වත්මන් ආර්ථික යථාර්ථයන් හමුවේ සිය ස්ථාවරයන් ලිහිල් කිරීමට සිදුව ඇති බව දේශපාලන හා ආර්ථික ක්ෂේත්‍රයන්හි කතාබහට ලක්ව තිබේ.
ජාතික ගුවන් සේවය වන ශ්‍රීලංකන් එයාර්ලයින්ස් (SriLankan Airlines) සම්බන්ධයෙන් රජය මුහුණ දී ඇති අර්බුදය මීට ආසන්නතම උදාහරණයයි.
දිගින් දිගටම සිදුවන මෙහෙයුම් පාඩු, දරාගත නොහැකි ණය බර සහ ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදලේ (IMF) දැඩි කොන්දේසි හමුවේ, ශ්‍රීලංකන් ගුවන් සේවය සම්පූර්ණයෙන්ම රාජ්‍ය අරමුදල් මත නඩත්තු කිරීම තවදුරටත් ප්‍රායෝගික නොවන මට්ටමට පත්ව ඇත.
2026 මාර්තු මාසයේදී රජය මැදිහත් වී ගුවන් සේවයේ ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 175ක ජාත්‍යන්තර බැඳුම්කර ණයෙන් 16%ක කපා හැරීමක් (Haircut) සහිතව සාර්ථකව ප්‍රතිව්‍යුහගත කළද, ආයතනයේ පැවැත්ම සඳහා ඉදිරියටත් විශාල ප්‍රාග්ධන මුදලක් අවශ්‍යව පවතී.
රට තවමත් ණය බරින් සම්පූර්ණයෙන් මිදී නොමැති පසුබිමක, පාඩු ලබන ආයතන වෙනුවෙන් මහජන මුදල් වැය කිරීම IMF වැඩපිළිවෙළට මෙන්ම රජයේ මූල්‍ය විනය පිළිබඳ පොරොන්දුවලටද සෘජුවම පටහැනි වේ. මේ හේතුවෙන්, සෘජු පෞද්ගලීකරණයකින් තොරව ගුවන් සේවය බේරාගැනීම සඳහා රජය දැන් "උපායමාර්ගික රාජ්‍ය-පෞද්ගලික හවුල්කාරිත්ව" (Strategic PPP) ආකෘතියක් වෙත අවධානය යොමු කරමින් සිටින බව වාර්තා වේ.
මෙම ක්‍රමවේදය යටතේ, ගුවන් තොටුපළේ පවතින සේවා අවස්ථා (Airport Slots) සහ සන්නාමයේ (Branding) හිමිකාරිත්වය රජය සතුව තබා ගනිමින්, දේශීය හෝ විදේශීය ආයෝජකයින් හරහා නව ප්‍රාග්ධනය සහ කළමනාකාරීත්ව විශේෂඥතාව ලබා ගැනීමට අපේක්ෂා කෙරේ.
කෙසේ වෙතත්, දේශපාලනික වශයෙන් සංවේදී සහ දැවැන්ත වගකීම් සහිත මෙවැනි ආයතනයකට ආයෝජකයින් ආකර්ෂණය කර ගැනීම රජය හමුවේ ඇති ප්‍රධානතම අභියෝගයයි. මැතිවරණ පොරොන්දු කෙසේ වෙතත්, රටේ දිගුකාලීන ආර්ථික ස්ථාවරත්වය උදෙසා මෙවැනි දැඩි තීන්දු තීරණ වෙත යොමු වීමට වත්මන් රජයට සිදුවීම වත්මන් ආර්ථික යථාර්ථය මැනවින් කියාපාන්නකි.
(විශේෂ ලියුම්කරුවකු විසිනි )
