මෙරට පාපන්දුවේ "හිඟන’ ඉරණම' සහ නිලධාරී මාෆියාව

දේශීය ක්‍රීඩකයාගේ  ඉරණම දුක්ඛ දායකය. ලංකාවේ දක්ෂ දේශීය ක්‍රීඩකයෙකුට පාපන්දු ක්‍රීඩාව වෘත්තියක් ලෙස කරගෙන යාමට කිසිදු ඉඩක් නැත. ස්ථාවර මාසික වැටුපක්, නිසි පෝෂණ දීමනාවක් තබා ගුණාත්මක සපත්තු ජෝඩුවක් (Boots) මිලදී ගැනීමට වත් සම්මේලනයෙන් ඔවුන්ට නිසි අනුග්‍රහයක් නොලැබේ. ජාතික කණ්ඩායම නියෝජනය කරන ක්‍රීඩකයන් පවා ජීවත් වීම සඳහා ත්‍රිවිධ හමුදාවේ පහළ රැකියා හෝ බාහිර කුලී රැකියා කිරීමට සිදුවන තත්ත්වයට පත්ව ඇත.

• නිලධාරීන්ගේ සුඛවිහරණය
ක්‍රීඩකයන් සිල්ලරයට වැටෙද්දි  ශ්‍රී ලංකා පාපන්දු සම්මේලනයේ (FFSL) නිලතල දරන හෝ ඒ සඳහා පොරබදන පරිපාලකයන්ගේ ජීවිත අතිශය සුඛෝපභෝගී වී ඇත. FIFA සහ AFC වෙතින් ලැබෙන ප්‍රතිපාදනවලින් වැඩි හරියක් වැය වන්නේ නිලධාරීන්ගේ පස්මහල් හෝටල් සවාරි, අතිවිශාල දීමනා, වායුසමීකරණය කළ සුඛෝපභෝගී වාහන සහ වරප්‍රසාද නඩත්තු කිරීමටය. පිටිය මැද දුවන ක්‍රීඩකයා නන්නාඳුනන චරිතයක් වෙද්දී, නිලධාරීන් රටම දන්නා සල්ලිකාර ප්‍රභූන් වී ඇත්තේ මේ නිසාය.

දේශීය දක්ෂයන් මරන විදෙස් ක්‍රීඩක මාෆියාව

මෑතකාලීනව ලාංකීය පාපන්දුව මුළුමනින්ම ගිලගෙන ඇති භයානකම මාෆියාව වන්නේ විදේශීය රටවල පහළ මට්ටමේ ලීග්වල ක්‍රීඩා කරන, ශ්‍රී ලංකා සම්භවයක් ඇති ද්විත්ව පුරවැසි ක්‍රීඩකයන් (Diaspora Players) විශාල වශයෙන් ජාතික කණ්ඩායමට ගෙන්වා ක්‍රීඩා කරවීමයි.

• කෙටිමං සෙවීම සහ වංචාව:
බිම් මට්ටමේ  පාසල් සහ ගම්බද ක්‍රීඩාව නැංවීමට පරිපාලකයන්ට කිසිදු වුවමනාවක් නැත. ඔවුන් කරන්නේ විදේශයන්ගෙන් ‘ආනයනය’ කරන ක්‍රීඩකයන් දමා, තාවකාලික ජයග්‍රහණ කිහිපයක් පෙන්වා, FIFA වෙතින් එන බිලියන ගණනක අරමුදල් සාධාරණීකරණය කර තමන්ගේ පුටු රැකගැනීමයි.

• දේශීය ක්‍රීඩකයා කැපීම:
මේ හරහා ගම් පළාත්වලින් අසිරුවෙන් දක්ෂතා දක්වා ඉදිරියට එන අපේ රටේ දරුවන්ට ජාතික කණ්ඩායමට ඇතුළත් වීමේ දොරටු මුළුමනින්ම වැසී යයි.

• මුදල් නාස්තිය:
 විදෙස් ක්‍රීඩකයන් සහ ඔවුන්ගේ කළමනාකරුවන් ලංකාවට ගෙන්වීමට, ඔවුන්ගේ ගුවන් ටිකට්පත් සහ තරු පන්තියේ නවාතැන් සඳහා ජාත්‍යන්තර ආධාර මුදල් විශාල වශයෙන් නාස්ති කෙරේ. එම මුදලින් ලංකාවේ ගම්බද ක්‍රීඩාංගණ දියුණු කිරීමට හෝ දේශීය ලීග් ශක්තිමත් කිරීමට කිසිදු පියවරක් ගන්නේ නැත.

බිලියන 8.3ක ඩොලර් වැස්ස

විමර්ශන කමිටු වාර්තා (උදාහරණයක් ලෙස හිටපු මහාධිකරණ විනිසුරුවරියකගේ ප්‍රධානත්වයෙන් නිකුත් වූ කුසලා සරෝජිනී කමිටු වාර්තාව) මඟින්ද පාපන්දු සම්මේලනයේ සිදුවන මූල්‍ය වංචා සහ ඡන්ද පදනම රැකගැනීම සඳහා ව්‍යාජ ලීග් (Fake Leagues) නිර්මාණය කර මුදල් අවභාවිත කරන ආකාරය මනාව හෙළිදරව් කර ඇත.

ජාත්‍යන්තරයෙන් ලැබෙන සහ වැය වන මුදල්වල සැබෑ තත්ත්වය මෙසේය:

ක්ෂේත්‍රය / ආදායම් මාර්ගය වෙන් කරන නිල ප්‍රතිපාදන: පිටිය තුළ සැබෑ ඉරණම

FIFA Forward 3.0 ප්‍රතිපාදන ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 25ක් (රුපියල් බිලියන 8.3ක්). මින් වැඩි කොටසක් පරිපාලන වියදම්, විදෙස් සංචාර සහ නිලධාරීන්ගේ සුඛවිහරණයට වැය වන බවට චෝදනා එල්ල වේ.

දේශීය පාපන්දු සංවර්ධනය රුපියල් මිලියන 290කට අධිකයි

දිස්ත්‍රික් ලීගවලට මුදල් බෙදා හරින්නේ ක්‍රීඩාව නැංවීමට නොව, නිලවරණයේදී තමන්ට ඡන්දය ලබාගැනීමේ ‘දේශපාලන අල්ලසක්’ ලෙසය.

යොවුන් සහ පාසල් පාපන්දු රුපියල් මිලියන 40ක් වැනි සොච්චමක් පාසල් මට්ටමින් හෝ වයස් කාණ්ඩ (U-16, U-19) මට්ටමින් ක්‍රමවත් තරගාවලි නැත. බිම් මට්ටම මුළුමනින්ම අනාථ වී ඇත.

ජාත්‍යන්තර ආයතන (FIFA/AFC)   නිහඬ ඇයි?

මිලියන ගණනින් මුදල් දෙන FIFA ආයතනය මේ දූෂණයන් දෙස බලා සිටින්නේ මන්ද යන්නට ප්‍රධාන හේතු සිතිය හැකිය.

ලේඛනගත ‘සුරංගනා කතා’:

ලංකාවේ පාලකයන් ජාත්‍යන්තරයට පෙන්වීමට ව්‍යුහාත්මක ලිපිලේඛන සහ විගණන වාර්තා සකස් කර ඩොලර් නිදහස් කර ගනී. නමුත් පිටිය තුළ ඇත්තටම සිදුවන්නේ කුමක්දැයි සෙවීමට FIFA නියෝජිතයන් දිනපතා ලංකාවට පැමිණෙන්නේ නැත.

ඡන්ද දේශපාලනය

FIFA සභාපතිවරයා තේරීමේදී ලෝකයේ ප්‍රබලතම රට වන බ්‍රසීලයටත් පවතිනේ එක ඡන්දයකි; ශ්‍රී ලංකාවටත් පවතින්නේ එක ඡන්දයකි. එබැවින් ජාත්‍යන්තර පාපන්දු බලධාරීන්ට තමන්ගේ ඡන්දය රැකගැනීම සඳහා ලංකාව වැනි රටවල පාලකයන් අමනාප කර ගැනීමට වුවමනාවක් නැත.

ස්වාධීනත්වය

යම් හෙයකින් ලංකාවේ ක්‍රීඩා අමාත්‍යාංශය හෝ රජය මැදිහත් වී මෙම පාලකයන්ගේ දූෂණ සෙවීමට ගියහොත්, පාලකයන් කරන්නේ "දේශපාලන ඇඟිලි ගැසීම්" සිදුවන බව පවසමින් FIFA වෙත පැමිණිලි කිරීමයි. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මෑතකදී (2023 දී) සිදු වූවාක් මෙන් ලංකාවට ‘ජාත්‍යන්තර පාපන්දු තහනමක්’ පනවන අතර, අවසානයේ බැටකන්නේ නැවතත් අහිංසක දේශීය ක්‍රීඩකයන්මය.

අවසානය
ශ්‍රී ලංකාවේ පාපන්දු ක්‍රීඩාව අද වන විට ක්‍රීඩාවක් නොව, ඇතැම් නිලධාරීන්ට කිරි එරෙන ‘ජාත්‍යන්තර ආධාර ගිලින සුදු අලියෙකි’. පිටිය මැද දුවන දේශීය ක්‍රීඩකයා ‘තරුවක්’ කර, වායුසමීකරණය කළ කාමරවල සිටින පාලකයන්ව ‘සේවකයන්’ බවට පත් කරන තෙක්, බිලියන 8.3ක ඩොලර් වැස්සෙන් මෙරට පාපන්දුවේ මළගම නැවැත්විය නොහැක.

අභාග්‍ය නම් මෙරට ක්‍රීඩා මාධ්‍ය ද පාපන්දුව සහ ක්‍රීඩකයා අමතක කොට පාපන්දු නිලධාරීන් ගැනම කතා කිරීමය.