එය දෙසැම්බරය විය.
මම පුවරුවේ ඉංග්‍රීසි වාක්‍යයක් ලිව්වා.
“ඔව් ළමයි,
එහි කියවෙන්නේ,
'මම ඉතා ධනවත් නම් මගේ මවට මම...............මිලදී ගනිමි යනුවෙනි.
ඔබේ පරිකල්පනය භාවිතා කර වාක්‍යයේ හිස් තැන පුරවන්න.
සෑම කෙනෙකුම නිහඬව තේරුම් ගත යුතුව තිබුණි,
මා දුන් කුඩා කඩදාසිවල ඔවුන් ලිවීය.
විනාඩි පහකට පසු මම පන්තිය පුරා ඇවිද කඩදාසි එකතු කළෙමි.
ඒ වගේම මම එකින් එක කියෙව්වා.
මාලදිවයිනේ දූපතට ටිකට් පතක්,
මියාමි හි පිහිටි අභ්‍යවකාශ නැව, ෆෙරාරියක්,
ලොකු ගෙයක්
මම කියවමින් සිටියෙමි, පන්තිය සිනාසෙමින් සිටී
මම අන්තිම පත්තරය මටම කියෙව්වා.
"මම පොහොසත් නම්, මම මගේ මවට මල් මිලදී ගන්නෙමි."
වාක්‍යයේ හිමිකරු, එම වසරේ පන්තියට ආ දුර්වලව නවකයාය.
ඔහු හිතුවක්කාර ළමයෙක් විය.
"අපි අතර ඉතා හැඟීම්බර මිතුරෙක් සිටිනවා!"
“ජෝන්, නැගිටින්න.
ඔබ ලියූ දේ ඔබේ මිතුරන්ට පැවසිය හැකිද? "
"මම මල් මිලදී ගන්නවා"
පන්ති කාමරයේ කුඩා සිනහවක් නැගුනි.
මම හිතන්නේ ඔබ ඉතා පොහොසත් කෙනෙක්,
මම කිව්වේ ඔබේ පරිකල්පනය භාවිතා කරන්න කියල
ඔබට වැදගත් හේතුවක් තිබිය යුතුයි, ”මම කීවෙමි.
ඔහු මඳ වේලාවක් නිහඬව බලා සිටි අතර පසුව නැගිට මෙසේ පැවසීය.
"මට වෙන දෙයක් හිතන්න බෑ ගුරුතුමනි," ඔහු මෘදු ලෙස පැවසීය.
මුහුණ මොනාලිසා සමානය,
සිනහවීම සහ හැඩීම අතර අමුතු ප්‍රකාශනයක් දක්නට ලැබුණි.
"පුතේ, ඔයා මට විහිළු කරනවද?" මම දැඩි ලෙස කීවෙමි.
"ඔබේ මතකයට එන යමක් සඳහා අපි සටහන් ලබා දිය යුතුද?"
ඔහු කිසි විටෙකත් පිළිතුරු දුන්නේ නැත.
මම කඩදාසිය ආපසු දුන්නා.
පන්තිය; ඝංඨාර නාදය සමඟ,
මී මැසි රංචුවක් මෙන් ඉවත්විය.
පිටත සිහින් වැස්සක් ඇද හැලෙමින් තිබුණි.
පසුදා උදෑසන මම පාසලට පැමිණි විට,
ජෝන්ගේ පියා ලොබියේ මා එනතුරු බලා සිටින අයුරු මම දුටුවෙමි.
මේසය මත, මම පෙර දින පන්තියේදී දුන්,
පොඩිකර දැමූ කඩදාසි කැබැල්ලක් විය.
අපි ටික වේලාවක් වාඩි වී කතා කළෙමු.
කෙටි සංවාදයකින් පසු ඔහු පිටව ගියේය.
අමාරුවෙන් මම කණ්ඩායම් කාමරය දෙසට ගියෙමි.
මගේ හිස කැරකෙමින් තිබුණි.
හිරිහැරයක් වැනි අමුතු දෙයක්,
එය මගේ ප්‍රාචීරයේ සිට උගුර දක්වා ඉහළට ගියා,
එය පුපුරා යාමට සූදානම් විය.
කඩදාසි වල ඇති කුඩා ඉඩ මල් වලින් පුරවා ගත් ජෝන්
ජීවිතයේ ලොකුම හිස්තැන
එය මල් වලින් පුරවන්නට උත්සාහ කරන බව මට වැටහුණි.
මාස තුනකට පෙර රිය අනතුරකින් ඔහුගේ මව අහිමිව ගොස් ය.
එතැන් සිට,
ඔහුගේ පියා සමඟ,
සෑම සිකුරාදාවකම නොවරදවාම,
ඇගේ මවගේ සොහොන වෙත ගොස් සුසාන භූමියේ මල් තැබීය.
ඔහු එදාරෑ කොට්ටය තුළ තම මුහුණ වළලාගෙන උදෑසන වන තුරු විලාප තබා තිබුනි.
ඔබට විශ්ව විද්‍යාල ඩිප්ලෝමාවක් ඇති ගුරුවරයෙකු විය නොහැක ...
මම ඒ සියල්ල ඉගෙන ගත්තේ මගේ ජීවිතයේ සිසිල්ම දෙසැම්බරයේ උදෑසන ...
ඉගැන්වීම, ඔබ උදේ ගොස් දවල්ට එන තැන,
සෙනසුරාදා, ඉරිදා, අධ්‍යයන වාරය
තවද එය ගිම්හානයේදී ඔබ නිවාඩුවක් ගත කරන රැකියාවක් නොවේ.
ඉගැන්වීම මවක් වීමයි.
එය පියෙකු වීමයි.
සහෝදරයෙකු වීමට.
කෙටියෙන් කිවහොත් මනුෂ්‍යයෙකු වීමට...
(ඉංග්‍රිසි ගුරුවරයෙකුගේ මතක සටහන)
Tharanga Laknath ගේ ෆේස්බුක් පිටුවෙනි
The LEADER Whatsapp Group එකට එකතුවෙන්න
