ත්‍රස්තවිරෝධී පනත සහ රාජ්‍ය බලයේ දේශපාලනය: නව නීතිය පැරණි නීතියේ නව මුහුණුවරක්ද?
ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (Prevention of Terrorism Act — PTA) අහෝසි කර ඒ වෙනුවට නව නීතියක් හඳුන්වාදීමට වර්තමාන ආණ්ඩුව ගෙන ඇති පියවර නැවතත් මෙරට ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, මානව හිමිකම් සහ රාජ්‍ය බලය පිළිබඳ වැදගත් දේශපාලන විවාදයක් මතු කර තිබේ.
2026 සැප්තැම්බර් මාසයේ ගැසට් කරන ලද Protection of the State from Terrorism Bill (PSTB) යෝජනාව, 1979 අංක 48 දරන ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ (තාවකාලික විධිවිධාන) පනත වෙනුවට නව නීතිමය රාමුවක් හඳුන්වාදීමට අදහස් කරයි.
එහෙත් මෙහිදී මතු වන මූලික ප්‍රශ්නය වන්නේ පනතේ නම හෝ එහි අරමුණු ප්‍රකාශය වෙනස් වී තිබේද යන්න නොවේ. නව නීතිය මගින් රාජ්‍යයට ලබාදෙන බලතලවල ස්වභාවය, ඒවා ක්‍රියාත්මක කිරීමේ සීමා සහ පුරවැසි නිදහස ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ඇති සහතික මොනවාද යන්නයි.
මෙම ප්‍රශ්නය වඩාත් වැදගත් වන්නේ ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ නීති පිළිබඳ විවාදය හුදෙක් නීතිමය හෝ ආරක්ෂක කාරණයක් නොවන බැවිනි. එය රාජ්‍යය සහ පුරවැසියා අතර පවතින බල සම්බන්ධතාව පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකි. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ නාමයෙන් රාජ්‍යයට කෙතරම් දුරට පුරවැසියන්ගේ නිදහස සීමා කළ හැකිද? එම බලතල භාවිත කිරීම අධීක්ෂණය කරන්නේ කවුරුන්ද? වඩාත්ම වැදගත් කරුණ වන්නේ, අද ආරක්ෂක අවශ්‍යතා වෙනුවෙන් ලබාදෙන බලතල හෙට දේශපාලන විරුද්ධත්වය, කම්කරු අරගල හෝ සාමකාමී මහජන විරෝධතා පාලනය කිරීමට යොදාගත හැකිද යන්නයි.
පැරණි පනතේ අඛණ්ඩතාව සහ නව පනතේ අභියෝගය
1979 දී හඳුන්වා දුන් PTA, එහි නාමයෙන්ම ප්‍රකාශ වූ පරිදි තාවකාලික විධිවිධාන සහිත නීතියක් වුවද, දශක ගණනාවක් පුරා ශ්‍රී ලංකාවේ ආරක්ෂක යාන්ත්‍රණයේ ප්‍රධාන මෙවලමක් බවට පත් විය. විශේෂයෙන්ම දිගුකාලීන රඳවා තැබීම්, පුළුල් අත්අඩංගුවට ගැනීමේ බලතල සහ පාපොච්චාරණ සාක්ෂි ලෙස භාවිත කිරීම සම්බන්ධ විධිවිධාන නිසා මෙම පනත මානව හිමිකම් සංවිධානවල දැඩි විවේචනයට ලක් විය. දෙමළ ජනතාවගේ දේශපාලන අත්දැකීම් තුළ මෙන්ම පසුකාලීනව වෙනත් දේශපාලන ක්‍රියාකාරීන් සහ සිවිල් සමාජ කණ්ඩායම් සම්බන්ධයෙන් ද මෙම නීතියේ භාවිතය පිළිබඳ ගැටලු මතු වී තිබේ.
PTA අහෝසි කිරීමේ පොරොන්දුව විවිධ ආණ්ඩු විසින් විවිධ අවස්ථාවල ඉදිරිපත් කර තිබේ. 2018 දී යහපාලන ආණ්ඩුව යටතේ ඉදිරිපත් කළ Counter-Terrorism Bill යෝජනාව, 2023–2024 කාලයේ ඉදිරිපත් වූ Anti-Terrorism Bill සහ පසුව පැමිණි යෝජනා ඒ සඳහා උදාහරණ වේ. එහෙත් පැරණි නීතිය වෙනුවට නව නීතියක් හඳුන්වාදීමේ උත්සාහයන් සමඟම ආරක්ෂක ආයතනවලට පුළුල් බලතල පවත්වා ගැනීමේ අවශ්‍යතාව ද අඛණ්ඩව පෙනී යයි.
මෙය ශ්‍රී ලංකාවේ රාජ්‍ය පාලනය පිළිබඳ වැදගත් නිරීක්ෂණයකි. ආණ්ඩු මාරු වේ. දේශපාලන පක්ෂවල ප්‍රකාශ වෙනස් වේ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, මානව හිමිකම් සහ යහපාලනය පිළිබඳ පොරොන්දු ඉදිරිපත් වේ. එහෙත් රාජ්‍යයේ ආරක්ෂක බලය සංවිධානය වී ඇති ආකාරය සහ එම බලය භාවිත කිරීම පිළිබඳ මූලික ආකල්පය සැලකිය යුතු ලෙස නොවෙනස්ව පැවතිය හැකිය. එබැවින් ප්‍රශ්නය එක් ආණ්ඩුවක හොඳ හෝ නරක අභිප්‍රාය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකට පමණක් සීමා කළ නොහැකිය. එය ආණ්ඩු මාරුවලින් ඔබ්බට පවතින රාජ්‍ය බලයේ ආයතනික ස්වභාවය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකි.
නව පනතේ ස්වභාවය: නම වෙනස් වීම ප්‍රමාණවත්ද?
2026 සැප්තැම්බර් මාසයේ ගැසට් කරන ලද Protection of the State from Terrorism Bill මගින් පැරණි PTA වෙනුවට නව නීතිමය රාමුවක් හඳුන්වාදීමට යෝජනා කරයි. එහෙත් නීතියක් වෙනස් කිරීම සහ එම නීතිය යටතේ රාජ්‍ය බලය ක්‍රියාත්මක වන ආකාරය වෙනස් කිරීම යනු එකම දෙයක් නොවේ.
නව යෝජනාව තුළ ත්‍රස්තවාදයට අදාළ වැරදි, ඒවාට අනුබල දීම, සංවිධානවලට සම්බන්ධ ක්‍රියා සහ ඇතැම් ප්‍රකාශන සම්බන්ධ වැරදි පිළිබඳ විධිවිධාන අඩංගු වේ. එසේම අත්අඩංගුවට ගැනීම, රඳවා තැබීම සහ ඇතැම් අවස්ථාවල සංවිධාන තහනම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් රාජ්‍ය ආයතනවලට බලතල ලබාදීම ද මෙහි වැදගත් අංගයකි. ඒවා අතර ඇතැම් බලතල පොලිසියට පමණක් සීමා නොවී සන්නද්ධ හමුදා සාමාජිකයන් ද සම්බන්ධ කරගන්නා අවස්ථා පිළිබඳව අවධානය යොමු කළ යුතුය.
මෙහිදී තීරණාත්මක වන්නේ එම බලතල පවතිනවාද යන්න පමණක් නොවේ. ඒවා භාවිත කළ හැක්කේ කුමන නිශ්චිත කොන්දේසි යටතේද, අත්අඩංගුවට ගැනීමෙන් පසු පුද්ගලයෙකුගේ නිදහස අහිමි කිරීම පිළිබඳ අවසන් පාලනය ඇත්තේ කා අතේද, අධිකරණයට මැදිහත් විය හැක්කේ කුමන අවස්ථාවලදීද සහ නීතිය අනිසි ලෙස භාවිත කළහොත් ලබාගත හැකි ප්‍රතිකර්ම මොනවාද යන්නයි.
ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳ අර්ථ දැක්වීම පුළුල් නම්, ප්‍රචණ්ඩත්වයට සම්බන්ධ නිශ්චිත ක්‍රියා සහ සාමකාමී දේශපාලන ක්‍රියාකාරකම් අතර සීමාව අපැහැදිලි විය හැකිය. ප්‍රකාශනය, සංවිධානය වීම හෝ රැස්වීම සම්බන්ධ ක්‍රියාකාරකම් ත්‍රස්තවාදයට අදාළ වැරදි ලෙස අර්ථකථනය කිරීමට ඉඩ තිබේ නම්, නීතියේ බලපෑම ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ සීමාවෙන් ඔබ්බට පැතිර යා හැකිය.
මෙයින් අදහස් වන්නේ නව පනත යටතේ සෑම අවස්ථාවකදීම අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය වන බව නොවේ. එහෙත් නීතියක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ගුණාත්මකභාවය තීරණය වන්නේ එහි ප්‍රකාශිත අරමුණෙන් පමණක් නොව, එහි බලතල කෙතරම් පැහැදිලිව සීමා කර තිබේද සහ ඒවා අත්තනෝමතික ලෙස භාවිත කිරීම වැළැක්වීමට කෙතරම් ශක්තිමත් ආරක්ෂණ තිබේද යන්න මතය.
විපක්ෂයේ දේශපාලනය සහ ආණ්ඩුවේ දේශපාලනය
වර්තමාන ආණ්ඩුවේ ත්‍රස්තවිරෝධී නීති ප්‍රතිපත්තිය විග්‍රහ කිරීමේදී ජාතික ජන බලවේගයේ දේශපාලන පොරොන්දු සහ ආණ්ඩුකරණයේදී අනුගමනය කරන ප්‍රතිපත්ති අතර සම්බන්ධය විමසා බැලීම අවශ්‍ය වේ. විපක්ෂයේ සිටියදී රාජ්‍ය මර්දනයට එරෙහිව පෙනී සිටීමත්, ආණ්ඩු බලය ලබාගත් පසු රාජ්‍යයේ ආරක්ෂක යාන්ත්‍රණය පාලනය කිරීමත් එකිනෙකට වෙනස් දේශපාලන අත්දැකීම් දෙකකි.
විපක්ෂයකට රාජ්‍ය බලයේ අත්තනෝමතික ස්වභාවය විවේචනය කිරීමේ දේශපාලන අවශ්‍යතාවක් තිබිය හැකිය. එහෙත් ආණ්ඩුවකට ජාතික ආරක්ෂාව, නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීම, පාලන ස්ථාවරත්වය සහ විවිධ ආරක්ෂක අභියෝග කළමනාකරණය කිරීමේ වගකීම පැවරේ. මෙම වගකීම් සැබෑ ඒවා වුවද, ඒවා ඉටු කිරීම සඳහා අවශ්‍ය බලතලවල සීමා පිළිබඳ ප්‍රශ්නය අහෝසි නොවේ.
මෙහිදී දේශපාලන ව්‍යාපාරයක් තමන් විවේචනය කළ රාජ්‍ය යන්ත්‍රණයම පවත්වා ගැනීමට පෙළඹෙන්නේ ඇයි ද යන්න විමසා බැලිය යුතුය. මෙය දේශපාලන නායකයන්ගේ පුද්ගලික අභිප්‍රාය පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් පමණක් නොවේ. රාජ්‍යයේ ආයතනික අඛණ්ඩතාව, ආරක්ෂක ආයතනවල බලය සහ ආණ්ඩුකරණය පිළිබඳ පවතින දේශපාලන තර්කනය ද මෙයට සම්බන්ධ වේ.
වර්තමාන ආණ්ඩුව නව පනත අනාගතයේදී විරුද්ධ දේශපාලන බලවේග මර්දනය කිරීමේ අරමුණින් ගෙන එන බවට නිශ්චිත සාක්ෂි නොමැතිව නිගමනය කිරීම සාධාරණ නොවේ. එහෙත් එවැනි අභිප්‍රායක් නොමැති වුවද, නීතිය මගින් ලබාදෙන බලතල අනාගත ආණ්ඩුවකට වෙනත් ආකාරයකින් භාවිත කළ හැකිය. එබැවින් නීතියක ගුණාත්මකභාවය තීරණය කිරීමේදී වර්තමාන ආණ්ඩුව කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය මත පමණක් රඳා සිටිය නොහැකිය.
ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍යයක නීතියක් සකස් කළ යුත්තේ එය ක්‍රියාත්මක කරන පාලකයන් සැමවිටම යහපත් අභිප්‍රායෙන් කටයුතු කරනු ඇතැයි උපකල්පනය කරමින් නොවේ. බලය අනිසි ලෙස භාවිත කිරීමට ඉඩ ඇති අවස්ථාවලදී පවා පුරවැසියන්ගේ අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා වන ආකාරයටය.
රාජ්‍යය ආරක්ෂා කිරීම සහ ආණ්ඩුව ආරක්ෂා කිරීම අතර වෙනස
මෙම විවාදයේ ගැඹුරුම දේශපාලන ප්‍රශ්නය වන්නේ ආරක්ෂාව පිළිබඳ රාජ්‍යයේ නිර්වචනයයි. ත්‍රස්ත ප්‍රහාර වැළැක්වීම, ජීවිත ආරක්ෂා කිරීම සහ සංවිධානාත්මක ප්‍රචණ්ඩත්වය පාලනය කිරීම රාජ්‍යයක නීත්‍යනුකූල වගකීම් වේ. එහෙත් රාජ්‍ය ආරක්ෂාව යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කුමක්ද යන්න පැහැදිලිව නිර්වචනය නොකළහොත්, ආණ්ඩුවක දේශපාලන ස්ථාවරත්වය සහ රාජ්‍යයේ ආරක්ෂාව එකම දෙයක් ලෙස සලකනු ලැබීමේ අවදානමක් පවතී.
ත්‍රස්ත ප්‍රහාරයක් වැළැක්වීම සහ ආණ්ඩුවකට එරෙහිව වැඩ වර්ජනයක්, ශිෂ්‍ය විරෝධතාවක් හෝ සාමකාමී මහජන රැස්වීමක් සංවිධානය කිරීම එකම ආකාරයේ ආරක්ෂක තර්ජන නොවේ. එහෙත් ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳ අර්ථ දැක්වීම පුළුල් නම් හෝ එය ක්‍රියාත්මක කිරීමේදී දේශපාලන අභිමතයට අධික ඉඩක් තිබේ නම්, මෙම වෙනස නීතිය තුළින්ම දුර්වල විය හැකිය.
එබැවින් නව පනතේ අවශ්‍යතාව තීරණය කළ යුත්තේ එය ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීම සඳහා අවශ්‍යද යන්න පමණක් විමසීමෙන් නොවේ. සාමාන්‍ය අපරාධ නීතිය යටතේ ප්‍රමාණවත් ලෙස විමර්ශනය කළ නොහැකි නිශ්චිත තර්ජන මොනවාද, ඒවාට ප්‍රතිචාර දැක්වීමට අමතර බලතල අවශ්‍ය වන්නේ ඇයි, එම බලතල අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට පමණක් සීමා කර තිබේද සහ ඒවා ස්වාධීන අධිකරණ අධීක්ෂණයට යටත්ද යන්න පැහැදිලි කළ යුතුය.
ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ නීතියක් තිබීම පමණක් ආරක්ෂාව තහවුරු නොකරයි. නීතියේ නීත්‍යනුකූලභාවය, ක්‍රියාත්මක කිරීමේ වගවීම සහ ජනතාවගේ විශ්වාසය ද ආරක්ෂාව සඳහා වැදගත් වේ. අධික බලතල සහිත නීතියක් කෙටි කාලීනව ආණ්ඩුවකට පාලන පහසුවක් ලබාදිය හැකි වුවද, එය දිගුකාලීනව රාජ්‍යය සහ පුරවැසියා අතර විශ්වාසය දුර්වල කළ හැකිය.
නව කෙටුම්පත පිළිබඳ විනිවිදභාවයේ ප්‍රශ්නය
නව පනත පිළිබඳ විවාදයේදී කෙටුම්පත සකස් කළ ක්‍රියාවලිය ද අවධානයට ලක්විය යුතුය. විශේෂඥ කමිටුවක් මගින් සකස් කරන ලද කෙටුම්පත සහ පසුව ගැසට් කරන ලද අනුවාදය අතර වැදගත් වෙනස්කම් ඇති බවට නීති ක්ෂේත්‍රයේ විවේචන ඉදිරිපත් වී තිබේ. අත්අඩංගුවට ගත් පුද්ගලයන් රක්ෂිත බන්ධනාගාරගත කිරීම, ඇප ලබාගැනීම, රඳවා තැබීම අධීක්ෂණය කිරීම සහ සංවිධාන තහනම් කිරීම සම්බන්ධ බලතල පිළිබඳ වෙනස්කම් එහිදී සාකච්ඡාවට ලක්ව ඇත.
මෙම විවේචනවල සෑම කරුණක්ම නිල වශයෙන් තහවුරු වූ අවසන් නීතිමය නිගමනයක් ලෙස සැලකිය යුතු නැත. එහෙත් ඒවා ආණ්ඩුවෙන් පැහැදිලි පිළිතුරු ඉල්ලා සිටින වැදගත් කරුණු වේ. කෙටුම්පතේ වෙනස්කම් සිදු කළේ කවුරුන්ද, ඒවාට හේතු වූ කරුණු මොනවාද සහ අවසාන අනුවාදය සකස් කිරීමේදී මානව හිමිකම් සහ අධිකරණ අධීක්ෂණය පිළිබඳ යෝජනා සැලකිල්ලට ගත්තේ කෙසේද යන්න මහජනතාවට පැහැදිලි කළ යුතුය.
විශේෂඥ කමිටුවක් පත් කිරීමෙන් පමණක් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සහභාගිත්වය තහවුරු නොවේ. කෙටුම්පතේ අවසාන අන්තර්ගතය, සංශෝධන සිදු කළ ක්‍රියාවලිය සහ එම සංශෝධනවල හේතු පිළිබඳ විනිවිදභාවය ද අවශ්‍ය වේ. විශේෂයෙන්ම පුරවැසි නිදහසට සහ දේශපාලන අයිතිවාසිකම්වලට බලපෑම් කළ හැකි නීතියක් සම්බන්ධයෙන් මෙම වගවීම අත්‍යවශ්‍ය වේ.
ලිබරල් සහ වාමාංශික විරෝධයේ සීමාවන්
නව ත්‍රස්තවිරෝධී පනතට එරෙහි විරෝධය ලිබරල් දේශපාලන පාර්ශ්වයන්ට පමණක් සීමා නොවිය යුතුය. කම්කරු අයිතිවාසිකම්, ශිෂ්‍ය ව්‍යාපාර, මාධ්‍ය නිදහස, සුළුතර ප්‍රජාවන්ගේ අයිතිවාසිකම් සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී විරෝධතාවේ නිදහස පිළිබඳ උනන්දුවක් ඇති සියලු පාර්ශ්වවලට මෙම ප්‍රශ්නය අදාළ වේ.
එහෙත් විරෝධය පනතේ ඇතැම් වගන්ති පිළිබඳ තාක්ෂණික විවේචනයකට පමණක් සීමා වුවහොත් එහි දේශපාලන අර්ථය සීමා වේ. වඩාත් ගැඹුරු විවේචනයක් විසින් රාජ්‍ය ආරක්ෂාව සහ පුරවැසි නිදහස අතර සම්බන්ධය ආණ්ඩුව විසින් නිර්වචනය කරන ආකාරයම ප්‍රශ්න කළ යුතුය.
සෑම ආරක්ෂක නීතියකටම විරුද්ධ වීම සහ ආරක්ෂක නීති ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පාලනයකට යටත් කිරීම යනු වෙනස් ප්‍රවේශ දෙකකි. දෙවැන්න වඩාත් ශක්තිමත් කිරීමට නම්, ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ සැබෑ අවශ්‍යතාව පිළිගන්නා අතරම, අත්තනෝමතික අත්අඩංගුවට ගැනීම් වැළැක්වීම, අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය තහවුරු කිරීම, වධහිංසා සහ බලහත්කාර පාපොච්චාරණ වැළැක්වීම සහ දේශපාලන විරුද්ධත්වය අපරාධයක් බවට පත් කිරීම වැළැක්වීම සඳහා නිශ්චිත විකල්ප යෝජනා ඉදිරිපත් කළ යුතුය.
මෙහිදී විරුද්ධ පාර්ශ්වයන්ගේ වගකීම වන්නේ ආණ්ඩුවේ අභිප්‍රාය පිළිබඳ අනුමාන කිරීම පමණක් නොව, නීතියේ නිශ්චිත විධිවිධාන විශ්ලේෂණය කිරීම සහ ඒවායේ අනාගත ප්‍රතිවිපාක පැහැදිලි කිරීමයි. එමෙන්ම ආණ්ඩුවේ වගකීම වන්නේ විවේචන දේශපාලන විරෝධයක් ලෙස බැහැර කිරීම නොව, නීතියේ අවශ්‍යතාව සහ එහි බලතල පිළිබඳ ප්‍රමාණවත් සාක්ෂි සහිත සාධාරණීකරණයක් ඉදිරිපත් කිරීමයි.
පනතෙන් ඔබ්බට රාජ්‍ය බලය ප්‍රශ්න කිරීම
ශ්‍රී ලංකාවේ ත්‍රස්තවිරෝධී නීති පිළිබඳ ඉතිහාසය පෙන්වා දෙන්නේ තාවකාලික අවශ්‍යතාවක් ලෙස හඳුන්වා දෙන නීති දශක ගණනාවක් පුරා රාජ්‍යයේ ස්ථිර පාලන උපකරණ බවට පත්විය හැකි බවයි. 1979 PTA එයට ප්‍රබල උදාහරණයකි. වර්තමාන ආණ්ඩුවේ නව යෝජනාව විමසා බැලිය යුත්තේ මෙම ඉතිහාසය තුළය.
නව පනත පැරණි පනතට වඩා ඇතැම් අංශවලින් යහපත් විය හැකිය. එහෙත් පැරණි නීතියට වඩා යම් තරමකින් යහපත් වීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. නව නීතියක් සාධාරණීකරණය කළ යුත්තේ එය සාමාන්‍ය අපරාධ නීතියට වඩා අමතර බලතල ලබාදීම සැබවින්ම අවශ්‍යද, එම බලතල අවශ්‍ය ප්‍රමාණයට පමණක් සීමා කර තිබේද, ඒවා අධිකරණයේ ස්වාධීන අධීක්ෂණයට යටත්ද සහ අයිතිවාසිකම් උල්ලංඝනය වන අවස්ථාවකදී පුරවැසියාට ඵලදායී ප්‍රතිකර්ම ලබාගත හැකිද යන්න මතය.
වර්තමාන ආණ්ඩුවේ දේශපාලන විශ්වසනීයත්වය තීරණය වන්නේ මැතිවරණ පොරොන්දු සහ ප්‍රකාශ මත පමණක් නොවේ. තමන්ට බලය ලැබුණු පසු එම බලය සීමා කිරීමට ඇති කැමැත්ත මතද එය තීරණය වේ. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය යනු ජනතා කැමැත්ත මත ආණ්ඩුවක් බලයට පත්වීම පමණක් නොවේ. එම ආණ්ඩුවේ බලය නීතියෙන් සීමා කිරීම, විරුද්ධත්වයට ඉඩ සැලසීම සහ පුරවැසි අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීම ද එහි අත්‍යවශ්‍ය අංග වේ.
අවසානයේදී තීරණාත්මක ප්‍රශ්නය වන්නේ ආණ්ඩුව ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමට අවංකව කැපවී සිටීද යන්න පමණක් නොවේ. එම අරමුණ ඉටු කිරීම සඳහා ජනතාවගේ නිදහස සීමා කිරීමට ලබාගන්නා බලතල කෙතරම් දුරට සාධාරණීකරණය කළ හැකිද යන්නයි. ත්‍රස්තවාදය වැළැක්වීම සඳහා නීතියක් අවශ්‍ය විය හැකිය. එහෙත් එම නීතිය ආණ්ඩුවේ දේශපාලන පහසුව සඳහා භාවිත කළ නොහැකි බව තහවුරු කිරීම ද එතරම්ම වැදගත්ය.
(සටහන | ආචාර්ය අතුලසිරි සමරකෝන්)
Digital creator
Lecturer at Open University of Sri Lanka
Former Teaching assistant at University of Colombo
smasa@ou.ac.lk
(උපුටා ගැනීම - Athulasiri Samarakoon ගේ ෆේස්බුක් පිටුවෙන්..)
