Opinion

රටේ දේශපාලනය පිලිබඳව සාකච්ඡාවක් සිදුවන ඔනෑම තැනක අවිවාදිතව ඉදිරිපතවන කරුන වන්නේ මෙවර ජනාධිපතිවරනයේදී

මේ රටේ දේශපාලන සංස්කෘතිය සමග, පූර්ණ බලැති ජනාධිපතිවරයෙක් ජනාධිපති පුටුවේ වාඩි වෙලා අපේක්ෂකයෙකු ලෙස තරග වැදීම

එදා දේශපාලන මණ්ඩල රැස්වීමේදී රනිල් වික්‍රමසිංහට සහාය දිය යුත්තේ ඇයි?

සංස්කෘතිය අර්ථදැක්වීම ලේසි පහසු වැඩක් නෙවෙයි.

මන්ත්‍රීල පක්ෂ මාරු කළාට ජනතාව එසේ නොකරන බවට වන මතයක් ඇත. දැන් රනිල් පොහොට්ටුවෙ මන්ත්‍රීල ඇතුළුව 92 ක කණ්ඩායමක්

නීතිය මත පාලනය නොහොත් නීතියේ ආධිපත්‍යය නොමැති තැනක ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී රාජ්‍ය පාලනයක් ඇති නොවේ.

රටේ පාලන බලය ජනතාව සතුව ඇතත් වක්‍රව නියෝජන ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදීව පාලනය වීමක් සිදුවන බවත් එම නියෝජකයින්ට පාර්ලිමේන්තුව මගින්

පොහොට්ටුවේ මන්ත්‍රීවරු සුළු පිරිසක් මහින්ද රාජපක්ෂ මැතිතුමාගේ නායකත්වය අත් හැර ප්‍රතිවාදී රනිල් වික්‍රමසිංහට එකතු වීම යහපත්ය.

මගේ Hypothesis එක (මෙය සත්‍ය නොවේ. එසේම සංඛ්‍යා ඉදිරිපත් කිරීමේදී 3%+|- තක්සේරු වරද තිබිය හැක)

රනිල් ඉවරයි කියල ගොඩාක් අය හිතාගෙන හිටියට ඔහු විශ්මජනක නැවුම් හැරවුමක් ගත්තා

ව්‍යවස්ථාදායකයත්, විධායකයත්, අධිකරණයත් අතර ගැටුමක් පවතින රටක නිර්මාණය වන්නේ පූර්ණ අරාජිකත්වයකි.

වැල් පාලමේ දරුවා වඩා ගෙන යන සිද්ධිය එන්නේ හුණු වටයේ කතාවේ. ඔය කිව්වට ඔය කතාව ගැන දන්නේ වැඩිහිටි පරම්පරාව විතරයි.

රනිල් ජනාධිපති වෙලා අවුරුදු දෙකක් කියලා දැක්කා. එතකොට අවුරුදු දෙකකට කලින් අපි හිටපු හැටි මතක් වුනා.

ගෝඨාබය රාජපක්ෂ මහත්මය සිය ජනාධිපති ධූරයේ බලය අතහැරියට පස්සේ ඉතුරු කාලය සඳහා අනුප්‍රාප්තික ජනාධිපති හැටියට වැඩබාර ගත්තේ රනිල් වික්‍රමසිංහ.

දිවංගත මංගල සමරවීර අද හිටියා නම් සිය සගයා වන රනිල් වික්‍රමසිංහට නොපැකිළව කියන දෙය කීමට කෙනෙකු නැති නිසා මමම