සමාජ මාධ්‍යවල සේම ජාත්‍යන්තර මාධ්‍යවල ද මේ දිනවල නිතර කතා බහට ලක්ව ඇති ප්‍රවෘත්තියක් වන්නේ ප්‍රංශයේ මතුව ඇති කලබලකාරී තත්ත්වයයි. ප්‍රංශයේ උසස් පාසල් හා විශ්වවිද්‍යාල පරිශ්‍රයන් ආශ්‍රිතව මෑතකදී මතු වූ ශිෂ්‍ය විරෝධතා අද වන විට හුදෙක් අධ්‍යාපන ක්ෂේත්‍රයේ අයවැය කප්පාදුවලට එරෙහි විරෝධයක් ලෙස පමණක් විග්‍රහ කළ නොහැකි තත්ත්වයකට පත්ව තිබේ.
පන්ති කාමරවල අධික තදබදය, ගුරු හිඟය, අධ්‍යාපන පහසුකම් අවම වීම සහ රාජ්‍ය අධ්‍යාපන පද්ධතිය මත පවතින ආර්ථික පීඩනය වැනි ගැටලු මුල් කරගෙන වීදි බට තරුණ පිරිස්, කෙටි කාලයක් ඇතුළත ප්‍රංශ සමාජයේ වඩාත් පුළුල් නොසන්සුන්තාවක හඬ බවට පත්ව සිටී.
යුරෝපය පුරා පැතිරෙන ගැඹුරු පරිවර්තනය
එම නොසන්සුන්තාව ප්‍රංශයට පමණක් සීමා වූවක් ද නොවේ. එහි පිටුපසින් දිස්වන්නේ සමස්ත යුරෝපය පුරා දශක ගණනාවක් තිස්සේ වර්ධනය වෙමින් පැවැති ආර්ථික, සමාජීය, සංස්කෘතික සහ දේශපාලනික ගැටලුවල සංකීර්ණ එකතුවකි.
ඒ නිසාම අද ඇතිවන සිසු විරෝධතා, මහජන උද්ඝෝෂණ සහ දේශපාලන පෙරළි තනි සිදුවීම් ලෙස නොව, යුරෝපීය සමාජයේ ගැඹුරු පරිවර්තනයක පෙරනිමිති ලෙස දැකිය හැකිය.
මෙහි මූලික සාධක අතරින් එකක් වන්නේ සංක්‍රමණය පිළිබඳ ගැටලුවයි. ප්‍රංශයේ සිට ජර්මනිය, ඉතාලිය, ස්වීඩනය, නෙදර්ලන්තය සහ එක්සත් රාජධානිය දක්වා රටවල් ගණනාවකම සංක්‍රමණ ප්‍රතිපත්තිය ප්‍රධාන දේශපාලන මාතෘකාවක් බවට පත්ව තිබේ.
ලිබරල් ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, මානව අයිතිවාසිකම්, සරණාගත ආරක්ෂාව සහ බහුසංස්කෘතික සමාජයක් පිළිබඳ සංකල්ප දීර්ඝ කාලයක් පුරා යුරෝපයේ දේශපාලන චින්තනයට බලපෑවේය. යුද්ධ, දේශපාලන පීඩනය සහ ආර්ථික අර්බුද හමුවේ තම රටවලින් පලා එන ජනතාවට ආරක්ෂාව ලබාදීම යුරෝපීය රාජ්‍යයන්ගේ මානුෂීය වගකීමක් ලෙසද සලකනු ලැබීය.
දරාගත හැකි සංක්‍රමණ මට්ටම කුමක්ද?
එහෙත් විශාල සංක්‍රමණික ජනගහනයක් අඛණ්ඩව පැමිණීමත් සමඟ එම ප්‍රතිපත්තිවල ප්‍රායෝගික ප්‍රතිවිපාක පිළිබඳ දැඩි සංවාදයක් ගොඩනැගී තිබේ.
නිවාස, සෞඛ්‍ය, අධ්‍යාපනය, රැකියා, සමාජ සුබසාධනය සහ දේශසීමා ආරක්ෂාව යන ක්ෂේත්‍රවල ඇතිවන අමතර පීඩනය හේතුවෙන් තම රාජ්‍ය පද්ධතිවලට දරාගත හැකි සංක්‍රමණ මට්ටම කුමක්ද යන්න පිළිබඳව යුරෝපීය ජනතාව විමසීමට පටන් ගෙන ඇත.
විශේෂයෙන් එක්සත් රාජධානියට ඉංග්‍රීසි ඕඩය හරහා කුඩා යාත්‍රාවලින් පැමිණෙන නීති විරෝධී සංක්‍රමණිකයන් පිළිබඳ ගැටලුව වසර ගණනාවක් තිස්සේ දේශපාලන විවාදයේ ඉදිරියෙන්ම පවතී. මුහුදෙන් වට වූ දූපත් රාජ්‍යයක් වුවද සිය දේශසීමා පාලනය සම්පූර්ණයෙන්ම තහවුරු කරගැනීමට නොහැකි වීම පිළිබඳව එරට ජනතාවගෙන් දැඩි විවේචන එල්ල වේ.
එසේම, කලක් සංක්‍රමණිකයන්ට සාපේක්ෂව විවෘත ප්‍රතිපත්ති අනුගමනය කළ ජර්මනිය සහ ස්වීඩනය වැනි රටවල් පවා දැන් දේශසීමා පාලනය, සරණාගත ක්‍රියාපටිපාටි සහ ආගමන නීති දැඩි කිරීම පිළිබඳව වැඩි අවධානයක් යොමු කරමින් සිටී.
සමාජ ඒකාබද්ධතාව සහ සංස්කෘතික අනන්‍යතාව
මෙම අර්බුදයේ වඩාත් සංවේදී පැත්ත වන්නේ සමාජ ඒකාබද්ධතාව සහ සංස්කෘතික අනන්‍යතාව පිළිබඳ ගැටලුවයි. සංක්‍රමණිකයන් අලුත් සමාජයට ඇතුළත් වීමේදී එම රටේ භාෂාව, නීතිය, සමාජ සම්මතයන් සහ පොදු වටිනාකම් පිළිගැනීම කෙතරම් දුරට සිදුවන්නේද යන්න පිළිබඳව යුරෝපය තුළ දැඩි විවාදයක් පවතී.
ඇතැම් නගර සහ ප්‍රදේශ තුළ විවිධ ජනකොටස් එකිනෙකාගෙන් සාපේක්ෂව වෙන්ව ජීවත් වන ප්‍රවණතාවය නිසා “සමාන්තර සමාජ” ඇතිවන බවටද චෝදනා එල්ල වේ. එවැනි තත්ත්වයන් අන්තවාදී දේශපාලන හෝ ආගමික කණ්ඩායම් විසින් ප්‍රයෝජනයට ගැනීමත් සමඟ ගැටලුව තවත් සංකීර්ණ වී තිබේ. කාන්තා අයිතිවාසිකම්, අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමේ නිදහස, නීතිය ඉදිරියේ සමානාත්මතාව සහ රාජ්‍යය හා ආගම වෙන්ව තබන ලෞකික රාජ්‍ය සංකල්පය යුරෝපීය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ මූලික අගයන් ලෙස සැලකේ.
ඒවාට පටහැනි අන්තවාදී හෝ දැඩි මූලධර්මවාදී අදහස් යම් කණ්ඩායම් තුළින් මතු වන විට, සංක්‍රමණය පිළිබඳ පොදු ජනතා සැකය සහ බිය වඩාත් තීව්‍ර වේ. ඒ සමඟම සියලු සංක්‍රමණිකයන් එකම කාණ්ඩයකට ඇතුළත් කළ නොහැකි බවත්, යුරෝපීය සමාජයට සාර්ථකව ඒකාබද්ධ වී සිටින මිලියන ගණනක් ජනතාවද සිටින බවත් නොසලකා හැරිය නොහැකිය.
ආර්ථික පීඩනය සහ රාජ්‍ය වියදම් පිළිබඳ විවේචන
සමාජීය හා සංස්කෘතික ගැටලු සමඟ යුරෝපයේ ආර්ථික තත්ත්වයද මෙම නොසන්සුන්තාව වර්ධනය කිරීමට දායක වී තිබේ. කොවිඩ්-19 වසංගතයෙන් පසු ආර්ථිකය යථා තත්ත්වයට පත් කිරීමේ දුෂ්කරතා, යුක්‍රේන යුද්ධය සමඟ ඉහළ ගිය බලශක්ති මිල, ආහාර මිල සහ පොදු ජීවන වියදම්, උද්ධමනය සහ නිවාස හිඟය සාමාන්‍ය පවුල්වලට දැඩි පීඩනයක් ඇති කළේය.
වැටුප් වැඩිවීම හා ජීවන වියදම් වැඩිවීම අතර ඇති පරතරය නිසා මධ්‍යම පන්තිය සහ අඩු ආදායම්ලාභී ජනතාව තුළ අනාගතය පිළිබඳ අවිනිශ්චිතතාව වැඩි වී තිබේ. මෙවැනි පසුබිමක සංක්‍රමණිකයන්ගේ නවාතැන්, සෞඛ්‍ය සේවා, ආරක්ෂාව සහ සුබසාධනය සඳහා රජයන්ට වැය කිරීමට සිදුවන මුදල් පිළිබඳව මහජන විවේචනයද වැඩිවී ඇත.
එක්සත් රාජධානියේ ජාතික සෞඛ්‍ය සේවය (National Health Service – NHS) වැනි ආයතන දැනටමත් දිගු පොරොත්තු ලැයිස්තු සහ සේවක හිඟය වැනි ගැටලුවලට මුහුණ දෙමින් සිටී. ප්‍රංශයේ පාසල් හා රාජ්‍ය අධ්‍යාපන පද්ධතියද මුදල් හිඟය, ගුරු හිඟය සහ පහසුකම් පිළිබඳ අර්බුදවලට මුහුණ දෙන බවට චෝදනා පවතී.
තමන් ගෙවන බදු මුදල්වලින් තම දරුවන්ගේ අධ්‍යාපනය, රෝහල් සහ පොදු සේවා පවා නිසි ලෙස පවත්වාගෙන යාමට නොහැකිව ඇති විට වෙනත් වියදම් සඳහා රාජ්‍ය මුදල් යොමු කිරීම පිළිබඳ අසතුටක් ජනතාව අතර ඇතිවීම ස්වාභාවිකය.
සාම්ප්‍රදායික දේශපාලනය කෙරෙහි ජනතා විශ්වාසය බිඳවැටීම
මෙම ආර්ථික හා සමාජීය පීඩනය අවසානයේ දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයටද දැඩි බලපෑමක් කර තිබේ. දිගු කලක් තිස්සේ යුරෝපය පාලනය කළ ප්‍රධාන මධ්‍යස්ථ දේශපාලන පක්ෂ සහ නායකයන් කෙරෙහි ජනතා විශ්වාසය රටවල් කිහිපයකම පහළ ගොස් ඇත.
සංක්‍රමණය, ජාතික ආරක්ෂාව සහ සංස්කෘතික අනන්‍යතාව වැනි කරුණු විවෘතව සාකච්ඡා කිරීමට පාලක පක්ෂ අකමැති වූ බවටද චෝදනා එල්ල වේ. “දේශපාලනික නිවැරදිභාවය” (Political Correctness) පිළිබඳ සංකල්පය භාවිත කරමින් ජනතාවගේ සැබෑ බිය සහ ගැටලු නොසලකා හැර ඇති බවට විවේචකයන් චෝදනා කරති.
මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ජාතිකවාදී, දැඩි දක්ෂිණාංශික සහ සංක්‍රමණ පාලනය අවධාරණය කරන පක්ෂවල ජනප්‍රියත්වය වර්ධනය වී ඇත.
ජර්මනියේ ජර්මනිය සඳහා විකල්පය (Alternative für Deutschland – AfD) වැනි පක්ෂ මෙන්ම ප්‍රංශය, ඉතාලිය, නෙදර්ලන්තය සහ ස්වීඩනය තුළද ජාතික ආරක්ෂාව, සංක්‍රමණ පාලනය සහ දේශීය සංස්කෘතිය රැකගැනීම ප්‍රමුඛ කරගත් දේශපාලන බලවේග ශක්තිමත් වී තිබේ. මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම එක් මතවාදයක ජයග්‍රහණයක් ලෙස නොව, සාම්ප්‍රදායික දේශපාලන පද්ධතිය කෙරෙහි ජනතාව දක්වන අසතුටේ ප්‍රකාශයක් ලෙසද කියවා ගත හැකිය.
අනන්‍යතාව රැකගැනීමේ සිවිල් පෙරමුණ
ඒ සමඟ යුරෝපය පුරා “අනන්‍යතාව රැකගැනීමේ ව්‍යාපාර” (Identitarian Movements), දේශීය සංස්කෘතිය, භාෂාව, ඉතිහාසය සහ සාම්ප්‍රදායික පවුල් සංකල්පය ආරක්ෂා කිරීමේ සංවිධාන මෙන්ම අන්තවාදයට එරෙහි සිවිල් කණ්ඩායම්ද සක්‍රීය වෙමින් පවතී.
සංක්‍රමණ නීති දැඩි කිරීම, නීති විරෝධීව රැඳී සිටින පුද්ගලයන් පිටුවහල් කිරීම, අපරාධවලට සම්බන්ධ විදේශිකයන්ට එරෙහිව දැඩි නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග ගැනීම සහ ජාතික දේශසීමා පාලනය ශක්තිමත් කිරීම සඳහා මහජන බලපෑම වැඩිවී ඇත. ඇතැම් රටවල රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති පවා එම මහජන පීඩනයට අනුව වෙනස් වෙමින් තිබේ. එහෙත් යුරෝපය මුහුණ දෙන මූලික අභියෝගය සංක්‍රමණය නතර කිරීම පමණක් නොවේ. විවෘත ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, මානව අයිතිවාසිකම් සහ මානුෂීය වගකීම් ආරක්ෂා කරගනිමින් ජාතික ආරක්ෂාව, සමාජ ඒකාබද්ධතාවය සහ සංස්කෘතික අනන්‍යතාව අතර නව සමතුලිතතාවක් ගොඩනැගීම එහි සැබෑ අභියෝගයයි.
සංක්‍රමණිකයන්ට නීතියට ගරු කිරීමට සහ තමන් ජීවත්වන රටේ භාෂාව හා පොදු අගයන්ට අනුගත වීමට අවශ්‍ය වන අතර, රජයන්ටද ජනතාවගේ සාධාරණ සැක සහ බිය නොසලකා හැරිය නොහැකිය.
යුරෝපය හමුවේ ඇති තීරණාත්මක සන්ධිස්ථානය
ප්‍රංශයේ ශිෂ්‍ය විරෝධතාවල සිට යුරෝපය පුරා පැතිර යන පුළුල් දේශපාලන සහ සමාජීය සංවාදය පෙන්වා දෙන්නේ මහද්වීපය තීරණාත්මක සන්ධිස්ථානයකට පැමිණ ඇති බවයි. ඔවුන් සංක්‍රමණිකයන්ගෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ “අපට අපේ පාඩුවේ ඉන්න දෙන්න” යන්නය.
ආර්ථික පසුබෑම, ජීවන වියදම් අර්බුදය, සංක්‍රමණය, සංස්කෘතික ගැටුම් සහ සාම්ප්‍රදායික දේශපාලනය කෙරෙහි ඇති අවිශ්වාසය එකිනෙකට බැඳී යුරෝපීය ජනමතය වෙනස් කරමින් තිබේ.
තම රටවල නීතියේ ආධිපත්‍යය, ආරක්ෂාව, සමාජ ස්ථාවරත්වය සහ සංස්කෘතික අනන්‍යතාව රැකගැනීමට වැඩි අවධානයක් යොමු කළ යුතු බවට හඬ නගන යුරෝපීය ජනතාවගේ සංඛ්‍යාවද වර්ධනය වෙමින් පවතී.
ඒ නිසා අද පෙනෙන්නේ හුදෙක් තාවකාලික විරෝධතා රැල්ලක් නොව, යුරෝපය තම අනාගතය, තම දේශසීමා, තම වටිනාකම් සහ තම ජාතික අනන්‍යතාවය නැවත අර්ථකථනය කිරීමට ගන්නා උත්සාහයකි. එම සමාජීය හා දේශපාලනික පරිවර්තනය ඉදිරි දශක කිහිපය තුළ යුරෝපයේ පමණක් නොව, සමස්ත ලෝක දේශපාලනයේ දිශානතියටද සැලකිය යුතු බලපෑමක් ඇති කළ හැකි ප්‍රවණතාවක් බව පැහැදිලිය.
උපුටා ගැනීම -vinivida.lk
