අපලෝකන

‘‘හම්ම්ම්... ඒකත් එහෙමයි නෙහ්...’’ කියපු මැනේජර් පෑන පොත උඩ තියෙද්දි ම පොත වහල එයාගෙ වමතින් දකුණු අත පැත්තට පොත පොඩ්ඩක් තල්ලු කරන ගමන් ‘‘වාඩි වෙනව කො...’’ කියල මේසෙ එයාගෙ පැත්තට ඉස්සරහ පැත්තෙන් තිබුණ පුටු දෙක දිහාට දකුණු අත දික් කරා.

මේ අප දෙදෙනාගේ ම ඉරණම විසඳන තීරණාත්මක මොහොතක්. මේ නිමේෂයේ ගන්නා තීරණය අනාගතයේ අප දෙදෙනාගේ ම ජීවිත වෙනස් කරන්න පුළුවන්.

''ආ... එහෙම ද... හරි... මේ... මෙහේ වැඩ කටයුතු බලන්නෙ මැනේජර් මහත්තයා... එයැයි ඉන්නෙ අන්න අර පේන කාමරේ. ඔය ළමයි දෙන්න ගිහින් කියන්ඩ මම එව්වෙ කියල. එයා බලල කියාවි වැඩ තියෙනව ද නැද්ද කියල.’’

කිව්ව වගේ ම විනාඩි දහයක් යන්නත් කලිං සුසන්ත ආයෙ මේ පැත්තට පාර පනිනවා මම දැක්කා. හැබැයි ඈත දි ම මට දැනුණා ගියපු වැඩේ හරි නොගිය බව.

‘‘මිනිස්සුන්ගෙ ජීවිතේ එහෙම තමයි යසේ... ඔයැයි ගාල්ලෙ කොච්චර කල් හිටියත් මේ වගේ වෙලාවකට එළියට පහළියට එන්න නැතුව ඇතිනෙ. එහේ වුනත් මෙහෙම තමයි යසේ.

‘‘මං දන්නව දැන් ඔයැයි මක්කයි කල්පනා කරන්නෙ කියල. කල්පනා කරන්න දෙයක් නෑ. මෙව්වට කියන්නෙ ප්ලැට්පෝම් ටිකට් (flatform ticket) කියල. මේ ටිකට්වලින් කෝච්චියෙ යන්න බෑ; යන්න තියා කෝච්චියට නගින්නවක්කත් බෑ. හැබැයි ස්ටේසන් එක ඇතුළට ගියෑකි.’’

‘‘සුසා... මොකද්ද අප්පා ඒ එන ගඳ...’’

‘‘අනේ මං දන්නෑ නෑ සුසා... ඒක බයක් කිව්වට එහෙම මිනිස්සුන්ට තියෙන බයක් හෙම නෙවෙයි... වෙන මොකක් දෝ එකක්.

ඈත ලයිට් එළිය තියෙන තැනක් පෙන්නපු මම එතන තිබුණ, කවුරුවත් නැති හිස් බංකුවත් පෙන්නලා ඒ පැත්තට යන්න සුදානම් වෙද්දි ම යසසිරිත් ‘‘යං’’ කියාගෙන මගේ පස්සෙන් ආවා.

‘‘ඒක නෙවෙයි යසේ... ඔය ‘එස්. ඩබ්ලියු. ආර්. ඩී.’ කියන අකුරුවල තේරුම ඔහේ දන්නවයි...?’’

‘‘යසේ... ඔයැයි ආසෙයි ආයිත් ලේක්හවුස් එක බලන්න...?’’

සුසන්ත මාවත් ඇදගෙන පිචර් හෝල් එක ඇතුළට ගිහින් බංකුවක වාඩි වුනාටත් පස්සෙ තමයි මම ‘‘මොකක්ද සුසා මේ හෝල් එක...?’’ කියල ඇහුවෙ.

‘‘මහත්තයො... මේ... සුසන්තට මෙහේ මුකුත් රස්සාවක් නැතෙයි...,?’’

මේ හෝටලේ නං රස්සාවක් ලැබුනත් කරන්නෙ නෑ කියල හිතාගත්තු මම එහෙම කිව්වෙ එතනින් ඉක්මනට ම යන්න බලාගෙන.

‘‘පැනසොනික් කඩේ කියන්නෙ ද... මෙහෙමයි... ඒ කඩේ තියෙන්නෙ නැෂනල් පැනසොනික් කියන කොම්පැනියෙ කැසට් රෙකොඩර්. එතන පොඩි කැසට් රෙකෝඩරයෙ ඉඳල විසාල සෙටප්වලට යනකන් තියෙනවා.