ඒක පුනරුද මැතිවරණ ප්‍රකාශනයේ තේමාව වෙච්ච 'පොහොසත් රටක්' කියන එකට තරමක් වෙනස් එකක්.
පොහොසත් රටක් කියන එක යම් යම් නිර්ණායක එක්ක මනින්න පුළුවන් දෙයක් උනාට පොහොසත් ආත්මය වගේ දෙයක් සංඛ්‍යානමය වශයෙන් මණින්න බැහැ. ඕනිනම් කියන්න පුළුවන් ඒක දැනටමත් අපේ තියනවා කියලත්. නැත්නම් තිබිල නැතිවුනා කියලත්.
ජාතික අධ්‍යාත්මය ගැන කතාකරද්දී ලෝකයේ හොඳම උදාහරණයක් තමයි මම නිතරම පෙන්වන ජපානය. ඔවුන් අධිරාජ්‍යයක ඉඳල, බටහිර එක්ක යුද්ද කරලා, පැරදිලා, බෝම්බ ඔළුව උඩට වැටිලා, පස්සේ ලෝකයේ දියුණුම ජාතියක් බවට පත්වෙනවා. අදටත් ලෝකයේ ඉතාම විශිෂ්ට වටිනාකම් එක්ක ඔවුන් ජීවත්වෙනවා. දේශීයයි වගේම ගෝලීයයි. දැවැන්ත සාහිත්‍යක් තියනවා.
හැබැයි ඒ ඔක්කොම ගැන අපි කතාකරන්නේ ඔවුනගේ භෞතික දියුණුව ගැනත් හිතල. ඔවුනගේ ඒ කියන දියුණු අධ්‍යාත්මය කොහොමද භෞතික දියුණුවට බලපෑවේ කියල. ඔවුනගේ අධ්‍යාත්මය අපි ටොයෝටා නිසාන් හොන්ඩා යමහා එක්ක තමයි දකින්නේ. නැතුව නිකම්ම අධ්‍යාත්මයක් විතරක් තිබ්බනම් අපි කවුරුවත් ඔය ගැන කතාකරන්නේ නැහැ.
ජපන් සරලබව ගැන අපි කතාකරන්නේ ඔවුන්ගේ ඉතාම සංකීර්ණ භෞතික දියුණුවක් එක්ක.
ඔවුන් සරල වෙලා තියෙන්නේ සංකීරණ වෙන්න බැරි නිසා නෙවෙයි අධ්‍යත්මික තේරීමක් එක්ක (choice). එතන තමයි වැදගත් තැන.
මම කියන්නේ නියත වශයෙන් දෙකම ඕනි. මොකද මේ දෙක අතර සම්බන්දයක් තියනවා. බුදුන් උනත් දුෂ්කර ක්‍රියා කලේ භෞතික සැප සම්පත් නැතුව නෙවෙයි. ගැඹුරු තේරීමක් හැටියට.
අනික නියතියක් වගේ අපිට කවදාවත් ලෝකයේ පොහොසත්ම ජාතිය වෙන්න බැහැ කියල මම නම් හිතන්නේ නැහැ. මොකක් හරි එකක් පත්තු උනොත් හරි පත්තුකර ගත්තොත් හරි සල්ලි ගණන්කරන්න වෙන්නේ මැෂින් වලින් කියලයි මම නම් හිතන්නේ. මම එතැනදී පොසිටිව්.
මම කියන්නේ ඊයේ පෙරේදා ඉරාජ්ගේ බයි චැනල් එකට ආපු (බයි තක්සලාව) නාමල් කිව්වා මෙහෙම. 'ඔව් අපි බයි කඳවුරේ තමයි. හැබැයි මම ටෝයියෝ පතන ලෝකය හදල දෙනවා' කියල.
මම කියන්නේ ඒක අපිට කවදාවත් අරම වෙන්න බැහැ මෙහෙම වෙන්න බැහැ කියල කියනවට වඩා පොසිටිව්...
අනේ මන්ද...
දැන් ඉතිං බැනපල්ලා.
(සටහන | ආචාර්ය මහේෂ් හපුගොඩ)
සමාජ හා දේශපාලන විශ්ලේෂක
hapugoda@gmail.com
(Mahesh Hapugoda ගේ ෆේස්බුක් පිටුවෙන්...)