හැබැයි මව මරල පැටපු උස්සල, උන්ව දස වද දීල මෙල්ලකරගෙන, උන්ව - ගිනි කාෂ්ඪක රස්නෙත් තියෙන පාරවල්වල පෙරහැරවල ගෙනියන කොට - සර්කස් වල පෙන්නන කොට, බර අද්දවනකොට හුරේ දාන අය මොනවගේ අය ද?
මං නම් දැන් මම කන්න ආස සතාගෙ නම ‘වල් ඌරා’ කියන කෙනාට තත්ත්වයෙන් උසස්වීමක් දෙනව ‘වන ඌරා’ කියල.
අර අය ‘වන අලියෙක්’ නම් අපේ යාලුවො විතරක් කොහෙමද ‘වල් ඌරො’ වෙන්නෙ?
මේ හලෝ සත්ව අවිහිංසාව ගැන හිතනකොට වාහනේ සිටීරිං වීල්, සීට්, සපත්තු, හෑන්ඩ් බෑග්ස්, අගමික දේවස්ථානවල ගහන බෙරවල හම් ආදී මෙකී නොකී හැම පැත්තක්ම හිතන්න ඕන. ඕව ඔක්කොම මහා පරිමාණයෙන් සත්තු ඇති කරල, පස්සෙ ම|ර|ල ගන්න හම්. ලොකු Industry එකක් ඒක.
ඒත් ඒ වගේම අපි අලි ඇතුන්ට මෙච්චර ආදරේ ඇයි කියන එක ගැන නැවත නැවත හිතන්න. ඒ ඒ සතා නැතිවීගෙන යන කෙනෙක් නිසා. එහෙම නැතුව වෙනත් හේතුවක් නැහැ, හාල්මැස්සගෙ සිට අනුභවය කරන අයට අලියට විතරක් ආදරේ වෙන්න.
එහෙම හිතන අය අලි ඇතුන් අම්මව ම|රල අරං ඇවිත් දස වද දීල පුහුණු කරල සර්කස් වලට දැමීම, බර වැඩ කරගැනීමට යොදා ගැනීමට, ආගමික පෙරහැරවල ගෙන යෑම .. වගේ හැම දේමටම විරුද්ධ වෙන්න ඕන. මම ඉන්නෙ ඒ වගේ අදහසක හැමදාම.
(සටහන | උවිඳු කුරුකුලසුරිය)
කලම්බෝ ටෙලිග්‍රාෆ් කර්තෘ
uvinduk@gmail.com
(උපුටා ගැනීම - Uvindu Kurukulasuriya ෆේස්බුක් පිටුවෙන්..)