සංගක්කාරගේ ගුවන්තොටුපොළ සිදුවීමෙන් අප උගත යුතු පාඩම

ශ්‍රී ලංකා සමාජය තුළ ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන් යනු හුදු ක්‍රීඩකයන් පමණක් නොවේ. ඔවුහු ජාතික වීරයන්ය; ආදර්ශමත් චරිතයන්ය; සමහරවිට දෙවිවරුන් තරමටම පිදුම් ලබන්නෝය.

විශේෂයෙන්ම කුමාර සංගක්කාර වැනි ලෝක පූජිත, බුද්ධිමත්, සහ චතුර ලෙස අදහස් දක්වන ක්‍රීඩකයෙකු දෙස සමස්ත සමාජයම බැලුවේ අතිශය ගෞරවයකිනි.

එහෙත්, මෑතකදී ඔහු මුහුණ දුන් ගුවන්තොටුපොළ සිදුවීම සහ ඉන්පසු ලංකාව තුළ නිර්මාණය වූ කතිකාවතත් සමඟ සමාජ මාධ්‍ය උඩුයටිකුරු වී ඇත.

මෙම සිදුවීම හරහා ලංකාවේ තවමත් යටපත් වී නොමැති ජාතිවාදයේ නග්න ස්වරූපය සහ 'ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක්' යනු සමාජයක උත්තරීතරම හෝ පරමාදර්ශී චරිතයක් නොවන බව වටහා ගැනීමේ වැදගත්කම නැවත වරක් සමාජයට තදින්ම කියා දී තිබේ.

සිදු වූයේ කුමක්ද? (ඩබ්ලින් ගුවන්තොටුපොළ සිදුවීම)

කුමාර් සංගක්කාරගේ නිල X පණිවිඩය (X/Twitter)

මෑතකදී කුමාර සංගක්කාර සිය පවුලේ සාමාජිකයන් සමඟ අයර්ලන්තයේ ඩබ්ලින් ගුවන්තොටුපොළෙන් බ්‍රිතාන්‍ය බලා යාමට පැමිණි අවස්ථාවක, එහි සිටි රයන්එයාර් (Ryanair) ගුවන් සේවයේ ද්වාර නිලධාරීන්ගෙන් තමන්ට සහ පවුලේ අයට වෙනස්කම් සහ තර්ජනාත්මක හැසිරීම්වලට මුහුණ දීමට සිදු වූ බව ඔහු සිය X (ට්විටර්) ගිණුම හරහා හෙළි කළේය.

බටහිර ලෝකය තුළ තවමත් පවතින ව්‍යුහාත්මක ජාතිවාදය සහ "තොපේ වැනි විදේශ ගමන් බලපත්‍ර (Passports) හිමි අයට මෙවැනි දේ බලාපොරොත්තු විය යුතු" බවට එල්ල වූ වාචික අපහාසයන් ඔහු "ජාතිවාදී" ප්‍රකාශ ලෙස සෘජුවම විවේචනය කළේය.

කෙසේ වෙතත්, මෙම සිදුවීම ලංකාවේ සමාජ මාධ්‍ය තුළ ප්‍රසිද්ධ වීමත් සමඟ අපූරු තත්ත්වයක් නිර්මාණය විය. ඇතැම් පිරිස් ඔහුට පක්ෂව කතා කරන විට, තවත් පිරිසක් ඔහු මීට පෙර ලංකාවේ දේශපාලන හෝ ආර්ථික අර්බුදවලදී නිහඬව සිටි බව පවසමින්, "ඔහුට එරෙහිව ජාතිවාදී ප්‍රහාර එල්ල කිරීම සාධාරණීකරණය" කිරීමට පටන් ගත්හ.

වසර ගණනාවක් රටට කීර්තියක් ගෙන දුන් ක්‍රීඩකයෙකු වුවද, තමන්ගේ පුද්ගලික මනාපයන්ට නොගැලපෙන සැනින් එක රැයකින් ඔහුව පහත් වාර්ගික හෝ ආගමික ලේබල්වලට කොටු කිරීම ලාංකික සමාජයේ ස්වභාවයයි.

ක්‍රීඩාවේ සළුපිළිවලට සැඟවිය නොහැකි ජාතිවාදය

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩාව ඉතිහාසය පුරාම ශ්‍රී ලාංකිකයන් එකම ධජයක් යටතට ගොනු කළ සහයෝගීතාවයේ සංකේතයක් ලෙස හැඳින්වුණි. සිංහල, දෙමළ, මුස්ලිම් භේදයකින් තොරව මුළු රටම එකට එකතු වී කෑගැසුවේ ශ්‍රී ලංකා කණ්ඩායම වෙනුවෙනි.

නමුත් සංගක්කාර මුහුණ දුන් හෝ ඔහු වටා ගෙතුණු මෙම සිදුවීමේදී අප දුටුවේ කුමක්ද?

ජාත්‍යන්තරයේදී ඔහු ජාතිවාදයට ලක් වෙද්දී, අපේ රටේ මිනිසුන්ගෙන් කොටසක් තමන්ගේම රටේ ක්‍රීඩකයාට දේශීය වශයෙන් ජාතිවාදී මඩ ප්‍රහාර එල්ල කරන්නට විය. යම් සිදුවීමක් තමන්ට රුචි නොවන ආකාරයෙන් සිදු වූ සැනින්, සමාජයේ එක්තරා පිරිසක් ඉතා පහත් ලෙස ජාතිවාදී සහ ආගම්වාදී ලේබල් අලවන්නට පටන් ගනිති. ක්‍රීඩාවෙන් රට එක්සත් කරන බව කීවද, අපේ සමාජයේ සිත් පතුලේ තවමත් ජාතිවාදී කුණාටු නිද්‍රාශීලීව පවතින බවත්, සුළු උත්තේජනයකින් ඒවා මතු විය හැකි බවත් මෙමඟින් පැහැදිලි වේ.

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙක් යනු 'ලොකු චරිතයක්' නොවේ

අපේ රටේ පවතින ලොකුම දුර්වලතාවයක් නම්, යම් ක්ෂේත්‍රයක දක්ෂතාවයක් පෙන්වන පුද්ගලයෙකු සමාජයේ සෑම අංශයකටම පරමාදර්ශී කර ගැනීමයි. ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකු යනු බැට් එකෙන් සහ බෝලයෙන් දක්ෂතා දක්වන, ඒ වෙනුවෙන් ඉහළ වෘත්තීය මට්ටමේ වැටුපක් සහ ඇගයීමක් ලබන තවත් එක් වෘත්තිකයෙක් පමණි.

•හුදු වෘත්තිකයන් මිස දාර්ශනිකයන් නොවේ:

ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයෙකු පිටියේදී දක්වන දක්ෂතාවය, ඔහුගේ පෞද්ගලික ජීවිතයේ, දේශපාලනික දෘෂ්ටියේ හෝ සමාජයීය සදාචාරයේ පරිපූර්ණත්වයට සහතිකයක් නොවේ. ඔවුන්ද වැරදි, අඩුපාඩු සහ පුද්ගලික න්‍යාය පත්‍ර සහිත සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයෝය.

•ප්‍රතිරූප සහ යථාර්ථය:

මාධ්‍ය සහ වෙළඳ දැන්වීම් මඟින් මවන "සුදු පිරුවට" ප්‍රතිරූප පිටුපස සිටින්නේ තමන්ගේ වෘත්තීය ස්ථාවරත්වය සහ වාසි සොයන මිනිසුන්ය. ඔවුන් රටක් වෙනුවෙන් සෙල්ලම් කරනවා සේම, තමන්ගේ පුද්ගලික සන්නාමය වෙනුවෙන්ද පෙනී සිටිති.

•සැබෑ වීරයන් කවුද?:

රටක් හැටියට අප වීරයන් කළ යුත්තේ ක්‍රීඩකයන් හෝ නළුවන් නොව, නිහඬව රටේ ආර්ථිකය දුවන ගොවියා, කම්කරුවා, ධීවරයා, රටට බුද්ධිය දෙන ගුරුවරයා සහ ජීවිත බේරන වෛද්‍යවරයා වැනි සැබෑ සමාජ මෙහෙවරක් කරන මිනිසුන්ය.

අන්ධ භක්තියෙන් මිදීමට කාලයයි

සංගක්කාරගේ මෙම සිදුවීම අපට දෙන ලොකුම පාඩම නම්, කිසිදු මිනිසෙකුව අන්ධ ලෙස වන්දනාමාන නොකළ යුතු බවයි. ක්‍රීඩකයෙකු ක්‍රීඩා කරන තාක් ඔවුන්ගේ දක්ෂතාවයට රසිකයෙකු ලෙස ගරු කිරීම ප්‍රමාණවත්ය. ඉන් එහාට ඔවුන්ව දේශපාලන, සමාජයීය හෝ සදාචාරාත්මක නායකයන් ලෙස ඔසවා තැබීමට යාම අප අපටම කරගන්නා විනාශයකි.

එමෙන්ම, තමන් අකමැති මතයක් ප්‍රකාශ කළ සැනින් හෝ තමන් බලාපොරොත්තු වූ පටු රාමුව තුළ ක්‍රීඩකයා හැසිරුණේ නැති සැනින්, ඔහුට එරෙහිව ජාතිවාදය අවුලුවාලීම ශිෂ්ට සම්පන්න සමාජයක ලක්ෂණයක් නොවේ.

මෙම සිදුවීම ශ්‍රී ලාංකික අපට අපේම මුහුණ කන්නාඩියකින් බලාගැනීමට ලැබුණු අවස්ථාවකි. ක්‍රිකට් ක්‍රීඩකයන් යනු "ලොකු චරිත" නොවන බව වටහාගෙන, ඔවුන්ව ක්‍රීඩා පිටියට පමණක් සීමා කිරීමටත්, සමාජයක් ලෙස අප තවමත් පෙළෙන ජාතිවාදී වෛරී මානසිකත්වයෙන් මිදීමටත් අප තීරණය කළ යුතුය.

රටක් දියුණු වන්නේ ක්‍රීඩකයන් වන්දනා කිරීමෙන් නොව, පුරවැසියන් බුද්ධිමත් සහ සහජීවනයෙන් යුක්ත වන දිනයටය.

සබැඳි පුවත් 

සංගක්කාරගේ පාස්පෝට් අර්බුදය: රයන්එයාර් හෙළි කළ තිත්ත ඇත්ත