නව ලිබරල් ප්‍රතිසංස්කරණ හමුවේ නෛතික අභියෝග කළමනාකරණය කිරීමේ පියවරක් බවට පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයෙන් චෝදනා
ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ සහ අභියාචනාධිකරණ විනිසුරුවරුන්ගේ විශ්‍රාම යාමේ වයස් සීමාව දීර්ඝ කිරීම අරමුණු කරගනිමින් රජය විසින් යෝජනා කිරීමට නියමිත 22 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය මේ වන විට මෙරට දේශපාලන හා නීති ක්ෂේත්‍රය තුළ දැඩි කතිකාවකට ලක්වෙමින් පවතී. අධිකරණ පද්ධතියේ පවතින නඩු ප්‍රමාදය අවම කිරීම, ජ්‍යෙෂ්ඨ විනිසුරුවරුන්ගේ පළපුරුද්දෙන් සහ දැනුමෙන් උපරිම ඵල ලබාගැනීම මෙන්ම දූෂණ මර්දන ක්‍රියාවලිය කාර්යක්ෂම කිරීම මෙම සංශෝධනයේ ප්‍රධාන අරමුණ බව රජයේ පාර්ශ්වයන් පෙන්වා දෙයි.
කෙසේ වෙතත්, මෙම පියවර හුදු අධිකරණ ප්‍රතිසංස්කරණයකට එහා ගිය, ඉදිරියේදී ක්‍රියාත්මක කිරීමට සැලසුම් කර ඇති සමාජ-ආර්ථික ප්‍රතිපත්තිමය වෙනස්කම්වලට එරෙහිව එල්ල විය හැකි නෛතික සහ මහජන විරෝධතා පාලනය කිරීමේ උපායමාර්ගික පියවරක් බවට විපක්ෂ දේශපාලන ක්‍රියාකාරීන්ගේ විවේචනයට ලක්ව තිබේ.
නඩු ප්‍රමාදය සහ ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයේ ප්‍රායෝගිකත්වය
කොළඹ විජේරාම මාවතේ පැවති සම්මන්ත්‍රණයකදී මාධ්‍ය වෙත අදහස් දක්වමින් පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂයේ අධ්‍යාපන ලේකම් පුබුදු ජයගොඩ සඳහන් කළේ, අධිකරණ ක්‍රියාවලියේ පවතින නඩු ප්‍රමාදයන් අවම කිරීම සඳහා ඉහළ අධිකරණවල විශ්‍රාම වයස සංශෝධනය කිරීම ප්‍රායෝගික විසඳුමක් නොවන බවයි.
"වංචා, දූෂණ සහ බහුතරයක් නඩු විභාග වන්නේ මහේස්ත්‍රාත් අධිකරණ, දිසා අධිකරණ සහ මහාධිකරණ තුළයි. අධිකරණ පද්ධතියේ ගොඩගැසී ඇති නඩුවලින් 99%ක් පමණ පවතින්නේ මෙම ප්‍රාථමික අධිකරණවල. නඩු ප්‍රමාදය වළක්වා ගැනීමට අවශ්‍ය නම් ධාරිතාව වර්ධනය කළ යුත්තේ එම අධිකරණවල මිස ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණයේ හෝ අභියාචනාධිකරණයේ නොවේ," යැයි ඔහු පෙන්වා දුන්නේය.
තවද, නඩු ප්‍රමාදය වැළැක්වීම සඳහා අවශ්‍ය බොහෝ ක්‍රියාමාර්ග අධිකරණ සේවා කොමිෂන් සභා පනත ඇතුළු සාමාන්‍ය නීතිමය රාමු සංශෝධනය කිරීමෙන් සරලව සිදුකළ හැකි පසුබිමක, ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනයක් තරම් සංකීර්ණ සහ විවාදාත්මක ක්‍රියාමාර්ගයක් වෙත රජය මෙතරම් හදිසි උනන්දුවක් දැක්වීම ප්‍රශ්න සහගත බවද ඔහු වැඩිදුරටත් කියා සිටියේය.
ප්‍රතිපත්තිමය වෙනස්කම් සහ නෛතික අභියෝග
මෙම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හරහා ආණ්ඩුව සූදානම් වන්නේ ඉදිරියේදී ගෙන ඒමට නියමිත ආර්ථික සහ පරිපාලන ප්‍රතිසංස්කරණවලට එරෙහිව ගොඩනැගෙන ජනතා සහ වෘත්තීය සමිති ක්‍රියාමාර්ග පාලනය කිරීමට බව පුබුදු ජයගොඩ ගේ ප්‍රධාන තර්කය විය.
ඔහු පෙන්වා දෙන ආකාරයට, කම්කරු අයිතිවාසිකම්වලට බලපෑම් එල්ල කෙරෙන ඒකාබද්ධ කම්කරු නීති සංශෝධන, සේවක අර්ථසාධක අරමුදල (EPF) කළමනාකරණයට පෞද්ගලික අංශය හවුල් කරගැනීම, ගොවි සමාගම් පිහිටුවීම හා වී අලෙවි මණ්ඩලය සම්බන්ධ ප්‍රතිසංවිධාන, සාගර කලාප වාණිජ සමාගම්වලට බදු දීමේ නව ධීවර නීති, මෙන්ම උසස් අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ ප්‍රතීතන කොමිෂන් සභා පිහිටුවීම ඇතුළු පුළුල් ප්‍රතිසංස්කරණ රැසක් රජයේ න්‍යායපත්‍රයේ පවතී.
එමෙන්ම පාසල් ප්‍රතිව්‍යුහගතකරණය, රෝහල් රසායනාගාර සේවා සහ රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම මෙන්ම නව ආරක්ෂක නීති (PSTA) කෙටුම්පත් කිරීම හමුවේ මහජනතාව මෙන්ම වෘත්තීය සංවිධාන මූලික අයිතිවාසිකම් (FR) නඩු සහ අධිකරණමය ක්‍රියාමාර්ග වෙත යොමුවීම වැළැක්විය නොහැකි බවත්, මෙම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය එම නෛතික බාධක කළමනාකරණය කිරීමේ පූර්ව පියවරක් බවත් විවේචකයෝ පවසති.
ආණ්ඩුවේ ස්ථාවරය සහ ඉදිරි දැක්ම
කෙසේ වෙතත්, රජයේ ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයින් අවධාරණය කරන්නේ රට තුළ ආර්ථික ස්ථාවරත්වය සහ විනිවිදභාවය තහවුරු කිරීම සඳහා අධිකරණ ක්ෂේත්‍රයේ කාර්යක්ෂමතාව අත්‍යවශ්‍ය සාධකයක් බවයි. ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ආයතන සහ ආයෝජකයින් පවා ශ්‍රී ලංකාවේ නීතියේ ආධිපත්‍යය සහ අධිකරණ ක්‍රියාවලියේ කාර්යක්ෂමතාව ඉහළ නැංවීම ප්‍රමුඛ අවශ්‍යතාවක් ලෙස හඳුනාගෙන තිබේ.
විශේෂයෙන් ඉහළ අධිකරණවල සංකීර්ණ වාණිජ සහ ව්‍යවස්ථාමය නඩු තීන්දු කඩිනම් කිරීම සඳහා පළපුරුදු විනිසුරුවරුන්ගේ සේවය අඛණ්ඩව ලබාගැනීම රටේ ආර්ථික ඉදිරිගමනට ධනාත්මක පිටුවහලක් වනු ඇති බව ආණ්ඩු පාර්ශ්වයේ මතයයි.
ඒ අනුව, 22 වන ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථා සංශෝධනය හුදු අධිකරණ පද්ධතියේ කාර්යක්ෂමතාව උදෙසා ගෙන එන ප්‍රගතිශීලී පියවරක්ද, නැතහොත් රජයේ ආර්ථික න්‍යායපත්‍රය හමුවේ මතුවිය හැකි නෛතික සහ සමාජීය බාධක අවම කරගැනීම සඳහා කෙරෙන උපායමාර්ගික සැකසුමක්ද යන්න ඉදිරි පාර්ලිමේන්තු විවාද සහ මහජන කතිකාව තුළදී තවදුරටත් තීරණය වනු ඇත.
