*මුදල් ගනුදෙනුවලින් ඔබ්බට ගිය පූර්ණ වගවීමේ යාන්ත්‍රණයක අවශ්‍යතාව පිළිබඳවත් අවධානය
පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කර තිබෙන 'දූෂණ විරෝධී (සංශෝධන) පනත් කෙටුම්පතේ' ඇතැම් වගන්ති ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට අනනුකූල බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය තීරණය කර ඇති බව කථානායක වෛද්‍ය ජගත් වික්‍රමරත්න ඊයේ (22) පාර්ලිමේන්තුවට නිවේදනය කළේය.
විශේෂයෙන්ම මෙම පනත් කෙටුම්පතේ 17 වැනි වගන්තිය නීතියක් බවට පත්කිරීමට නම් පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක විශේෂ බහුතරයකට අමතරව ජනමත විචාරණයකින් ද ජනතා අනුමැතිය ලබාගත යුතු බව ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීරණයේ දැක්වෙන බව කථානායකවරයා සඳහන් කර සිටියේය.
ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුවේ ප්‍රධාන කරුණු
කථානායකවරයා පාර්ලිමේන්තුවට ඉදිරිපත් කළ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ මතය අනුව, පනත් කෙටුම්පතේ වගන්ති කිහිපයක් සම්මත කිරීම සම්බන්ධයෙන් විවිධ නීතිමය පදනම් පෙන්වා දී තිබේ:
ජනමත විචාරණයක් අවශ්‍ය වගන්ති:
පනත් කෙටුම්පතේ 17 වැනි වගන්තිය ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 4(ඇ) සහ 3 වැනි වගන්තිවලට පටහැනි වන බැවින්, එය සම්මත කිරීමට ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 84(2) වගන්තිය යටතේ පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක විශේෂ බහුතරයක් මෙන්ම 83 වැනි වගන්තිය ප්‍රකාරව ජනමත විචාරණයක අනුමැතිය ද අවශ්‍ය වේ.
විශේෂ බහුතරය (2/3) අවශ්‍ය වගන්ති:
කෙටුම්පතේ 6 සහ 7 වැනි වගන්ති ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ 12(1) සහ 14(1)(අ) යන මූලික අයිතිවාසිකම් වගන්තිවලට අනනුකූල වන බැවින්, ඒවා සම්මත කිරීමට පාර්ලිමේන්තුවේ තුනෙන් දෙකක විශේෂ බහුතර අනුමැතියක් අවශ්‍ය වේ.
සරල බහුතරයකින් සම්මත කළ හැකි වගන්ති:
පනත් කෙටුම්පතේ 3, 4, 6(4), 6(5) සහ 11 යන වගන්ති ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පටහැනි නොවන බැවින් ඒවා සාමාන්‍ය සරල බහුතරයකින් සම්මත කරගත හැකි බව අධිකරණය නිගමනය කර ඇත.
එසේම, ඊට සමගාමීව ඉදිරිපත් කෙරුණු 'අධිකරණ සංවිධාන (සංශෝධන) පනත් කෙටුම්පත' ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පටහැනි නොවන බවත්, එය පාර්ලිමේන්තුවේ සාමාන්‍ය බහුතරයකින් සම්මත කළ හැකි බවත් ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණය ප්‍රකාශ කර ඇති බව කථානායකවරයා වැඩිදුරටත් සභාවට දන්වා සිටියේය.
ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ සහ දූෂණ විරෝධී නීතිවල බලපෑම
ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික ස්ථාවරත්වය සහ පාලන ක්‍රමවේදයන් යහපත් මට්ටමකට ගෙන ඒම සඳහා ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල (IMF) ඇතුළු ජාත්‍යන්තර ආයතන විසින් පාලන තත්ත්වයන් (Governance Diagnostic) වැඩිදියුණු කිරීම ප්‍රධාන කොන්දේසියක් ලෙස පෙන්වා දී තිබේ. ඒ අනුව මෙම දූෂණ විරෝධී නීති සංශෝධනය කිරීම මෙරට නීති පද්ධතිය ශක්තිමත් කිරීමේ වැදගත් පියවරක් ලෙස සැලකේ.
පනතක යම් වගන්තියක් ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවට පටහැනි යැයි තීරණය වූ විට, රජයකට සාමාන්‍යයෙන් විකල්ප ක්‍රමවේද දෙකක් පවතී. එනම් අදාළ වගන්තිය ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නිර්දේශවලට අනුව සංශෝධනය කිරීම හෝ ඉවත් කිරීම, නැතහොත් අධිකරණය නියම කළ පරිදි විශේෂ බහුතරයක් සහ ජනමත විචාරණයක් ඔස්සේ එය ඉදිරියට රැගෙන යාමයි. මෙහිදී ජනතාවගේ මූලික අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා වන පරිදි කෙටුම්පත කාරක සභා අවස්ථාවේදී සංශෝධනය කර සම්මත කරගැනීම ප්‍රායෝගික ප්‍රවේශය ලෙස නීති විශාරදයෝ පෙන්වා දෙති.
මූල්‍ය වංචාවලින් ඔබ්බට ගිය ‘වගවීමේ’ පුළුල් නීති රාමුවක අවශ්‍යතාව
මේ අතර, පවතින සහ යෝජිත අල්ලස් හා දූෂණ විරෝධී නීති බොහොමයක් මූල්‍ය ගනුදෙනු සහ අල්ලස් ගැනීම් කෙරෙහි පමණක් අවධානය යොමු කර ඇති බවටත්, රාජ්‍ය යාන්ත්‍රණය නිසි ලෙස ක්‍රියාත්මක වීමට නම් ඊට වඩා පුළුල් වගවීමක් පැවතිය යුතු බවටත් විද්වත් කතිකාවක් නිර්මාණය වෙමින් පවතී.
සෞඛ්‍ය හා ප්‍රතිපත්ති කළමනාකරණ ක්ෂේත්‍රයේ විද්වතකු වන සංජය පෙරේරා සිය ෆේස්බුක් පිටුවේ සටහනක් තබමින් පෙන්වා දෙන්නේ, රාජ්‍ය නිලධාරීන් සහ තීරකයන් ගන්නා තීරණ මෙන්ම, ඔවුන් විසින් නිසි කලට තීරණ නොගෙන පැහැර හැරීම (inaction or failure to act) හේතුවෙන් රටට හා මහජනතාවට සිදුවන පාඩු ආවරණය වන පරිදි 'ආචාර ධර්ම, වගකීම සහ වගවීම' පිළිබඳ වෙනම නීති රාමුවක් ශ්‍රී ලංකාවට හඳුන්වා දීම කාලෝචිත බවයි.
ලොව දූෂණය අවම රටවල පවතින්නේ මූල්‍ය අල්ලස පමණක් නතර කරන යාන්ත්‍රණයක් නොව, නිලධාරීන්ගේ සදාචාරාත්මක වගකීම සහ මහජන යහපත උදෙසා කාලෝචිතව ක්‍රියාකිරීම තහවුරු කෙරෙන පරිපාලන ආචාර ධර්ම පද්ධතියක් බවද ඔහු වැඩිදුරටත් පෙන්වා දී තිබේ. 
වැඩිදුරටත් විස්තර සඳහා ;
දූෂණ විරෝධී සංශෝධන පනතට අදාළ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ තීන්දුව මෙන්න
