මෙරට පවතින ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත (PTA) ක්රියාත්මක වීමේ මර්දනකාරී ස්වභාවය සහ ඉන් පුරවැසි අයිතිවාසිකම්වලට සිදුවන බලපෑම මුල් කරගනිමින් මාධ්යවේදී නාරද බක්මීවැව සහ දේශපාලන විශ්ලේෂක විපුල කරුණාතිලක සහභාගී වූ Ideas Front (අදහස් පෙරමුණ) සංවාදයකදී සාකච්ඡා කර තිබේ.
මෙහිදී ප්රධාන වශයෙන් අවධානය යොමු කෙරුණේ රාජ්ය බුද්ධි සේවයේ හිටපු ප්රධානී සුරේෂ් සලේ ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත යටතේ අත්අඩංගුවට ගැනීමත් සමඟ සමාජය තුළ මෙම නීතියේ ක්රියාකාරීත්වය පිළිබඳව නැවත වරක් මතු වී ඇති දැඩි විවාදාත්මක තත්ත්වය පිළිබඳවයි. මෙම ගැටලුව හුදෙක් එක් පුද්ගලයෙකු මුල් කරගත් එකක් නොවන බවත්, සමස්ත රටේම ප්රජාතන්ත්රවාදී නීති පද්ධතියට සහ පුරවැසි නිදහසට ඉන් එල්ල වන බලපෑම මෙහිදී ගැඹුරින් සාකච්ඡා විය යුතු බවත් ඔවුහු පෙන්වා දෙති.
ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවට අනුව මෙරට පරමාධිපත්යය සහ අධිකරණ බලය හිමිවන්නේ ජනතාවට වන අතර, එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් ප්රකාශනයට අත්සන් තබා ඇති රටක් ලෙස ලංකාව පිළිගත් මූලික නීතිමය පදනමක් පැවතිය යුතුය. එහි මූලිකම සිද්ධාන්තය වන්නේ සාධාරණ අධිකරණ විනිශ්චයකින් වරදකරු වන තෙක් ඕනෑම සැකකරුවෙකු නිවැරදිකරුවෙකු ලෙස සැලකීමයි. ප්රජාතන්ත්රවාදී නීති පද්ධතියක් තුළ ඇප ලබාදීම සාමාන්ය නීතිය වන අතර රඳවා තබා ගැනීම සිදුවිය යුත්තේ ව්යතිරේකයක් ලෙස පමණි.
සාමාන්යයෙන් අධිකරණයකින් පුද්ගලයෙකුට ඇප ලබාදීම ප්රතික්ෂේප කරන්නේ ප්රධාන කරුණු තුනක් යටතේය. එනම්, සැකකරු නැවතත් එවැනිම බරපතළ අපරාධයක් සිදු කිරීමට ඉඩකඩ තිබීම, අධිකරණය මඟහැර පලායාමේ අවදානමක් පැවතීම සහ සාක්ෂිකරුවන්ට බලපෑම් කිරීමට ඇති හැකියාවයි. නමුත් ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත ක්රියාත්මක වීමේදී මෙම මූලික නීතිමය මූලධර්ම සම්පූර්ණයෙන්ම යටපත් කරමින්, රැඳවුම් නියෝග මත සැකකරුවන් දීර්ඝ කාලයක් රඳවා තබා ගැනීමට විධායකයට පුළුල් බලතල හිමිවේ.
මෙම පනත 1979 වසරේ හඳුන්වා දුන් දින සිට මෙරට බලයට පත් වූ ජේ.ආර්. ජයවර්ධන, ආර්. ප්රේමදාස, චන්ද්රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග, රනිල් වික්රමසිංහ සහ මහින්ද රාජපක්ෂ ඇතුළු සෑම රජයක්ම දේශපාලන විරුද්ධවාදීන් සහ සිවිල් ක්රියාකාරීන් මර්දනය කිරීම සඳහා මෙම නීතිය අනිසි ලෙස භාවිත කර ඇති බව විපුල කරුණාතිලක පෙන්වා දෙයි. එල්.ටී.ටී.ඊ. සැකකරුවන් ඇතුළු බොහෝ පිරිසක් වසර ගණනාවක් තිස්සේ කිසිදු නඩු විභාගයකින් තොරව මෙම පනත යටතේ සිරගත කර තැබීම මෙයට පැහැදිලි උදාහරණයකි.
සැකකරුවන්ට නවාතැන් දීමේ චෝදනාව මත පමණක් පුද්ගලයන් වසර ගණනාවක් රඳවා තබාගෙන සිටි බව හිටපු ජනාධිපති චන්ද්රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග පවා පසුව ප්රකාශ කර තිබුණි. මෙලෙස අධිකරණ තීන්දුවක් නොමැතිව වසර ගණනාවක් බන්ධනාගාරගතව සිටීමෙන් පසු යම් පුද්ගලයෙකු නිවැරදිකරුවෙකු වුවහොත්, ඔහුට අහිමි වූ ජීවිතයේ වටිනාම කාලය නැවත ලබාදීමට කිසිදු පාර්ශ්වයකට නොහැකි බව මෙහිදී අවධාරණය කෙරේ.
නාරද බක්මීවැව සහ විපුල කරුණාතිලක අවධාරණය කරන්නේ, සමාජ මාධ්ය පරිශීලකයන් ඇතුළු විවිධ පාර්ශ්වයන් තමන්ට හිතවත් දේශපාලන චරිතයක් හෝ පුද්ගලයෙකු අත්අඩංගුවට ගත් විට පමණක් ත්රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනතට එරෙහිව හඬ නැඟීම පදනම් විරහිත ක්රියාවක් බවයි.
දේශපාලන අනුබද්ධතාවයන් හෝ පුද්ගල සාධක මත නොව, සමස්ත පුරවැසියන්ගේම මානුෂීය ගරුත්වය, නිදහස සහ ආණ්ඩුක්රම ව්යවස්ථාවෙන් සහතික කර ඇති මූලික අයිතිවාසිකම් ආරක්ෂා කිරීම උදෙසා මෙම මර්දනකාරී පනත සම්පූර්ණයෙන්ම අහෝසි කිරීමට හෝ සංශෝධනය කිරීමට පොදුවේ හඬ නැඟිය යුතු බව ඔවුහු පෙන්වා දෙති. සැබෑ ප්රජාතන්ත්රවාදී පාලනයක් තුළ සිදුවිය යුත්තේ පුද්ගලයන් ඉලක්ක කර නීතිය ක්රියාත්මක කිරීම නොව, මානව හිමිකම්වලට ගරු කරන නීතිමය ක්රමවේදයක් රට තුළ ස්ථාපිත කිරීමයි.
