හඳයාගේ රාණි සහ ඇටෙන්බරෝගෙ ගාන්ධි ඒකට හොඳ උදාහරණ දෙකක්.
කෙනෙක්ව සමාජ දේශපාලන පසුබිමේ, නිශ්චිත තොරතුරු මත පිහිටුවීම තමයි සාම්ප්‍රදායික ක්‍රමය. හඳයාගෙ රාණි සබ්ජෙක්ටිව්/සයි‍කොලොජිකල් බයොපික් එකක්. ඒක කෙනෙකුගේ මානසික ලෝකය ඇතුලෙ සිදුවීම් පිහිටුවීමක්.
අවසාන දර්ශනය තමයි විශේෂම. නිර්මාල් ඒකත් මතක් කරනවා.
හඳයා අඳුරෙහි වරද පුද්ගලයෙකු මත පැවරිය හැකිද, නැත්නම් ඒක සමස්තයමද කියල ප්‍රශ්න කරන තැන එතන. එක වරදකාරයෙක් සොයාගැනීමෙන් සැනසීම වෙනුවට මුදාහල උමතුව (මහින්දගේ කාලෙ හැමෝම ජාතිවාදීන් වුනා වගේ) දිහා බලන්න කියන තැන.
හැබැයි ප්‍රස්නෙ තියෙන්නෙ, රිචඩ් මැරුවෙ ප්‍රේමදාස නෙමෙයි (වෙන්නත් පුළුවන්) කියපු ගමන් රිචඩ්ගෙ මරණයේ බර හෑල්ලු වෙනවද කියන එක. එහෙම නං රිචඩ්ගේ මරණයට බරක් දීලා තියෙන්නෙ ප්‍රේමදාස වෙනවා.
(සටහන | චින්තන ධර්මදාස)දේශපාලන හා සමාජ විශ්ලේෂක
අධ්‍යක්ෂ - facultyofsex
vyadhadeva@gmail.com
(උපුටා ගැනීම -Chinthana Dharmadasa ෆේස්බුක් පිටුවෙන්..)
සබැඳි ලිපි :