Opinion

පොසොන් අස්සේ අද මම දැක්ක අරගලයට සම්බන්ද දෙන්නෙක් ගැන පණිවිඩ දෙකක්.

දින දෙකකට කලින් කැබිනට් තීන්දු දැනුම් දෙන ගමන් බන්දුල ගුණවර්ධන ඇමතිවරයා මාධ්‍යයට කිව්වා මේ ආර්ථික අර්බුදය අස්සේ පාසල් දරුවන් සඳහාවන සිසු සැරිය

ගෝටාගේ ආණ්ඩුව කඩාගෙන වැටෙන බව කල් තියා දකින්න තිබුන.

පසුගිය දින කිහිපයේදී රාජ්‍ය විසින් පුරවැසියන්ගේ යම්, යම් අයිතීන් (?) උල්ලංඝනය කරමින් කටයුතු කරන බව පවසමින් සමාජ මාධ්‍යජාලාවල විශාල ඝෝෂාවක් නැගෙමින් පවතිනවා.

නටාෂාගේ විහිළු වලට නිදහස් අවස්ථාවක් දීම ගැන කතා නොකිරීම සහ එයට පක්ෂව

නතාෂා තාමත් හිරේ. එයා කරපු වරද තමයි විහිලුවක් කරපු එක. ඒ විහිලුව අතර සුද්දෝදනගෙ පොඩි එකා යැයි කියපු එක.

විද්‍යාවේ, තර්කනයේ, තාක්ෂණයේ සහ හේතුවේ පිහිටෙන් ඔබට දැන් පුළුවන් අවුරුදු දෙදාස් පන්සීයක් ඈත

සමාජයක ජීවත් වෙනවා කියන්නේ යම් ප්‍රගුණ කලයුතු කුසලතාවක් (skill). සමාජයක තියනවා

ස්වාමීන් වහන්සේ නමක් දැරියකව ලිංගික අපයෝජනය කිරීම්ත්, ෆාස්ටර් ජෙරොම් ප්‍රනාන්දු සිද්ධියත්

තැචර්ගෙන් පස්සේ ලෝකය වෙනස්ම එකක්. තැචර්ගේ ආර්ථික ප්‍රතිසංස්කරණ වලින් පස්සේ

ක්වීන් බෑන්ඩ් එක වෙම්බ්ලි ග්රවුඩ් එක මිනිස්සුන්ගෙන් පුරවනවා.

සංඝමිත්තා තෙරණිය සසුන්ගත් වූ පසු දරුවෙක් වැදූ බවත් මිහිඳු මහ රහතුන් සමග

මගේ ‘ගොඩයමු’ මූලෝපායෙ කොනක තියෙන්නෙ සිංහල බෞද්ධ ගොවිගම ඡන්ද පදනම කුචු කවලා පොහොට්ටුවෙයි,

ක්‍රමය (system)යනු කුමක්දැයි ? අසන ගැටලුව කෙරෙහි ඇත්තේ ඒකීය වූ අදහසක් නොවේ. එය ධනවාදයැයි හඳුන්වාදීම මගින් අර්ථයක් ජනිත කරාවියැයි සිතීම සමකාලීන යුගය තුල සීරියස් විහිලුවකි.

ගෝල්ෆේස් භූමිය පාදක කරගනිමින් මාස තුන හතරක් තිස්සේ යම් තරමක් දිගට ඇදුනු අරගලයක් ලංකාවේ සිදුවුණේ නැහැ හෝ ඒ අරගලය නිසා ලංකාවේ දේශපාලන සංස්කෘතියේ කිසිදු ගුණාත්මක වෙනසක් සිදුවෙලා