අනුර/ගෝඨා මෙහෙයුම් - එරන්ද ගිනිගේ

 

රසික ජයකොඩි වැන්නවුන් පිම්ප් කරන්නේ ඒ ළාමක පරම්පරාවයි. නමුත් එය ඔවුන්ගේ වරදක් නොවේ.

මාගේ ජීවිතයේ පළමු වසර තිහම ගෙවුණේ ත්‍රස්තවාදීන්ට එරෙහි මාරක යුද්ධයක් නිසා “සිහින බොඳවුණු” රටකය. 88/89 භීෂණයෙන් මා බේරුණේ තුන-හතර වසරවල පාසල් දරුවෙකුව සිටි නිසාය.

එම සාපලත් යථාර්ථයන් මතකයේ තිබෙන නිර්මාල් දේවසිරි වැනි සැඩිස්ටික් නරුමයන් හැරෙන්නට වෙනත් කිසිදු සංවේදී හදවතක් ඇති මනුෂ්‍යයෙකු නැවත එවැනි ව්‍යසනයක් මේ පොළොවේ තුන්හිතකින් හෝ පතන්නේ නැත.




ප්‍රජාතාන්ත්‍රික නිදහස අහිමි කර තිබූ රටක ජීවත් වූ අපට ගෝල්ෆේස් එකේ මහජන සරසවියක් අටවාගෙන පොඩි කොල්ලන් සහ කෙල්ලන් විසින් ප්‍රජාතන්ත්‍රයේ වටිනාකම උගන්වන්නට ඒම ඔවුන්ගේ වරදක් නොවේ.

ලොව බලවත්ම ත්‍රස්ත හමුදාව සමග සටන් කළ හමුදා සෙබළුන් ඉදිරිපිට “කපා කපා… කෑලි කපා…” කියමින් චින්තන බ්‍රෑන්ඩ් එකේ ජංගි වනමින් අභියෝග කිරීම ඔවුන්ගේ වරදක් නොවේ. ඔවුන් වනාහී අප නොලද නිදහසේ ස්පොයිල්ඩ් බ්‍රැට්ස්ලාය. ටෙම්පර් ටැන්ට්‍රම් බේබිලාය. දේශපාලන ස්නොව්ෆ්ලේක්ස්ලාය.

 

 

 

 

 

මෙය එන බව සහ එන හැටි දැන සිටි අනෙකා අනුර කුමාර දිසානායකයි. ඔහු මුල සිටම කළේ එය ඔහුගේ පාලනය යටතේ තබාගැනීමට උත්සාහ කිරීමයි. “පාරට බහිනවා නම් අපි ලෑස්තියි නායකත්වය දෙන්න” කියා කීවේ ඒ ළඟ එන කැරැල්ල පරපීඩක පෙරටුගාමීන් අතට හෝ කෲර කර්නර් වැනි පිටරට  ඒජන්තයන් අතට යෑම වැළැක්වීමට බව පෙනේ.

එය අසාර්ථක වෙන තැන්වල “නායකත්වයක් නැති අරගලවලට අපි සම්බන්ධ වෙන්නේ නැහැ” කියා කියන්නේ සිදුවීමට නියමිතව තිබූ ඊළඟ 88/89 ඛේදවාචකයේ ඓතිහාසික වගකීම තමන්ගේ කරපිටට වැටේ යැයි බිය වූ නිසාය.

මේ ආකාරයට වරෙක ඒ පැත්තටත් වරෙක මේ පැත්තටත් වැනෙමින් අනුර කළේ අරගලය සංවරණය හා තුලනය කිරීමයි. බැරි මරගාතේ කළත් ඔහු එය නොකරන්නට කැරැල්ල මෙයට වඩා සියදහස් වාරයක් බිහිසුණු විය හැකිව තිබිණි. අරගලය අසාර්ථක කරවීමට අනුර කුමාර කළ මෙහෙයුම අතිශය වැදගත්ය.

 

 

 

 

ඇහැලේපොළ ගම්මන්පිළ සහ ජෝන් විමල් ඩොයිලි හවුලත් කළේ මේ කැරැල්ල රාජපක්ෂලාට ඉලක්ක කිරීමයි.

 2013-14 ව්‍යාපෘතියේ මෙන් ඒ පිටපතටම නැවතත් “රාජපක්ෂ හොරු” කතාව එන්නේ ඒ අනුවය.

ගෝඨාභය කළේ මහින්ද, බැසිල් සහ නාමල් පමණක් නොව සෙසු දේශපාලන නායකයන් සියලු දෙනා එම ඉලක්කයෙන් ඉවත් කර තනිවම කන්දට නැග සියලු සතුරන් තමන් වෙත නාභිගත කරගැනීමයි.

 

 

 

 

 

හමුදා කුමන්ත්‍රණයක් ගැන සැකයක් !