මට නම් තේරෙන්නෙ නෑ ඒකට හේතුව මොකක්ද කියල. පිළිමයක්, ගහක්, ගලක්, සතෙක් ඕනෑම දෙයක් මනුස්සයෙකුගෙ හිතේ සැදැහැයක් ඇති කරන්න පුළුවන්. වන්දනා කරන්නෙ කාටද කියන එකට වඩා වැදගත් වෙන්නෙ වන්දනා කරන්නාගේ හිතේ ඇතිවෙන පහන් හැගීම කියලයි මං හිතන්නෙ.
ජාතක කතාවල සාහිත්‍යමය උරුමයත් එක්ක අපිට සතෙක් වුනත් මතු බුදුවන බෝසතුන් කෙනෙක් කියල හිතන්න පරිකල්පනයක් ඇති කරලා තියෙනවා. ඉතින් යමක් දුටුවිට දෑත් එකතු කරලා වඳින්න හිතෙනවා නම්, ඒ ක්‍රියාවෙන් හිත පිරිසිදු වෙනවා නම් ඒ වඳින වස්තුව අපිට අදාලම නෑ නේද?
තර්කයේ, බුද්ධියේ මායිම් සහ මාන්නයන් ආධ්‍යාත්මික දේට කොහෙත්ම අදාල නොවෙන කලාප.
(සටහන | චින්තන ධර්මදාස)
දේශපාලන හා සමාජ විශ්ලේෂක
අධ්‍යක්ෂ - facultyofsex
vyadhadeva@gmail.com
(උපුටා ගැනීම -Chinthana Dharmadasa ෆේස්බුක් පිටුවෙන්..)
