මෙහිදී අදහස් දැක්වූ දීප්ති කුමාර ගුණරත්න පෙන්වා දෙන්නේ ප්‍රගතිය යනු තනි පුද්ගල හෝ පවුල් මට්ටමින් අත්පත් කරගන්නා ජයග්‍රහණයක් ලෙස සැලකීම ලාංකීය සමාජය කරන බරපතල වැරැද්දක් බවයි. ලෝකයේ දියුණු වූ සෑම රටක්ම සාමූහික ප්‍රයත්නයක ප්‍රතිඵලයක් බව අවධාරණය කරන ඔහු, තමා පමණක් ආරක්ෂා වීමට උත්සාහ කළ ද අසල්වැසියා අගාධයක සිටින තාක් කිසිවෙකුටත් සැබෑ සුරක්ෂිතතාවක් හිමි නොවන බව පවසයි.
විශේෂයෙන්ම පාලකයන් සතු පටු ප්‍රාදේශීය දැක්ම සහ විද්‍යාත්මක පදනමකින් තොර ජනප්‍රියවාදී තීන්දු ගැනීම රටේ පිරිහීමට ප්‍රධාන හේතුව වී ඇති ආකාරය ඔහු තර්කානුකූලව විග්‍රහ කළේය.
කොළඹ නගරයේ යටිතල පහසුකම් සැලසුම්කරණයේ පවතින අවිද්‍යාත්මක ස්වභාවය පිළිබඳව ද මෙහිදී දීර්ඝ ලෙස සාකච්ඡා කෙරිණි. පිටකොටුවේ නව බස් නැවතුම්පොළේ සනීපාරක්ෂක පද්ධතිය නිදසුනක් ලෙස ගෙන කරුණු දැක්වූ විපුල කරුණාතිලක පෙන්වා දෙන්නේ, ජනාකීර්ණ පොදු ස්ථානවලට ගැලපෙන Rough Use ක්‍රමවේදයන් වෙනුවට නිවෙස්වලට ගැලපෙන උපාංග යොදාගැනීම හරහා රාජ්‍ය මුදල් නිරපරාදේ විනාශ වන බවයි.
ඕනෑම ව්‍යාපෘතියක් ආරම්භ කිරීමට පෙර නිසි ශක්‍යතා අධ්‍යයනයක් සිදු නොකිරීමේ සහ මහජනතාවගේ සැබෑ ජීවන රටාව පිළිබඳ අවබෝධයක් නොමැතිව තීන්දු ගැනීමේ ආදීනව පිළිබඳව ඔහු මෙහිදී පාලන තන්ත්‍රයට දොස් පැවරීය. ඉංජිනේරුවන් සහ සැලසුම්කරුවන් වැනි විශේෂඥයන් පවා මේ පිළිබඳව නිසි අවධානයක් යොමු නොකිරීම පද්ධතියේ පවතින ප්‍රධාන දුර්වලතාවක් බව ඔහු අවධාරණය කළේය.
ගෝලීය ආර්ථික අර්බුදය මෙරට ග්‍රාමීය හා මධ්‍යම පාන්තික ජනතාවට බලපාන ආකාරය පිළිබඳව ද මෙම සාකච්ඡාවේදී ගැඹුරු අවධානයක් යොමු කෙරිණි. මැදපෙරදිග පවතින යුදමය වාතාවරණය හමුවේ විදේශ රැකියාවල නියුතු ලාංකිකයන්ගේ වැටුප් කප්පාදුවීම සහ මෙරට ග්‍රාමීය ආර්ථිකය, විශේෂයෙන්ම එළවළු ගොවියා මුහුණ දී සිටින අතිශය අසරණ තත්ත්වය පිළිබඳව දත්ත සහිතව කරුණු ඉදිරිපත් කෙරිණි.
රජය බදු ආදායම් සහ ආර්ථික සංඛ්‍යාලේඛන පිළිබඳ සුබවාදී චිත්‍රයක් මවන්නට උත්සාහ කළ ද, ජනතාවගේ ජීවන වියදම ඉහළ යාම සහ ද්‍රවශීලතාව බිඳ වැටීම හේතුවෙන් සමාජය දැවැන්ත ගිනිකන්දක් මත සිටින බවට දීප්ති සහ විපුල අනතුරු අඟවති.
අවසාන වශයෙන් මෙම විග්‍රහයෙන් ගම්‍ය වන්නේ, රටේ වර්තමාන අර්බුදයෙන් ගොඩ ඒමට නම් හුදු සංඛ්‍යාලේඛනවලින් ඔබ්බට ගිය, මහජන කේන්ද්‍රීය සහ විද්‍යාත්මක පදනමකින් යුතු නව ප්‍රතිසංස්කරණ ක්‍රියාවලියක අවශ්‍යතාවයි.
