අද ශ්‍රී ලංකාවේ සැහැල්ලුකාර පුරවැසි සමාජයේ (funny citizens), සමාජ මාධ්‍යය අවකාශය තුළ ද සිදුවෙමින් පවතින්නේ එයයි.
ආණ්ඩුව විසින් මෙම තත්ත්වය තොරතුරු කළමනාකරණ උපායමාර්ගයක් ලෙස භාවිතා කරමින් සැහැල්ලුකාර පුරවැසියන්ව මනාව කළමනාකරණය කරන බව පෙනේ.
සත්‍යය තවදුරටත් විශ්වීය වශයෙන් නිරපේක්ෂ නොවේ. ඒ වෙනුවට, එය බොහෝ විට පුද්ගලයන් හෝ කණ්ඩායම් ඔවුන්ගේ සංස්කෘතික, සමාජීය, දේශපාලන හෝ පුද්ගලික සන්දර්භයන් තුළ වලංගු යැයි සලකන දේ සමඟ සමපාත වේ.
මෙම තත්ත්වය නූතන චින්තනයේ සාපේක්ෂතාවාදයට බලපෑම් ඇති කරයි. එහිදී සත්‍ය හෝ අසත්‍ය තක්සේරුව පුද්ගලයන් යථාර්ථය විග්‍රහ කරන රාමු මත රඳා පවතී. මාධ්‍ය, සංස්කෘතික ආඛ්‍යාන සහ පුද්ගලික පක්ෂග්‍රාහීත්වය මෙම අර්ථකථන හැඩගැස්වීමේදී සැලකිය යුතු කාර්යභාරයක් ඉටු කරයි. මෙම බහු "සත්‍ය" බොහෝ විට “ගැටෙන” ,“රැවටෙන සුළු”, “ඇන්දවෙන” ලෝකයකට මග පාදයි.
එවැනි සුසමාදර්ශයක් තුළ, සත්‍යය සහ අසත්‍යය යනු නෛසර්ගික ගුණාංගයක් නොව, යමෙකු ඒවා බලන කාචය තුළින් දකින දේය.
නිදසුනක් වශයෙන්, එක් පුද්ගලයෙකු විද්‍යාත්මක සත්‍යයක් ලෙස දකින දෙය, ඔහුගේ අධ්‍යාපනික පසුබිම, සංස්කෘතික හැදී වැඩීම හෝ දේශපාලන මතවාදී නැඹුරුව මත පදනම්ව, තවත් අයෙකු විසින් අසත්‍යය , වැරදි තොරතුරු ලෙස බැහැර කළ හැකිය.
මෙම ගතිකත්වය නූතන යුගයේ විවේචනාත්මක චින්තනයේ සහ විවෘත සංවාදයේ වැදගත්කම ඉස්මතු කරයි.
(ආචාර්ය ප්‍රදීප් එන්. වීරසිංහ)
ජ්‍යෙෂ්ඨ කථිකාචාර්ය,
කොළඹ විශ්වවිද්‍යාලය.
pnweera@yahoo.com