තුළ පවතින බවත්, නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුවේ ද පවතින හිඟය පියවීමට කටයුතු කිරීම අත්‍යවශ්‍ය බවත් මාධ්‍ය හමුවේදී වැඩිදුරටත් අවධාරණය කෙරිණි.
ඓතිහාසික පූර්වාදර්ශ සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතිවාසිකම්
අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය පිළිබඳව වර්තමාන පාර්ලිමේන්තු විපක්ෂය නගන හඬ පිළිබඳව ද අදහස් දක්වමින් පුබුදු ජයගොඩ සඳහන් කළේ 1948 සිට බලයේ සිටි විවිධ ආණ්ඩු විසින් දේශපාලන හිතවත්කම් සහ අවශ්‍යතාවලට මුල්තැන දෙමින් අධිකරණ ක්ෂේත්‍රයේ පත්වීම් සිදුකර අහිතකර පූර්වාදර්ශ සපයා ඇති බවයි. 1948 ජ්‍යෙෂ්ඨතම විනිසුරුවරයා මඟහැරීම, 1977 සහ 1999 වසරවල සිදුවූ අගවිනිසුරු පත්වීම්, සහ පසුව සිදුවූ දෝෂාභියෝග ක්‍රියාවලීන් සහ පත්වීම් ඊට උදාහරණ ලෙස ඔහු පෙන්වා දුන්නේය.
ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය යනු ජනතාවගේ මූලික අයිතිවාසිකම් සුරක්ෂිත කරන සහ පාර්ලිමේන්තුවට ගෙන එන අණපනත්වල නෛතික තත්ත්වය ප්‍රශ්න කිරීමට ඇති ප්‍රධානතම ජනතා යාන්ත්‍රණයයි. එබැවින් ව්‍යවස්ථාපිත වෙනස්කම් සිදුකිරීමේදී ජනතා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතීන් තහවුරු වන පරිදි කටයුතු කළ යුතු අතර, පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටත ජනතා කඳවුරක් ගොඩනැඟීමේ අවශ්‍යතාව ද මෙහිදී අවධාරණය විය.
