ඉන්දියාවේ බැංගලෝර් නුවර සංචාරයකින් පසු, එරට සහ ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථික ක්‍රියාකාරීත්වය සංසන්දනය කරමින් ඔහු මේ බව පෙන්වා දෙයි.
භාරතයේ මහාමාර්ග, දුම්රිය, ගුවන් තොටුපළ සහ ගුවන් සේවා (IndiGo) රාජ්‍ය-පෞද්ගලික හවුල්කාරිත්වයන් (PPP) හරහා ලෝක මට්ටමට දියුණු වෙද්දී, ශ්‍රී ලංකාවේ කටුනායක ගුවන් තොටුපළ සහ ශ්‍රීලංකන් ගුවන් සේවය වැනි ආයතන රාජ්‍ය ඒකාධිකාරීත්වය සහ අකාර්යක්ෂමතාව හේතුවෙන් දිගින් දිගටම පාඩු ලබන බව ඔහු සඳහන් කරයි.
ගුවන් තොටුපළ සහ මහාමාර්ග වැනි පරිණත වත්කම් දිගුකාලීන බදු පදනම මත පෞද්ගලික අංශයට පැවරීමෙන්, නව සංවර්ධන කටයුතු සඳහා රජයට විශාල ප්‍රාග්ධනයක් උපයාගත හැකි බව මොරගොඩ ගේ අදහසයි.
තවද, ශ්‍රී ලංකාවේ ඉඩම්වලින් 80%ක්ම පවතින්නේ රජය සතුවය. වාණිජමය වශයෙන් ඉහළ වටිනාකමකින් යුත් දුම්රිය දෙපාර්තමේන්තුව සතු ඉඩම්, ග්‍රැෆයිට්, පොස්පේට් වැනි ඛනිජ සම්පත් සහ හිල්ටන්, හයට් වැනි රාජ්‍ය සතු හෝටල් වත්කම් නිසි ලෙස ආයෝජනයට යොමු නොකර අක්‍රියව තබා ඇත. කොළඹ වරායේ පෞද්ගලික පර්යන්ත ක්‍රියාකාරීත්වය හරහා පෞද්ගලික අංශයේ සාර්ථකත්වය දැනටමත් ඔප්පු වී ඇති අතර, ටෙලිකොම් සහ ඉන්ධන ක්ෂේත්‍රයන්හි පවතින තරගකාරිත්වය නිසා පාරිභෝගිකයාට උසස් සේවාවක් ලැබී තිබේ.
විදුලිබල ක්ෂේත්‍රයේ සහ ලංකා බැංකුව වැනි ආයතනවල ප්‍රතිසංස්කරණ සිදුකිරීම මෙන්ම, සේවක අර්ථසාධක අරමුදල් රජයේ ණය සඳහා පමණක් යොදවනු වෙනුවට පෞද්ගලික විශ්‍රාම වැටුප් අරමුදල් හරහා ප්‍රාග්ධන වෙළෙඳපොළ ශක්තිමත් කිරීමට යෙදවිය යුතු බවද ඔහු යෝජනා කරයි.
ලංකාව මුහුණ දී සිටින්නේ ණය අර්බුදයකට වඩා, වත්කම්වලින් ප්‍රයෝජන නොගැනීමේ සහ පරිමාණයට ඇති බිය පිළිබඳ අර්බුදයකටය. ජනතාව පෞද්ගලීකරණයට සහ විදේශ ආයෝජනවලට බිය වුවද, ඉහළ බදු බර, දුර්වල යටිතල පහසුකම් සහ රුපියල අස්ථාවර වීම වළක්වා ගැනීමට නම් මහා පරිමාණ ආයෝජන අත්‍යවශ්‍ය වේ. ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල (IMF) මත යැපීම නතර කර සැබෑ ආර්ථික ස්වෛරීභාවය ළඟා කර ගත හැක්කේ වර්ධනය සහ ආයෝජන තුළිනි.
එබැවින්, තවදුරටත් ආයෝජන ගැන කතා කරමින් පමණක් සිටිනවාද, නැතහොත් තීරණ ගෙන රට ඉදිරියට ගෙන යනවාද යන්න ශ්‍රී ලංකාව දැන් තීරණය කළ යුතු බව මිලින්ද මොරගොඩ අවධාරණය කරයි.
මුලාශ්‍රය :
Sri Lanka must stop fearing investment
