මම කැමතියි පසුගිය සතියක විතර කාලයක් ඇතුළේ සිද්ධ වෙච්ච සිද්ධි දෙකක් ගැන මගේ පොදු අදහස ලියන්න. ඒ සිද්ධි දෙකට පාදක වෙන්නේ කංචන විජේසේකර සහ ලිමිණි රාජපක්ෂ කියන චරිත දෙක.
මේ දෙන්නම ඈඳෙන්නේ පොහොට්ටුව කියන දේශපාලන වැඩ භූමිය එක්ක ඉස්මතු වෙන දේශපාලනයක් එක්ක. සහ නාමල් රාජපක්ෂ දිගින් දිගටම රිමාන්ඩ් කරලා ඉන්න තත්ත්වයක් එක්ක.
කංචනට සෘජුව පොහොට්ටුව එක්ක සම්බන්ධයක් මේ මොහොතේ නැතුව ඇතියි කියලා හිතන්න පුළුවන් වුණත්, ඔහුගේ නම ඔහු දැනුවත්ව හෝ නොදැනුවත්ව පොහොට්ටුවේ අනාගත ජනාධිපති අපේක්ෂක (හෝ අගමැති අපේක්ෂක?) කියලා රාවයක් ගියා. මම කියන්න යන අදහසට ඒක ඇත්තද නැත්තද කියන එක අදාළ නැහැ.
ඊට පස්සේ ලිමිණි රාජපක්ෂ, නාමල් උසාවි ආපු දවසක උසාවි පැමිණීම ගැන සෑහෙන විතර රාවයක් ගියා. ඇය ගැන මම මීට කලින් සටහනක් තියලා තියෙනවා. ඊට අමතරව බුකියේ ඇයගේ නිශ්ශබ්ද එහෙත් ශක්තිමත් පෞරුෂය ගැන සටහන් කීපයක් දැක්කා.
දේශපාලන හිඩැස සහ තරුණ චරිතවල ඉල්ලුම

මේ දෙකම සිද්ධ වෙන්නේ නාමල් කියන චරිතය සක්රිය දේශපාලනයේ නැති තත්ත්වයක් එක්ක. නැත්නම් දිගට ඇප හෝ නොදෙන තත්ත්වයක් තුළ. වෙනත් විදියකින් කිව්වොත් හිඩැසක් තුළ.
පොදුවේ ගත්තම මේ දෙන්නම තරුණ දේශපාලන චරිත කියලා කියන්න පුළුවන්. හැබැයි ලිමිණි සම්බන්ධයෙන් 'සක්රිය දේශපාලනය' කියන වචනය තවම පාවිච්චි කරන්න බැහැ.
කොහොම වුණත් මේ දෙන්නම තරුණ චරිත වීම පොදු සාධකයක් ලෙස තියෙනවා වගේම පොදුවේ සමාජයේ යම් ඉල්ලුමක් තියෙන බවක් පේනවා. කංචනව ඉතාම සහාසික ලෙස අවමානයට (discredit) ලක්කිරීමේ සැලසුම් සහගත දේශපාලනයක් ඇතුළේ පවා ඔහුව අගය කරන පිරිසක් දකින්න පුළුවන්. ඔහු හෝ ඔහු වගේ අයෙක් ඉල්ලා සිටින සමාජයක් අප අවට දකින්න පුළුවන්.

මේ දේම යම් විදියකට ලිමිණි සම්බන්ධයෙන් පවා නිරීක්ෂණය කරන්න පුළුවන්. මම කියන්නේ තරුණ දේශපාලන චරිතයකට ලොකු අවකාශයක් ලංකාවේ දේශපාලනය ඇතුළේ නිර්මාණය වෙමින් යනවා කියන එක. විශේෂයෙන් නාමල් රාජපක්ෂට සමාන වයසක ඉන්න මේ දෙන්නා සම්බන්ධයෙන් ලංකාවේ ජනතාව ඉක්මන් ප්රතිචාර දක්වනවා කියන එක නොසලකා හැරිය නොහැකි දේශපාලන සාධකයක්.
'නාමල් වන එහෙත් නාමල් නොවන' නව පරපුර
'නාමල් වන එහෙත් නාමල් නොවන' කියලා මේක නිර්වචනය කරන්නත් පුළුවන්.
මෙයාලා එක ෆේස්බුක් පෝස්ට් එකකින් ඉක්මනට උඩට ගන්න පුළුවන්. අවධානයට ලක්කරන්න පුළුවන්. පැරණි අයව ඒ තරම් ඉක්මනට උඩට ගන්න බැහැ. මිනිස්සු බලනවා අඩුයි.
හැබැයි මෙයාලට එහෙම නැහැ. මම හිතන්නේ ඒ වයස් කාණ්ඩයේ දේශපාලන චරිතවලට සමාජයේ ඉල්ලුමක් හැදෙමින් එනවා. ඒක මඟහැරිය නොහැකි පොදු සාධකයක්.
(Mahesh Hapugoda ගේ ෆේස්බුක් පිටුවෙන්...)




