පරිවර්තනය පිළිබඳව සමාජය තුළ විවිධ මතවාද පවතී. එක් පාර්ශ්වයක් මෙයින් මානව සබඳතාවල සැබෑ ස්වභාවය විනාශ වන බව පවසන අතර, තවත් පාර්ශ්වයක් මෙය මිනිසුන් අතර පවතින ගැටුම් සමනය කිරීමට සහ කෘතිම සහකාරියන් හෝ සහකරුවන් හරහා පරිපූර්ණ ආදරයක් අත්විඳීමට මඟ පාදනු ඇතැයි විශ්වාස කරති.
මෙම සන්දර්භය පදනම් කරගනිමින්, 'IF' (Ideas Front) යූටියුබ් නාලිකාවේ පැවැති සංවාදයකදී මාධ්‍යවේදී නාරද බක්මීවැව සහ සමබිම පක්ෂයේ නායක දීප්ති කුමාර ගුණරත්න, තාක්ෂණික යුගයේ ආදරයේ පැවැත්ම, ඉලෝන් මස්ක්ගේ අදහස් සහ ධනවාදයෙන් ඔබ්බට යන මානව සබඳතා පිළිබඳව ගැඹුරු විශ්ලේෂණයක නිරත වෙති.
තාක්ෂණයේ ආගමනයත් සමඟ මානව වර්ගයා මුහුණ දෙන මනෝවිද්‍යාත්මක සහ සමාජීය විපර්යාසයන් කෙරෙහි මෙම සාකච්ඡාවේදී මූලික අවධානය යොමු වේ. ඒ අනුව, වර්තමාන සමාජය තුළ දක්නට ලැබෙන ආදරය ප්‍රධාන ආකාර තුනකට වර්ගීකරණය කර හඳුනාගත හැකිය:
1. 'රොමෑන්ටික්' හෙවත් 'ප්ලැටෝනික' ආදරය
මෙහිදී දෙදෙනෙකු එක් අයෙකු ලෙස සිතමින් සමාන ඇඳුම් පැළඳුම් සහ එකම රුචිකත්වයන් බෙදාගනිමින් ජීවත් වීම සිදු වේ. කෘතිම බුද්ධිය සහිත යුගයකදී මෙම මනඃකල්පිත ආදරය පරිපූර්ණ කිරීමට තාක්ෂණයට හැකි වන බැවින්, සැබෑ සහකරුවෙකුගේ අවශ්‍යතාවයකින් තොරව අතථ්‍ය (virtual) මට්ටමින් එය අත්විඳීමට මිනිසාට අවස්ථාව හිමි වේ. මේ හේතුවෙන් මෙම ආදර ආකාරය අනාගතයේදී අහෝසි වී යාමේ ප්‍රවණතාවක් පවතින බව පෙන්වා දෙයි.
2. 'සංකේතාත්මක' හෙවත් 'නෙගටිව්' ආදරය
ලිංගික වෙනස්කම්, මතභේද, රණ්ඩු සරුවල් සහ එකිනෙකා අතර පවතින පරතරයන් (gaps) මෙහි ප්‍රධාන ලක්ෂණ වේ. සාමාන්‍ය ජීවිතයේදී එකිනෙකාගේ රුචිකත්වයන්ට අනුව හැඩගැසීමට සිදුවීම මිනිසාට දැඩි පීඩනයක් ගෙන දෙන නමුත්, කෘතිම බුද්ධිය පදනම් කරගත් රොබෝවරුන් හරහා මෙම පරතරයන් පහසුවෙන්ම පියවා ගත හැකිය. කෘතිම බුද්ධිය මඟින් මිනිසාට අවශ්‍ය පරිදි සහකරුවාගේ අඩුපාඩු සකසා දෙන බැවින්, ධනවාදී වෙළඳපොළ ක්‍රමය තුළ මෙම තාක්ෂණික මැදිහත්වීම මානව සබඳතා වඩාත් සුමට කිරීමට භාවිත කරනු ඇත.
3. 'සැබෑ ආදරය' (Real Love)
කෘතිම බුද්ධියට කිසිලෙසකත් ස්පර්ශ කළ නොහැකි එකම ආදර වර්ගය මෙය වේ. අනෙකා තමන්ව පාවා දුන්නද, තමන් අකමැති දේ කළද, තමන්ව තේරුම් නොගත්තද, තවදුරටත් අනෙකාට ආදරය කිරීමට පුද්ගලයෙකු ගන්නා ආත්මීය තීරණයක් සහ ක්‍රියාවක් ලෙස මෙය හැඳින්විය හැකිය. කෘතිම බුද්ධියට මෙවැනි ක්‍රියාවක් ප්‍රතිනිර්මාණය කළ නොහැකි අතර, මෙම ආදරය ධනවාදී ආකෘතිය අවසන් වූ පසුද ඉතිරි වන එකම මානව ගුණය බව දීප්ති කුමාර ගුණරත්න අවධාරණය කරයි.
ඉලෝන් මස්ක් වැනි තාක්ෂණික දැවැන්තයින් මොළයට චිප්ස් බද්ධ කිරීම ('නියුරාලින්ක්') සහ මිනිස් ආත්මය ඩිජිටල්කරණය කිරීම හරහා අමරණීයභාවය (Digital Immortality) ළඟා කර ගැනීමට උත්සාහ කළද, මිනිස් ආත්මය (Subject/Soul) කිසිලෙසකත් තාක්ෂණිකව වාර්තා කරගත නොහැකිය. මන්දයත් ආත්මය යනු මිනිස් ශරීරයේ මරණය සමඟම විනාශ වී යන, තාක්ෂණයට ග්‍රහණය කරගත නොහැකි සුවිශේෂී මානුෂීය සාධකයක් වන බැවිනි. වර්තමාන වාමාංශික ව්‍යාපාර පවා ධනවාදී මනඃකල්පිතයන් (fantasies) නිර්මාණය කරන්නන් බවට පත්ව ඇති අතර, ඉලෝන් මස්ක් වැනි අය සැබෑ ආදරය කුමක්දැයි සෙවීමට උත්සාහ කළද ධනවාදී සීමාවන් තුළ ඔවුන් අසාර්ථක වේ.
ධනවාදයෙන් ඔබ්බට ගිය, ද්‍රව්‍යමය වාසි හෝ ගනුදෙනු තකා නොව මානුෂීය ගුණාංග සහ මිනිස් පැවැත්ම වඩාත් දියුණු කිරීම අරමුණු කරගත් නව යුගයක අවශ්‍යතාවය මෙහිදී යෝජනා කෙරේ.
අවසාන වශයෙන්, වර්තමානයේ ශ්‍රී ලංකාවේ දේශපාලන අධිකාරිය සහ මාධ්‍ය මෙහෙයවනු ලබන්නේ අතිශය නොදියුණු සහ මෝඩ පිරිසක් විසින් බව පෙන්වා දෙන දීප්ති කුමාර ගුණරත්න, එම බොළඳ මතවාද හා මෝඩ රංගනයන් ප්‍රතික්ෂේප කරමින්, සැබෑ ජීවිතයට සහ යථාර්ථයට පිවිසීමට (පැනීමක් සිදු කිරීමට) නම් සමාජය මෙම දාර්ශනික ප්‍රවේශයන් වටහාගත යුතු බව අවධාරණය කරයි.
