දරුවන් ලොකු මහත් වී තමන්ගේම ජීවිත සහ රැකියාවන් සඳහා නිවසින් පිටව ගිය පසු, නිවසේ තනිවන මව්වරුන්ට විශාල පාලුවක් සහ හිස්බවක් දැනෙන්නට පටන් ගන්නවා. මෙයට මනෝවිද්‍යාත්මකව "Empty Nest Syndrome" ලෙස හඳුන්වනවා.
මුළු ජීවිත කාලයම දරුවන් වෙනුවෙන් කැප කළ මවකට මෙය දරාගැනීම ඉතාම අභියෝගාත්මකයි.
හුදෙකලාව සහ අරමුණ අහිමි වීමේ හැඟීම
තමන්ගේ ජීවිතයේ ප්‍රධාන අරමුණ නැතිවී ගියා වැනි හැඟීමක්, අධික හුදෙකලාව, සහ විෂාදජනක සිතුවිලි මේ කාලයේදී ඇතිවෙන්න පුළුවන්. මෙය ජීවිතයේ ස්වාභාවික වෙනස්කමක් ලෙස තේරුම් ගැනීම මානසික සහනයට මුල පිරීමකි.
මේ කාලය යනු තමන් වෙනුවෙන් කාලය වෙන් කිරීමට ලැබුණු අගනා අවස්ථාවකි. අතපසු වූ රුචිකත්වයන්, අලුත් විනෝදාංශ, සහ ප්‍රජා සේවා කටයුතු සඳහා යොමු වීම මගින් මනස නැවුම් කර ගැනීමටත් අලුත් අරමුණක් සොයා ගැනීමටත් පුළුවන් වෙනවා.
ජීවිතයේ නව පරිච්ඡේදය සතුටින් වැළඳ ගැනීම
මිතුරියන් සමග සම්බන්ධතා නැවත ගොඩනගා ගැනීම, කෙටි ගමන් බිමන් යාම, සහ ශාරීරික සෞඛ්‍යය කෙරෙහි අවධානය යොමු කිරීම මගින් වයස්ගත වීම සුන්දර අත්දැකීමක් බවට පත් කරගත හැකියි.
ජීවිතයේ සෑම කාලපරිච්ඡේදයකටම අනන්‍ය වූ සුන්දරත්වයක් ඇත. හුදෙකලාවට බිය නොවී, ජීවිතයේ නව පරිච්ඡේදය සතුටින් වැළඳ ගන්න.
(උපුටා ගැනීම - Tharunie ෆේස්බුක් පිටුව ඇසුරෙනි)