රුපියල් බිලියන 140ක තෙල් මාෆියාවද? භූගත ජලය සිඳින පාරිසරික බෝම්බය ද? (රෙඩ් ඇලට් වීඩියෝවක්)

වාර්ෂිකව රටින් පිටවන රුපියල් බිලියන 140ක විදේශ විනිමය ඉතිරි කර ගැනීමේ ආර්ථික ඉලක්කය

භූගත ජලය, පස සහ ජෛව පද්ධති රැකගනිමින් ජාත්‍යන්තර ප්‍රමිතීන්ට අනුගත වීමේ අභියෝගය  


විශේෂ ආර්ථික සහ පාරිසරික විමසුම  

1968 වසරේදී ගාල්ල නාකියාදෙණිය ප්‍රදේශයට හඳුන්වා දුන් කටුපොල් (Oil Palm) වගාව, දශක පහකට වැඩි කාලයකට පසු අද වන විට මෙරට ආර්ථික ප්‍රතිපත්ති සහ පාරිසරික සමතුලිතතාව අතර දැඩි සංවාදයකට තුඩුදුන් ප්‍රධාන මාතෘකාවක් බවට පත්ව තිබේ. 2021 අප්‍රේල් මාසයේදී එවකට පැවති රජය අංක 2222/13 දරන අතිවිශේෂ ගැසට් නිවේදනය මඟින් දිවයින පුරා කටුපොල් වගාව සම්පූර්ණයෙන්ම තහනම් කරමින්, පවතින වගාවන් වසරකට සියයට 10 බැගින් ඉවත් කිරීමට උපදෙස් ලබා දී තිබිණි. කෙසේ වෙතත්, වත්මන් ආර්ථික අවශ්‍යතා සැලකිල්ලට ගනිමින් එම තහනම ඉවත් කර, දැනට පවතින හෙක්ටයාර 11,000කට ආසන්න භූමි ප්‍රමාණය හෙක්ටයාර 20,000ක උපරිම සීමාවක් දක්වා විධිමත් පාලනයක් යටතේ වර්ධනය කිරීමට වැවිලි අමාත්‍යාංශය හරහා රජයේ අවධානය යොමුව ඇති බව වාර්තා වේ.

සාර්ව ආර්ථික සාධකය සහ විදේශ විනිමය පීඩනය  

මෙම ප්‍රතිපත්තිමය සංශෝධනය පිටුපස ඇති ප්‍රධාන සාධකය වන්නේ රට මුහුණ දෙන දැවැන්ත විදේශ විනිමය අභියෝගයයි. සංඛ්‍යාලේඛනවලට අනුව ශ්‍රී ලංකාවේ වාර්ෂික සමස්ත ශාක තෙල්  (Edible Oil) ඉල්ලුම මෙට්‍රික් ටොන් 220,000 ත් 264,000 ත් අතර අගයක පවතී. කෙසේ වෙතත්, දේශීය නිෂ්පාදනයෙන් ආවරණය වන්නේ එම ඉල්ලුමෙන් සියයට 16ක පමණ ප්‍රතිශතයක් පමණි. ඒ අනුව පොල්තෙල් මෙට්‍රික් ටොන් 21,120ක් සහ දේශීයව නිස්සාරණය කරන පාම් තෙල් මෙට්‍රික් ටොන් 23,760ක් හැරුණු විට ඉතිරි සියයට 84ක හිඟය පියවා ගැනීමට සිදුව ඇත්තේ සෘජු ආනයන මඟිනි.  

කෘෂිකාර්මික ක්ෂේත්‍රයේ විද්වතුන් පෙන්වා දෙන්නේ පසුගිය වසරේදී පමණක් පාම් තෙල් සහ පොල්තෙල් ආනයනය වෙනුවෙන් ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 300කට ආසන්න මුදලක් (රුපියල් බිලියන 140කට අධික) විදේශයන් වෙත ඇදී ගොස් ඇති බවයි. සම්ප්‍රදායික පොල් වගාවෙන් හෙක්ටයාරයකට ලබාගත හැක්කේ තෙල් ටොන් 0.8ක් පමණක් වන පසුබිමක, කටුපොල් හෙක්ටයාරයකින් තෙල් ටොන් 4ත් 8ත් අතර අස්වැන්නක් ලබාගත හැකි වීම නිසා ඉඩම් භාවිතයේ ඵලදායිතාව අතින් කටුපොල් සැලකිය යුතු ආර්ථික වාසියක් හිමිකරගෙන තිබේ.

ආනයන යාන්ත්‍රණය සහ දේශීය කර්මාන්තයේ ඉරණම  

2021 පැනවූ තහනම මඟින් දේශීය වගාව සහ බොර තෙල් (Crude Palm Oil) ආනයනය වැළැක්වුවද, පිරිපහදු කළ නිමි තෙල් ආනයනයට අවසර පැවතීම හේතුවෙන් දේශීය නිෂ්පාදන පද්ධතිය බරපතල අර්බුදයකට ලක්වූ බව කර්මාන්ත අංශ පෙන්වා දෙයි. විශේෂයෙන් රුපියල් බිලියන 23කට අධික වටිනාකමකින් යුත් දේශීය කටුපොල් තවාන් සහ සැකසුම් කර්මාන්තශාලා අක්‍රිය වීමෙන් විශාල මූල්‍ය පාඩුවක් සිදු විය.  

එමෙන්ම, මෙරට හරහා විදේශ තෙල් තොග ප්‍රති-අපනයනය කිරීමේ වාණිජ උපක්‍රම ක්‍රියාත්මක වීම හරහා දේශීය නිෂ්පාදකයා සහ ග්‍රාමීය ආර්ථිකය සවිමත් කිරීම වෙනුවට ආනයනික යැපීම් ආර්ථිකයක් තහවුරු වූ බවට ආර්ථික විෂ්ලේෂකයෝ කරුණු දක්වති. වගා තහනම ලිහිල් කිරීම තුළින් අපේක්ෂා කරන්නේ මෙම විදේශ විනිමය කාන්දුව නතර කර දේශීය කර්මාන්තකරුවා සහ වැවිලි ආර්ථිකය නැවත පණගැන්වීමයි.  

භූගත ජලය, පස සහ පාරිසරික අභියෝග 

කෙසේ වෙතත්, මෙම තීරණය හමුවේ පරිසරවේදීන් සහ විද්‍යාඥයන් විසින් මතුකරනු ලබන පාරිසරික අවදානම් නොසලකා හැරිය නොහැකි මට්ටමක පවතී. පර්යේෂණ වාර්තාවලට අනුව, රබර් ගසක් දිනකට ජලය ලීටර් 42-53 අතර ප්‍රමාණයක් භාවිත කරද්දී, පූර්ණ වර්ධනය වූ කටුපොල් ගසක් දිනකට ජලය ලීටර් 239 සිට 277 දක්වා ප්‍රමාණයක් උරාගන්නා බව මහාචාර්ය ගාමිණී හිටිනායක ඇතුළු කමිටු පරීක්ෂණ මඟින් පෙන්වා දී තිබේ. නියං කාලවලදී පස මතුපිට තෙතමනය ක්ෂණිකව අවශෝෂණය කර වාෂ්පීකරණය වීම නිසා අවට ළිං සහ ස්වාභාවික ජල උල්පත් සිඳීයාමේ අවදානමක් පවතින බව ප්‍රදේශවාසීහු චෝදනා කරති.  

මීට ප්‍රතිවිරුද්ධව, කර්මාන්ත විශේෂඥයන් තර්ක කරන්නේ තෙත් කලාපයේ පවතින මිලිමීටර් 3,500ක වාර්ෂික වර්ෂාපතනයෙන් කටුපොල් සඳහා වැයවන්නේ මිලිමීටර් 1,300ක ප්‍රමාණයක් බවත්, නිෂ්පාදනය කරන අස්වනු ඒකකයකට සාපේක්ෂව ජල අවශ්‍යතාව (Green Water Footprint) රබර් වගාවට වඩා අඩු බවත්ය.