මෙම අමතක වීම හරහා පුරවැසියන්ගේ දේශපාලන සාක්ෂරතාවය පිළිබඳව ඇති හීනකම සහ ඒ නිසාම බාහිරින් ලංකාව ගිලගැනීමට මාන බලන සතුරෙකු පිළිබඳව වූ “බිය”මහජනතාව පාලනය කිරීම සදහා වන හෙන්ඩුවක් වශයෙන්ද භාවිතා කෙරෙමින් තිබේ.
ජාත්‍යන්තර මුල්‍ය අරමුදල (IMF)විසින් සිය ණය වාරිකය නිදහස් කිරීම පිනිස ලංකාවේ ණය හිමියන්ගෙන් ඉල්ලූ “ප්‍රමාද කිරීමේ එකඟතා සහතිකය”ඉන්දියාව හා ජපානය විසින් ලබා දුන්නද චීනය එය හිතාමතාම කල් අරිමින් සිටීම දේශපාලනික ය. ඉන්දු-ලංකා කලාපය තුල සිය භූ-දේශපාලනික වුවමනාවත්, සිය වන්බෙල්ට් සාගර බල ව්‍යාපෘතියටත් අදාලව තමන්ට පාලනය කලහැකි පාලනයක් ලංකාව තුල පැවතීම චීනයේ අභිප්‍රාය වේ.
ඇමෙරිකානු-ඉන්දියානු බල ව්‍යාපෘතිය තුල ඇති චීන විරෝධයද, ඉන්දියානු සාගර කලාපය තුල චීනය බලවත් වීමද, හරහා ලංකාවේ චීන හැසිරීම රාජපක්ෂ පාලනය විසින් සුජාත කිරීමද තාර්කික අවසානයකට ගියේ මේ සියලුම කාරනා වල සංකලනයෙනි. රනිල් වික්‍රමසිංහ බලයට එන්නේ අභ්‍යන්තර තෙරපීම් නිසාම පමනක් නොවේ. එය චීන-ඉන්දියානු බල ව්‍යාපෘති අතර තිබූ තුලනයේ තාර්කික අන්තයකි. මෙහිදී ස්ථිර ජයග්‍රහකයෙකු නම් කිරීමට අපි ඉක්මන් විය යුතු නැත. මක් නිසාද යත් ලෝකයේ ඉදිරි ගමන නොනවත්වා ගමන් කිරීමට තිරිංග නොමැති බැවිනි.
ඇමෙරිකානු රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුවේ ඉහල නිලධාරීන් කන්ඩායමක් හදිසියේ ලංකාවට පැමිණීමත්, IMF විසින් චීන එකගතාවයකින් තොරව අදාල ණය මුදල ප්‍රදානය කිරීමට තීරණය කිරීමත් හරහා ලංකාව කෙරෙහි වන බාහිර සාධකවල හැසිරීම අපිට අතිශයින් වැදගත් ය. චීනය දකුනේ ඇති සමහර පක්ෂ හරහා වෘත්තීය සටන් සහ වැඩවර්ජන තීව්‍රකිරීමේ හා IMF වැඩ පිලිවෙල කඩාකප්පල් කිරීමට ද උත්සාහ කිරීම් ද ඉදිරියේදී බලාපොරොත්තු විය හැක.
ලංකාවේ මැතිවරණ යනු “නොපවතින සම්පත් වෙන්දේසියකි”. ලංකාව යන දූපතෙහි ලෝක ආර්ථිකය කෙරෙහි බලපෑම් සහගත වන සම්පත් කිසිවක් නැත. එහි වැදගත් කම ඇත්තේ පිහිටා ඇති ස්ථානයේ ඇති සුවිශේෂීබාවය පමණි. ඒ නිසාම අපේ ආර්ථිකය යනු නිෂ්පාදන ක්‍රියාවලියකින් ඔබ්බට යන සේවා ආර්ථිකයක් මත යැපෙන රටක් වශයෙන් තේරැම් ගැනීම වැදගත් ය.
මෙම අන්තදෙකෙහි වන බලය තුලනය කිරීමට සමත් වන දේශපාලනයක් ඇතිවීම හා එය ලෝක මට්ටමින් සුජාතකරණය වීම හරහා සහ ඊට අදාල ආර්ථික හා දේශපාලනික ප්‍රතිසංස්කරනයන් සිදුකිරීමකින් මෙපිට අපිට ගැලවීමක් නැත.
