මූල්‍ය හා සමාජ සුරක්ෂිතතාව තහවුරු කිරීමට ඉලක්කගත ජාතික ප්‍රතිපත්තියක අවශ්‍යතාව මතු වෙයි
ශ්‍රී ලංකාව තුළ තනිව ජීවත්වන සමස්ත පුද්ගලයන් 370,229 දෙනා අතුරින් බහුතර පිරිසක් වන 264,127 දෙනෙකු වැඩිහිටි කාන්තාවන් බව ජන හා නිවාස සංගණන සමීක්ෂණයේදී අනාවරණය වී තිබේ.
මෙරට ජනගහන විද්‍යාත්මක ලක්ෂණ සහ ජනගහනය වයස්ගත වීමේ වේගය පිළිබඳව අවධානය යොමු කිරීමේදී මෙම තත්ත්වය කෙරෙහි විශේෂ රාජ්‍ය අවධානයක් යොමු විය යුතු බව විද්වතුන් පෙන්වා දෙයි.
ජනගහන විද්‍යාත්මක හේතු සහ විවාහ ව්‍යුහය
මෙරට කාන්තාවන්ගේ ආයු අපේක්ෂාව පිරිමින්ට වඩා වැඩි අගයක් ගැනීම මෙම තත්ත්වයට බලපා ඇති ප්‍රධානතම ජනගහන විද්‍යාත්මක සාධකයකි.
එමෙන්ම, ශ්‍රී ලාංකේය සමාජයේ සාම්ප්‍රදායික විවාහ රටාවන්ට අනුව බිරිඳ, සැමියාට වඩා වයසින් බාල වීම හේතුවෙන් සැමියාගේ අභාවයෙන් පසු කාන්තාවන්ට සිය ජීවිතයේ පසුකාලීන අවදිය තනිව ගත කිරීමට සිදුවීමේ ප්‍රවණතාව ඉහළ ගොස් ඇත.
ජාතික පුමිතිරි අනුපාතයට (Sex Ratio) අනුව පිරිමින්ට වඩා කාන්තාවන් වැඩි බව පෙන්නුම් කළද, වයස්ගත විවාහක ව්‍යුහයන් තුළ මෙය දැඩි අසමතුලිතතාවක් බවට පත්ව තිබේ. ඒ අනුව වැඩිහිටි කාන්තාවන්ගෙන් සැලකිය යුතු කොටසක් තම ජීවිතයේ අවසාන භාගය ගත කරනු ලබන්නේ සැමියාගේ සහාය නොමැතිව, තනිව හෝ සීමිත පවුල් සහායක් සහිත පරිසරයකය.
සමාජ හා මූල්‍ය සුරක්ෂිතතාව පිළිබඳ අභියෝගය
මෙම හුදෙකලා වැඩිහිටි කාන්තාවන් උදෙසා ඉලක්කගත මූල්‍ය ආරක්ෂණ, නිවාස ආරක්ෂණ සහ සෞඛ්‍ය සංරක්ෂණ වැඩසටහන් සංවර්ධනය කිරීමේ අවශ්‍යතාව ජන හා නිවාස සංගණන සමීක්ෂණය මඟින් පෙන්වා දී තිබේ.
විශේෂයෙන්ම, ස්වාධීන ජීවනෝපායක් හෝ ස්ථිර ආදායම් මාර්ගයක් නොමැති වැඩිහිටි කාන්තාවන් වෙනුවෙන් සමාජ ආරක්ෂණ ජාලයන් (Social Safety Nets) ශක්තිමත් කිරීමත්, ඔවුන් උදෙසා විශේෂිත ජාතික ප්‍රතිපත්ති සහ රාජ්‍ය යෝජනාක්‍රම සංවර්ධනය කිරීමත් ප්‍රමුඛතාවක් ලෙස හඳුනාගෙන ඇත.
දකුණු ආසියාතික කලාපය තුළ වේගයෙන්ම ජනගහනය වයස්ගත වන රටක් ලෙස ශ්‍රී ලංකාව හඳුනාගෙන තිබේ. කාන්තාවන්ගේ උපතේදී ආයු අපේක්ෂාව (Life Expectancy) අවුරුදු 79ක් පමණ වන අතර පිරිමින්ගේ එය අවුරුදු 72කට ආසන්න අගයක් ගනී. මෙම ජනගහන විද්‍යාත්මක වෙනස්කම් හමුවේ ජාතික විශ්‍රාම වැටුප් ක්‍රමවේද, වැඩිහිටි සුබසාධන මධ්‍යස්ථාන සහ රෝගී පරිනාමන සේවා (Formal Elderly Care System) යාවත්කාලීන කිරීමේ අවශ්‍යතාව දිගින් දිගටම අවධාරණය වෙමින් පවතියි.
