මෛත්‍රීගේ අනන්‍යතාව සහ සාමය: සමනලීගෙන් ගැඹුරු කියවීමක්

“යුද්ධය දිනා ඇත, එහෙත් සාමය තවම දිනා නැත.''
- ඇල්බට් අයින්ස්ටයින්
"The war is won, but the peace is not.”
- Albert Einstein

1945 දෙසැම්බර් 10 වැනිදා, දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසන් වී කෙටි කලකට පසු, නිව්යෝර්ක් නගරයේ පැවති නොබෙල් සංවත්සර රාත්‍රී භෝජන සංග්‍රහයේදී ඇල්බට් අයින්ස්ටයින් පැවසූ මෙම වචන අද ශ්‍රී ලංකාව දෙස බලන විට සත්‍ය ලෙස සමීපව දැනේ. 2009 දී අපේ රටේ යුද්ධය අවසන් විය. එහෙත් යුද්ධයක් අවසන් කිරීම සහ සාමයක් ගොඩනැගීම එකම දෙයක් නොවේ. තුවක්කු නිහඬ කළ හැකි නමුත්, දශක ගණනාවක් දෙපැත්තේම මිනිසුන්ගේ මතකයේ තැන්පත් වූ බිය, අවිශ්වාසය, වේදනාව සහ අනන්‍යතාව පිළිබඳ ගැටුම් එක දවසකින් අවසන් කළ නොහැක.

අද මෛත්‍රී රාමක්‍රිෂ්ණන් සම්බන්ධයෙන් ඇති වී තිබෙන සංවාදයත් අපට පෙන්වන්නේ මේ තුවාලය තවමත් සම්පූර්ණයෙන් සුව වී නැති බවයි. ඇයට තමන් දෙමළ කාන්තාවක් ලෙසත්, Eelam Tamil පසුබිමක් ඇති කාන්තාවක් ලෙසත් තම අනන්‍යතාවය හඳුනාගැනීමට අයිතිය තිබේ. 83 කළු ජූලියේ සිට යුද්ධයෙන් නිවාස අහිමි වූ, රට හැර යාමට සිදු වූ, ඥාතීන් අහිමි වූ දෙමළ පවුල්වලට ඔවුන්ගේ ඉතිහාසය සහ මතකය අමතක කරන්නැයි කිව නොහැක. ඒ අතරම, බොහෝ සිංහල පවුල්වලටත් යුද්ධය යනු LTTE ප්‍රහාර, මරණ, බිය සහ තම ආදරණීයයන් අහිමි වීමේ මතකයකි. එම වේදනාවද ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැක. එක් පාර්ශ්වයක වේදනාව පිළිගැනීම සඳහා අනෙක් පාර්ශ්වයේ වේදනාව මකා දැමිය යුතු නැත. එම වේදනාවන් එතරම්ම සැබෑය.

දෙපැත්තේම මතකය සහ වේදනාවේ සත්‍යය

දෙමළ මිනිසුන්ට ඔවුන්ගේ ඉතිහාසය මතක තබාගැනීමට අයිතිය තිබේ.

ලෝකය පුරා විසිරී සිටින ශ්‍රී ලාංකික දෙමළ ජනතාව සියලු දෙනා එකම දේශපාලන අදහසක් දරන්නේ නැත. ඔවුන් අතර සංහිඳියාව, මානව හිමිකම් සහ යුක්තිය වෙනුවෙන් කටයුතු කරන පිරිස්ද සිටිති. සිංහල හා දෙමළ ආගමික නායකයන් සහ සිවිල් සමාජ කණ්ඩායම් අතර පවා සංවාද ගොඩනැගීමට උත්සාහ කරන පිරිස් ඇත. නමුත් දෙමළ ඩයස්පෝරාවේ ඇතැම් දේශපාලන කණ්ඩායම් තවමත් ජාතිවාදී දේශපාලනය උත්කෘෂ්ටයට නගමින්, අතීතයේ දේශපාලන භාෂාවම ඉදිරියට ගෙන යමින් සිටින බවත් අප ඉදිරියේ පෙනෙන්නට පවතී. යුද්ධය අත්විඳ නොමැති දෙවන හා තුන්වන පරම්පරාවට පවා එම මතකය දේශපාලන අනන්‍යතාවක් ලෙස උරුම කර දෙන අවස්ථා තිබේ. මතකය ආරක්ෂා කිරීම වැදගත්ය. නමුත් ඉතිහාසය සම්පූර්ණයෙන් කියවා නොගෙන, එක් පාර්ශ්වයක මතකයක් පමණක් සම්පූර්ණ සත්‍යය ලෙස ඊළඟ පරම්පරාවට භාරදීමෙන් තුවාලය සුව වන්නේ නැත.

එහෙත් ජාතිවාදී සටන් පාඨ වලින් තම වේදිකාව පුරවා නොගත් නව දේශපාලන දැක්මක් සහිත සමාජීය පොලාපැනීමක් අප මීට වසර දෙකකට පෙර අත්පත් කර ගන්නා ලදී. එය ඉතිහාසයේ සදා ලියැවෙන ජනතා එකඟත්වයකි. එහෙත් තවමත් වත්මන් ජාතික ජනබලවේග ආණ්ඩුවට ඉතා සංකීර්ණ අභියෝගයක් තිබේ. එක් පැත්තකින් අතීතයේ පැවති ආණ්ඩු පිළිබඳව උතුරේ ජනතාව තුළ තිබෙන අවිශ්වාසය ජයගෙන ඔවුන් සමඟ නව විශ්වාසයක් ගොඩනැගිය යුතුය. අනෙක් පැත්තෙන් ජාතිවාදී බිය නැවත දේශපාලන අවියක් බවට පත්වීම වැළැක්විය යුතුය. පෙර කිසි කලෙක නොවූ ලෙස උතුරේ ජනතාව තුළ වත්මන් ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක පිළිබඳව සහ ආණ්ඩුව පිළිබඳව විශ්වාසයක් හා අපේක්ෂාවක් ගොඩනැගී තිබේ. එම විශ්වාසය තීරණය කරන්නේ වචන වලින් නොව, ක්‍රියාවෙන්‍ ය. මේ වන විටත් බොහෝ අභියෝග මැද ඉඩම්, අතුරුදහන් වූවන්, යුක්තිය, භාෂා අයිතිවාසිකම්, සංස්කෘතික ගෞරවය, දේශපාලන නියෝජනය, ආර්ථික අවස්ථා සහ සමාන පුරවැසිභාවය... වැනි ගැටලු වලට ප්‍රායෝගික පිළිතුරු හැකිතාක් ලබා දීමට වත්මන් ආණ්ඩුව උත්සාහා කරමින් සිටී. සාමය ජනතාවගේ ජීවිතයට පැමිණෙන්නේ ඒවාට පිළිතුරු ලැබීමත් සමඟ බව අප වටහා ගත යුතුය.

මෛත්‍රීගේ ප්‍රකාශය හා එයට ලැබුණ ප්‍රතිචාරත්, ඒ වටා ඇතිවන සංවාදයත් මගින් අපි අපෙන් ඇසිය යුතු විශාල ප්‍රශ්නයක් තිබේ. එනම්, අවුරුදු දහහතකට පසුවත් අපි තවමත් 'යුද්ධයේ භාෂාවෙන්' එකිනෙකා සමඟ කතා කරන්නේ ඇයි?

සාමය යනු එක් පාර්ශ්වයක මතකය ජයග්‍රහණය කිරීම නොවේ. එය අනෙක් පාර්ශ්වයේ මතකය මකා දැමීමද නොවේ. සාමය යනු අපගේ ඉතිහාසයේ වේදනාකාරී සියලු පැති කියවීමටත්, අපේම සමාජයේ කුල, පංති ඇතුලු නොයෙක් අසමානතා ඉදිරියේ එකිනෙකා වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමටත්, දේශපාලකයන් අපේ බිය භාවිත කරන විට එය හඳුනාගැනීමටත්, ඊළඟ පරම්පරාවට 'වෛරය' වෙනුවට 'ආදරය' භාරදීමටත් අපට හැකි වීමයි.