දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු ඇමරිකාව ණය බේරාගත් සැබෑ රහස

අතීත උපායමාර්ග වර්තමාන ලෝකයට තවදුරටත් නොගැළපෙන හැටි

දෙවන ලෝක යුද්ධය අවසන් වන විට අමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ දළ දේශීය නිෂ්පාදිතයට (GDP) සාපේක්ෂව රජයේ ණය ප්‍රමාණය සියයට 100 සීමාව ඉක්මවා ගොස් තිබුණි. එහෙත්, 1974 වන විට එම අගය සියයට 23 දක්වා නාටකීය ලෙස පහත වැටීම බොහෝ දෙනාගේ කතාබහට ලක් වූ ආර්ථික සංසිද්ධියක් විය. එපමණක් නොව, මෙකී ණය බරින් මිදීම සඳහා ප්‍රධාන වශයෙන්ම හේතු වූයේ ස්වභාවික ආර්ථික වර්ධනය බවට එරට ප්‍රමුඛ පෙළේ ආර්ථික විද්‍යාඥයන් පවා මීට පෙර අදහස් පළ කර තිබුණි.  

කෙසේ වෙතත්, ‘ඇමරිකන් ඉකොනොමික් ජර්නල්: මැක්‍රෝඉකොනොමික්ස්’ (American Economic Journal: Macroeconomics) සඟරාවේ පළ වූ නවතම පර්යේෂණ පත්‍රිකාවකින් මෙම මතය දැඩි ලෙස ප්‍රශ්න කරනු ලැබ ඇත. ජූලියන් අකාලින් (Julien Acalin) සහ ලෝරන්ස් බෝල් (Laurence Ball) යන පර්යේෂකයන් විසින් සිදු කරන ලද මෙම පුළුල් නැවත සමාලෝචනයෙන් හෙළි වී ඇත්තේ, එලෙස ණය බර අඩු වීමට ආර්ථික වර්ධනය පමණක්ම බලපා නැති බවයි.  

ණය අඩු වීමට බලපෑ සැබෑ ඓතිහාසික පසුබිම

පශ්චාත් යුධ සමයේ දත්ත ක්ෂේත්‍රය සියුම් ලෙස පරීක්ෂා කරමින් පර්යේෂකයන් පෙන්වා දෙන්නේ, ණය අගය අඩුවීම ස්වභාවික ආර්ථික ප්‍රවණතාවකට වඩා ඓතිහාසික වශයෙන් මතුවූ සුවිශේෂී තත්ත්වයන් මත සිදුවූවක් බවයි. මේ සඳහා ප්‍රධාන සාධක තුනක් බලපා ඇති බව ඔවුන් හඳුනාගෙන තිබේ.

ඉන් පළමුවැන්න රජයේ ප්‍රාථමික අතිරික්තයන්ය (Primary Surpluses). එනම්, රජය විසින් තම වියදම් පාලනය කරමින් ආදායම් බදු ඉහළ නංවාගැනීම හරහා ලෝක යුධ සමයේ පැවති ණය කොටසක් ක්‍රමානුකූලව ගෙවා දැමීමයි. මීට අමතරව, ඔවුන් විසින් මූලික වශයෙන් අවධානය යොමු කර ඇත්තේ සාමාන්‍යයෙන් අවධානයට ලක් නොවුණු පොලී අනුපාතික විකෘතිතා (Distortions) දෙකක් වෙතය.

පොලී අනුපාතික විකෘතිතා සහ උද්ධමන බලපෑම

මෙම විකෘතිතාවන්ගෙන් පළමුවැන්න වන්නේ, 1942 දී භාණ්ඩාගාරයේ ඉල්ලීම මත ෆෙඩරල් මහ බැංකුව විසින් හඳුන්වා දෙන ලද පොලී අනුපාතික සීමා කිරීමේ ක්‍රමවේදයයි. යුධ සමයේ මූල්‍ය පිරිවැය පාලනය කිරීම සඳහා ගෙන ආ මෙම පියවර යටතේ රජයේ බැଣ୍ඩ් පත්‍රවල ප්‍රතිලාභ අවම මට්ටමක පාලනය කෙරුණු අතර, එය 1951 ෆෙඩරල් මහ බැංකු-භාණ්ඩාගාර එකඟතාව දක්වාම ක්‍රියාත්මක විය.  

දෙවන සාධකය වන්නේ අනපේක්ෂිත ලෙස ඉහළ ගිය උද්ධමනයයි. අමෙරිකානු රජයේ ණයවලින් වැඩි කොටසක් නාමික ණය (Nominal debts) වන බැවින්, මිල මට්ටම් ඉහළ යද්දී එම ණයවල සැබෑ අගය ක්‍රමයෙන් ක්ෂය වී යයි. පර්යේෂකයන් පෙන්වා දෙන පරිදි, මෙම පොලී අනුපාතික විකෘතිතා සහ උද්ධමනකාරී බලපෑම් නොමැති නම්, 1946 සිට 1974 දක්වා කාලය තුළ ණය-දළ දේශීය නිෂ්පාදිත අනුපාතය පහත වැටෙනු ඇත්තේ සියයට 74ක් දක්වා පමණි. එනම්, සැබෑ ඉතිහාසයේ වාර්තා වූ සියයට 23ක අගයට වඩා එය බෙහෙවින් ඉහළ අගයකි.  

වත්මන් ආර්ථිකයට අතීතය කදිම ආදර්ශයක් නොවීම

මෙම පර්යේෂණ ප්‍රතිඵල මඟින් වත්මන් ගෝලීය සහ අමෙරිකානු ආර්ථිකය වෙතද කැලඹිලි සහගත පණිවිඩයක් ලබා දෙයි. අද වන විට ෆෙඩරල් මහ බැංකුවේ ස්වාධීනත්වය සහ අඩු උද්ධමනයක් පවත්වාගැනීමේ දැඩි කැපවීම නිසා අතීතයේ මෙන් හිතාමතා ණය අගය උද්ධමනය හරහා ක්ෂය කරවීම පහසු නැත. එපමණක් නොව, වර්තමාන රජයේ ණය කල්පිරීමේ කාලසීමාවන් කෙටි වීම නිසා, උද්ධමනයේ යම් උච්චාවචනයක් සිදු වූ වහාම ඒවා නව කෙටිකාලීන ණය ලෙස ඉහළ පොලීවලට යළි මිල නියම වීමකට ලක් වේ.  

ආර්ථික වර්ධනය සහ පොලී අනුපාතික මෑත කාලීනව එකිනෙකා සමඟ සමතුලිත වී තිබීමත්, කොංග්‍රස් අයවැය කාර්යාලය විසින් අඛණ්ඩ ප්‍රාථමික හිඟයන් පුරෝකථනය කර තිබීමත් නිසා, විසිවන සියවසේදී ණය බර අඩු කළ යාන්ත්‍රණයන් අද වන විට ක්‍රියාත්මක කළ නොහැකි මට්ටමක පවතියි. ඒ අනුව, වර්තමාන උස් මට්ටමක පවතින ණය බර පාලනය කරගැනීම සඳහා හුදෙක් ආර්ථික වර්ධනය පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවන බව පර්යේෂකයෝ අවධාරණය කරති.

වැඩිදුර කියවීම සඳහා:

ඇමරිකන් ආර්ථික සංගමයේ පර්යේෂණ සටහන (AEA Research Highlights)