ජවිපෙ වැනි වමේ ව්‍යාපාරයක් බලය ගෙන වසරක් ඇතුළත තමන්ම විවේචනය කළ ධනේශ්වර ක්‍රමයේම මෙවලම් ක්‍රියාත්මක කරන්නේ ඇයිද යන්න මාක්ස්වාදී දේශපාලන ආර්ථික විද්‍යාවෙන් පැහැදිලි කළ හැකිය.
1. රාජ්‍යය යනු පන්ති පාලන මෙවලමකි – මාක්ස්, එංගල්ස්
කොමියුනිස්ට් ප්‍රකාශනය : “නූතන රාජ්‍යයේ විධායක කමිටුව යනු සමස්ත ධනපති පන්තියේ පොදු කටයුතු කළමනාකරණය කරන කමිටුවකි.”
ජවිපෙ බලයට ආවේ ධනේශ්වර රාජ්‍ය යන්ත්‍රය සුණු විසුණු කර සමාජවාදී රාජ්‍යයක් හදන විප්ලවයකින් නොවේ. පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයකින්, ධනේශ්වර ව්‍යවස්ථාව යටතේ, ධනේශ්වර ආයතන - මහ බැංකුව, භාණ්ඩාගාරය, නීතිපති දෙපාර්තමේන්තුව, හමුදාව - එලෙසම තබාගෙනය.
රාජ්‍ය යන්ත්‍රයේ පන්ති ස්වභාවය වෙනස් නොකර පුද්ගලයන් වෙනස් කිරීමෙන් සමාජ ක්‍රමය වෙනස් නොවේ. අමාත්‍යාංශ ලේකම්වරු, මහ බැංකු අධිපති, IMF ඩෙස්ක් ඔෆිසර්වරු එකම IMF-World Bank පුහුණුව ලත් නිලධාරීන්ය. ඔවුන් “ණය ගෙවීම, රාජ්‍ය වියදම කැපීම, පෞද්ගලීකරණය” යන ධනේශ්වර තර්කනයම ඇමතිට උගන්වයි.
ප්‍රතිඵලය :
ජවිපෙ ඇමතිවරු දින 30ක් තුළ “ට්‍රෙෂරි බොන්ඩ් රෝල්-ඕවර්”, “ප්‍රාථමික අයවැය අතිරික්තය”, “රාජ්‍ය ව්‍යවසාය පාඩු” යන භාෂාව කතා කිරීමට පටන් ගනී. මන්ද රාජ්‍ය යන්ත්‍රය ක්‍රියාත්මක වන්නේ ධනේශ්වර ප්‍රතිනිෂ්පාදනයේ තර්කනයෙනි.
2. මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනයේ ඒකාධිපතිත්වය - ලෙනින්
අධිරාජ්‍යවාදය: “බැංකු හා කාර්මික ප්‍රාග්ධනය ඒකාබද්ධ වී මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනය නිර්මාණය වේ. එය රාජ්‍යයට ඉහළින් සිටී.”
ලංකාව 2022 ස්වෛරී ණය පැහැර හැරීමෙන් පසු IMF 17 වන වැඩසටහනට ගියේය. IMF කොන්දේසි - බදු වැඩි කිරීම, සහනාධාර කැපීම, රාජ්‍ය ව්‍යවසාය විකිණීම – ජවිපෙ ආණ්ඩුවට වුවත් පොදුය.
මන්ද ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය ප්‍රාග්ධනය ණය දෙන්නේ “වෙළඳපොළ විශ්වාසය” තහවුරු කරන ආණ්ඩුවලට පමණි. ජවිපෙ ආණ්ඩුව “අපි ණය නොගෙවා ඉන්නවා” කිවහොත් ඩොලර් බිලියන 3ක විදේශ සංචිතය සති 2න් ඉවරය. ඉන්ධන, බෙහෙත්, පොහොර නැවත පෝලිම් යුගයක් එයි.
ප්‍රතිඵලය:
“දේශප්‍රේමී ආර්ථිකය” වෙනුවට “IMF ආර්ථිකය” ක්‍රියාත්මක කිරීමට සිදුවීම. පශු සම්පත් ගොවිපළ, වී අලෙවි මණ්ඩලය බදු දීම IMF “රාජ්‍ය ව්‍යවසාය ප්‍රතිසංස්කරණ” කාර්ය සාධන මිනුමක් – Benchmark එකකි. එය නොකළොත් ඊළඟ වාරිකය නැත.
3. පාර්ලිමේන්තු මාර්ගයේ සීමාව - රෝසා ලක්සම්බර්ග්
සමාජ ප්‍රතිසංස්කරණ හෝ විප්ලවය: “ධනපති පාර්ලිමේන්තුව තුළින් සමාජවාදය ගෙන ඒමට නොහැක. පාර්ලිමේන්තුව ධනපති පන්තියේ කමිටුවකි.”
ජවිපෙ 1971, 89 සන්නද්ධ මාවත අත්හැර පාර්ලිමේන්තු මාවත තෝරා ගත්තේය. පාර්ලිමේන්තු මාවතේදී ජයග්‍රහණයට අවශ්‍ය වන්නේ “මැද පන්තියේ ඡන්දය” ය. මැද පන්තිය බය වන්නේ “දේපළ රාජසන්තක කරනවා, ව්‍යාපාර ජනසතු කරනවා” කියන සටන් පාඨ වලටය. එබැවින් ජවිපෙ 2019 සිට “අපි ව්‍යාපාර විරෝධී නෑ, අපි දූෂණ විරෝධී” කියා මධ්‍යස්ථ විය. මධ්‍යස්ථ වීම යනු ධනේශ්වර ක්‍රමය පිළිගැනීමයි.
ප්‍රතිඵලය:
බලයට ඒමට පෙරම දෘෂ්ටිවාදී සම්මුතිය – Ideological Compromise – ඇති කරගෙන ඉවරය. බලයට පසු “ආයෝජක විශ්වාසය බිඳ වැටේ” යන මැද පන්ති බය නිසාම ගොවිපළ ජනසතු කරනවා වෙනුවට බදු දීමට සිදුවේ.
4. නිලධාරිවාදය හා නව ධනපති පන්තියක් බිහිවීම – ට්‍රොට්ස්කි
පාවා දුන් විප්ලවය: “රාජ්‍ය දේපළ විධිමත්ව කළමනාකරණය කරන නිලධාරි තන්ත්‍රය නව වරප්‍රසාදිත පන්තියක් බවට පත්වේ.”
ජවිපෙ ආණ්ඩුවේ ඇමතිවරු, සභාපතිවරු, උපදේශකවරු දින 100න් පසු V8 ප්‍රාඩෝ, දීමනා, විදේශ සවාරි, ටෙන්ඩර් බලය සහිත “රතු නිලධාරිවාදයක්” බවට පත්වේ. පශු සම්පත් ගොවිපළ බදු දෙන්නේ “පාඩුයි” කියාය. එහෙත් පාඩු හදන්නේ නිලධාරිවාදයේ අකාර්යක්ෂමතාවයි. *එම අකාර්යක්ෂමතාව විසඳනවා වෙනුවට බදු දී කොමිස් එකක් ගැනීම නව ධනපති හැසිරීමයි. මාක්ස් මෙයට කීවේ “රාජ්‍ය ධනවාදය” කියාය - නාමිකව රාජ්‍ය දේපළ, එහෙත් ලාභය පෞද්ගලික සාක්කුවට.
5. කම්කරු පන්ති සංවිධානයේ දුර්වලතාව – ග්‍රාම්ස්චි
ආධිපත්‍යය – Hegemony: “පාලක පන්තිය පාලනය කරන්නේ බලහත්කාරයෙන් පමණක් නොව, අදහස්වලින්, සංස්කෘතියෙන් ජනතාව කැමැත්තෙන්ම යටත් කරගෙනය.”
ජවිපෙ පසුගිය දශක 2 තුළ වෘත්තීය සමිති, ගොවි සංවිධාන, ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාරය පක්ෂ යාන්ත්‍රණයට යටත් කළා මිස ස්වාධීන පන්ති සංවිධාන ලෙස ශක්තිමත් කළේ නැත.
ප්‍රතිඵලය:
ආණ්ඩුව ගොවිපළ විකුණන විට පාරට බසින ගොවි ව්‍යාපාරයක් නැත.* මාධ්‍ය, විශ්වවිද්‍යාල, NGO සියල්ල IMF-ලෝක බැංකු “ප්‍රතිසංස්කරණ හොඳයි” යන ආධිපත්‍ය දෘෂ්ටිය පතුරුවයි. ජවිපෙටද ඒ දෘෂ්ටියට එරෙහිව ජනතාව බලමුලු ගැන්වීමට මතවාදී මෙවලම් නැත.
නිගමනය: පීලි පැනීම නොව පීල්ලම ධනේශ්වර වීම*
ජවිපෙ ආණ්ඩුව “පීලි පැන්නේ” නැත. *එය නැග්ගේම ධනේශ්වර දුම්රිය පීල්ලටය.
1. විප්ලවයක් නැතිව රාජ්‍ය යන්ත්‍රය අතට ගැනීම,
2. IMF ණය උගුල තුළ සිටීම,
3. පාර්ලිමේන්තු මාවතේ මැද පන්ති සම්මුතිය,
4. නිලධාරිවාදී නව ධනපති තලයක් බිහිවීම,
5. ස්වාධීන කම්කරු-ගොවි ව්‍යාපාරයක් නොමැතිකම
යන ව්‍යුහාත්මක හේතු පහ නිසා “වමේ ආණ්ඩුවක්” විසින්ම “දකුණේ වැඩ” කිරීම ඓතිහාසිකව නොවැළැක්විය හැකි විය.
මාක්ස්වාදී විසඳුම:
පුද්ගලයන්ට බැන වැදීමෙන් පලක් නැත. අවශ්‍ය වන්නේ:
1. *නිෂ්පාදන මාධ්‍ය සමාජ සන්තක කිරීම* – බදු දීම නොව, කම්කරු-ගොවි පාලනය යටතේ ගොවිපළ, වී මණ්ඩලය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව කළමනාකරණය.
2. *ණය වහල්භාවයෙන් මිදීම* – IMF වෙනුවට දකුණු-දකුණු සහයෝගිතාව, ණය විගණනය, නිෂ්පාදන ආර්ථිකය.
3. *ද්විත්ව බලය* – පාර්ලිමේන්තුවට අමතරව කම්කරු-ගොවි සභා, යාය සභා බලය.
එසේ නොවුණහොත් ඊළඟ “මාලිමාව” ද පීලි පනිනවා නොව, පීල්ල දිගේම ගොස් ධනේශ්වර නැවතුමටම නවතිනු ඇත. එය දේශද්‍රෝහීත්වයක් නොව, මාක්ස්වාදය අනුව *පන්ති බලවේගවල වෛෂයික ක්‍රියාකාරිත්වයයි.*
(සටහන | ආචාර්ය කීර්ති කුමාර මද්දුමගේ)
කෘෂි අරගල ව්‍යපාරය
2025/04/26
උපුටා ගැනීම - Kumara Maddumage ෆේස්බුක් පිටුවෙන්...
