"මම ඊයේ රෑ ඩුබායි ගිහින් අද උදේ ආවා."
ඇසූ පමණින් ඕනෑම අයෙකුට සිනහ පහළ වන මෙවැනි 'ගල් පැලෙන බොරු' කිසිදු චකිතයකින් තොරව කියන පුද්ගලයින් ඔබටත් මුණගැසී ඇති.
බොහෝ දෙනා මෙය හුදු විහිළුවක් හෝ පුරසාරමක් ලෙස බැහැර කළත්, මේ පිටුපස සැඟවී ඇත්තේ මිනිස් මොළයේ සහ මනෝවිද්‍යාවේ සංකීර්ණ ක්‍රියාවලියකි.
'විදුසර' පුවත්පතේ YouthWell වැඩසටහන සමඟ එක්වෙමින් ආචාර්ය රන්දීර් කරුණානායක මහතා මේ පිළිබඳව සිදුකළ විද්‍යාත්මක විග්‍රහය බොහෝ දෙනා නොදන්නා පැතිකඩක් විවර කරයි.
බොරුව උපදින්නේ 'බිය' සහ 'හීනමානය' තුළින්ද?
මිනිසුන් සාමාන්‍ය බොරුවකින් නොනැවතී අතිශයෝක්තියෙන් යුත් කතා ගොතන්නේ තමන් තුළ පවතින චිත්තවේගීය දුර්වලතා වසා ගැනීමට බව මනෝවිද්‍යාත්මක පර්යේෂණ පෙන්වා දෙයි.
සමාජය ඉදිරියේ තමන්ගේ සැබෑ තත්ත්වය හෙළි වීමට ඇති බිය, හීනමානය සහ අන් අයගේ අවධානය දිනා ගැනීමට ඇති දැඩි වුවමනාව මෙයට මූලික වේ.
සමාජ පීඩනය දරාගත නොහැකි වූ විට, තම ප්‍රතිරූපය රැකගැනීමේ ආරක්ෂක පලිහක් ලෙස මොළය විසින් මෙවැනි ප්‍රබන්ධ නිර්මාණය කරනු ලබයි.
බොරු කියන්න කියන්න මොළය ඊට හුරු වෙනවාද?
බොරු කීම මානව පරිණාමයේ මුල් යුගයේ සිටම පැවැත්ම වෙනුවෙන් භාවිත වූ උපක්‍රමයක් බව පරිණාමීය විද්‍යාඥයෝ පෙන්වා දෙති.
ලන්ඩන් විශ්වවිද්‍යාලය (UCL) ඇතුළු ජාත්‍යන්තර පර්යේෂණ කණ්ඩායම් සිදුකළ අධ්‍යයනවලින් හෙළි වී ඇත්තේ, පුද්ගලයෙකු දිගින් දිගටම බොරු කීමට පුරුදු වූ විට මොළයේ හැඟීම් පාලනය කරන Amygdala නම් කොටසේ සංවේදීතාව ක්‍රමයෙන් අඩු වන බවයි.
පළමු බොරුව කියන විට දැනෙන වරදකාරී හැඟීම සහ බිය, දහවැනි බොරුව කියන විට මොළයට නොදැනී යන්නේ ඒ නිසාය. අවසානයේදී අතේ පැලෙන බොරු කීම ඔවුන්ගේ සාමාන්‍ය ජීවන රටාවේම කොටසක් බවට පත්වේ.
සමාජ මාධ්‍ය සහ ව්‍යාජ ප්‍රතිරූප
වර්තමානයේ තරුණ ප්‍රජාව අතර පවතින සමාජ මාධ්‍ය තරගකාරිත්වය මෙම තත්ත්වය තවත් තීව්‍ර කර තිබේ.
තමන් සතුව නැති ධනයක්, බලයක් හෝ ජීවන රටාවක් ඇති බව පෙන්වීමට උත්සාහ කරන පුද්ගලයින් දෙස කෝපයෙන් බැලීමට වඩා, එය මනෝවිද්‍යාත්මක උපකාර අවශ්‍ය වන තත්ත්වයක් ලෙස වටහා ගැනීම වඩාත් ප්‍රායෝගිකය.
මිනිස් මනසේ සැඟවුණු මෙම පරිණාමික සහ මනෝවිද්‍යාත්මක රහස් පිළිබඳව ආචාර්ය රන්දීර් කරුණානායක මහතා සිදුකරන සම්පූර්ණ විග්‍රහය පහත සබැඳිය ඔස්සේ නැරඹිය හැකිය: